donderdag 29 maart 2018

Over juichwilgen en strandrupsen

Interessant, hoe elke levensfase je vanzelf in aanraking brengt met andere mensen, bezigheden en inzichten.

Zo had ik nooit erg veel met de doelgroep ouderen. Die zeurden me teveel. Ik ben bewust met kinderen gaan werken, omdat ik hou van plezier, van leven in de brouwerij, van de verwondering die kinderen nog hebben. En het legitimeerde mij om zelf ook kinderachtige dingen te kunnen blijven doen. Zoals Ernie en Bert-posters ophangen, spinnen en slakken van dichtbij bekijken, rare liedjes zingen of bellen blazen. Dingen die nooit gebeuren in een bankgebouw, een kantoor, of in de Tweede Kamer. Maar als je met kinderen werkt, wordt het zelfs van je verwacht! Vandaar dat ik dit als mijn bestemming zag.


Dat kinderachtig doen heb ik lang vol gehouden, en ik doe het nog steeds (merk wel dat ik er steeds minder makkelijk mee weg kom, dat is echter een ander verhaal) maar nu ik zelf ouder word, en mijn ouders steeds meer zorg nodig hebben, begrijp ik bejaarden wel beter. Vanaf het moment dat ik zelf getroffen werd door een levensbedreigende ziekte, werd ik ook nieuwsgieriger naar ze. Hoe doe je dat, leven in het besef dat je nog maar een klein stukje toekomst voor je hebt? En hoe hou je nog een beetje lol in het leven als je merkt dat je steeds verder aftakelt, en steeds minder controle over je leven hebt? Waarom lukt het de een beter dan de ander? Hoe kan je mensen helpen aan een zinvolle dagbesteding, en aan een gevoel van verbondenheid? Levensvragen waar het uiteindelijk voor ons allemaal om draait.

Ik schreef al eerder over Het Danspaleis. Als vrijwilliger bij de dansfeestjes voor ouderen, ontdekte ik wat een leuke doelgroep het was. Hossen met een mevrouw van 103, of polonaise doen met een meneer in een rolstoel voorop... Ik word er zelf ook iedere keer weer blij van. En je kunt zoveel voor mensen betekenen met maar een klein beetje van je tijd en energie.


Inmiddels ontdek ik steeds meer van dit soort gave initiatieven. Zo gingen mijn ouders en twaalf medebewoners een week of drie geleden (in  het kader van NL Doet) mee met  een zogenaamde Gelukswandeling, georganiseerd door Misja Immink van Gelukswandelingen . Ik ging mee uit nieuwsgierigheid, en omdat ik me natuurlijk zo'n kans op geluk niet laat ontzeggen. Het was geweldig! Tijdens een route door de wijk ontdekten we dat we van treurwilgen ook juichwilgen konden maken, en dat tederriet dezelfde uitwerking had als nederwiet. Ook gingen we geluksvogels spotten in  de wijk. Soms wilden die wel met ons op de foto, zoals twee giebeldende meisjes van 13. Tenslotte liepen we in een bonte rolstoelenoptocht via het park naar de kinderboerderij. En aangezien dat toevallig de kinderboerderij was waar ik werk, schoot ik meteen in mijn rol van natuurjuf, en ging konijntjes en lammetjes halen, zodat er naar hartelust geknuffeld kon worden. Vooral mijn eigen vader zag ik hier heel gelukkig van worden...


Nog helemaal vol van de leuke middag, ging ik kijken op de Facebookpagina, en zag dat er ook Gelukswandelingen gehouden worden met ouderen in de binnenstad, op zoek naar 'Gelukkige Hangplekken'. Dan gaan ze bijvoorbeeld graffiti spuiten, en naar het skatepark. Weer of geen weer!


Overigens, toen het een paar maanden geleden wél mooi weer was, heb ik een ander leuk uitstapje ondernomen met mijn ouders, zus en meneer Fluitekruid. Het heet 'De Strandrups' en is DE manier om mensen die bijna niet meer buiten komen, toch dicht bij de zee te laten komen.


Met rolstoel en al word je op een grote wagen met rupsbanden gereden. De Strandrups rijdt vlak langs de branding, en onderweg krijg je ook nog een verrekijker, en koffie. Ook zij hebben een Facebookpagina, waar je veel vrolijke foto's kunt bekijken van de strandtochtjes.

Leven in de brouwerij, plezier en verwondering: leeftijd speelt blijkbaar geen rol!


5 opmerkingen:

  1. Wat een ontroerende foto van je vader. Prachtig. Om in te lijsten. (als het je vader is dan natuurlijk)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, ik ga hem uitvergroten en inlijsten. En als hij het nog even volhoudt (het is een taaie!) krijgt hij hem voor zijn 89e verjaardag.

      Verwijderen
  2. Een verzorgingshuis is soms echt de beste oplossing. Mijn moeder is twee weken geleden eindelijk verhuisd naar een verzorgingshuis. Ze stond al een half jaar op de wachtlijst. Het ging echt niet meer thuis. Maar al het geregel wordt mij een beetje teveel. Ik merk dat ik er flink chagarijnig van wordt. Hopelijk is over een maandje de drukte weer voorbij en kan mijn moeder ook genieten van zo een leuke gelukswandeling. Enig, ik hoop dat ze ook zoiets in Hoofddorp hebben. Mijn zinkende surfer account schijnt niet meer te werken, dus ik reageer als anoniem.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is een uitputtingsslag, hè? Ik kan je vertellen: na de verhuizing dacht ik even dat ik in elkaar zou storten, maar het is echt een stuk rustiger nu de belangrijkste dingen geregeld zijn. Nu ze in goede handen zijn, is het makkelijker om wat afstand te nemen.
      Je zou de activiteitenbegeleiding daar in Hoofddorp kunnen tippen, dat er zoiets bestaat als Gelukswandeling. Ik tip de activiteitenbegeleiders ook over van alles en nog wat: Strandrups, Danspaleis, Kinderboerderij, etc.

      Verwijderen
    2. Wat jammer trouwens dat je Zinkende Surfer-account niet meer werkt. Wat voor melding geeft hij? Of pakt hij gewoon je wachtwoord niet meer?

      Verwijderen