zondag 22 juli 2018

Binnen

'Waarom ga je nou niet lekker mee een eind fietsen, het is heerlijk weer', zei iemand vandaag tegen me. Nou hou ik niet zo van fietsen, ik wandel liever. Ook had ik andere dingen te doen, zoals lezen, schrijven, ukulele-akkoorden oefenen en mijmeren. Dus ik zei: 'Nou, gewoon, omdat ik geen zin heb. Maar veel plezier!' Daardoor had ik vandaag volop tijd om te navelstaren (op de fiets kan dat technisch gesproken ook wel, maar ik ben toch al niet zo alert in het verkeer, daar krijg je ongelukken van). Zo dacht ik bijvoorbeeld na over hoe dwingend het vaak is, van alles moeten doen - of juist niet- omdat het zulk mooi weer is. Wat een onzin, eigenlijk.

Als ik mijn oren daarnaar had laten hangen, had ik al vanaf april niet meer naar de bioscoop, de bieb of het museum gekund, of niet meer op de bank kunnen lezen. Was het thuis een zooitje geweest, omdat ik al die tijd de boel te boel had gelaten. Want dat mooie weer blijft maar duren. Het is nou al bijna vier maanden gemiddeld 24 graden.

Vier maanden picknickend, barbecuend, zwemmend en terrasjes pakkend doorbrengen is natuurlijk geweldig. En ik hou ook best veel van buiten zijn. Maar net zoals de plantjes ondertussen schreeuwen om een beetje regen, kan ik hunkeren naar de gewone routine, naar saaie dingen. Kippensoep maken,  detective-series kijken, muziek luisteren. Gewoon lekker binnen.


Dan ga ik niet klagen, hoor, dan ga ik dat gewoon doen.


Overigens ben ik vandaag weer aan het lezen over de stoicijnen, een onderwerp wat mij de laatste tijd  nogal bezig houdt, en wat naadloos aansluit bij deze gemoedstoestand. Stoicijnen zijn niet koud of harteloos, het zijn tevreden mensen die niet zoveel nodig hebben om gelukkig te zijn. De komende tijd ga ik hier meer over schrijven.

zondag 22 april 2018

Sprookjesbos

Vorig jaar kwam ik  zomaar toevallig deze foto tegen op internet.



Het leek me een zwaar gephotoshopt plaatje. Toen ik echter verder ging zoeken, bleek deze magische plek werkelijk te bestaan. En niet ergens ver weg in Nieuw-Zeeland of zo, maar in België, nog geen twintig kilometer van Brussel.

Het Hallerbos, zo heet het. De tweede helft van april is de beste tijd om te gaan, dan staan de wilde hyacinten in bloei en  is een groot deel van het bos bedekt met een paars tapijt. Dit leek me een bijzondere ervaring. Stond dus op mijn lijstje, en ... gisteren ben ik er geweest!

Afgelopen vrijdagmiddag reden meneer Fluitekruid en ik eerst naar Brussel, een stad die ik vreemd genoeg nog niet eerder bezocht had. Om de een of andere reden trok deze plek me nooit zo, maar dit bleek ten onrechte. Wat een fijne, relaxte stad.
 

Er is bijna geen autoverkeer in de oude binnenstad. In de met keien geplaveide kronkelstraatjes wemelt het van de terrasjes waar mensen tot 's avonds laat nog zitten te eten. De sfeer is gemoedelijk, de porties eten bourgondisch (met grappige namen als stoemp en waterzooi), op straat wordt muziek gemaakt, en je hoort werkelijk alle talen spreken. Brussel heeft ook een paar prachtige parken, waar iedereen van het zomerse weer aan het genieten was. Zo hadden we - op nog geen twee uur rijden van Rotterdam - toch een echt 'buitenland'-gevoel. Dat het zevenentwintig graden was, hielp uiteraard mee. :-)

Vanmiddag waren we alweer thuis. Het grappige is dat tweeënhalve dag ook altijd veel langer lijkt te duren, alsof je een week op vakantie bent geweest (mede om die reden ben ik altijd gek op dichtbije weekendjes weg).


Het Hallerbos was echt de kers op de taart. We zijn  er gisterenochtend al heel vroeg heen gegaan, om half negen, en toen was het er nog heerlijk rustig. En wat een timing...


woensdag 18 april 2018

Over koken, koningsspelen, kriebelbeestjes en kinderfeestjes

Dat hotpotten is echt geweldig! Het enige wat je hoeft te doen is groente en vlees klein snijden, en wat paddenstoelen, dumplings, garnalen en visballetjes op een schaal leggen. Vervolgens doe je hete bouillon in de hotpot, die je warm houdt met houtskooltjes. Daarna laat je je gasten zelf koken.
Iedereen mikt in de bouillon wat hij lekker vindt, en aan het eind van de avond heb je een krachtige soep die je de ook de dagen daarna nog kunt gebruiken. Die heeft je visite voor je gemaakt, slim hè?


Het was sowieso een fijn weekend. Mijn neefje van 11 zit op schaken, en leert het ook aan zijn broer van 9. Maar ze kenden 'Lang Leve de Koningin' nog niet! Dit is een grappige, alweer bijna 23 jaar oude film met o.a. Monique van der Ven, Jack Wouterse en Karen van Holst Pellekaan in de rol van levende schaakstukken. Het verhaal gaat over een koning die zich verveelt en oorlog wil voeren. Zijn vrouw wil daar een stokje voor steken en bedenkt dus een spel voor hem, het schaakspel. Stukje bij beetje leer je als kijker de beginselen. Ik was benieuwd naar de reactie van mijn neefjes, en wilde hem dus heel graag samen kijken. Dat deden we samen met mijn schoonzus, onder dekentjes, languit op de bank. Zoals ik hoopte, genoten zij er net zo van als ik.

(Een aanrader! Nieuw is hij bijna niet meer - en alleen nog duur - te krijgen, maar ze hebben hem nog wel bij sommige biebs. Ik heb hem voor een paar euro op Marktplaats gekocht)


Maandag weer de eerste schooltuinlessen gegeven. Heerlijk om de kinderen van groep zes zo hard in hun tuintjes aan het werk te zien.We hebben mais en zonnebloemen voorgezaaid, de tuintjes uitgemeten, aardappelen en uien gepoot en goudsbloem gezaaid. Daarvan gaan we later dit jaar goudsbloemzalf maken.



Gisteren gaf ik Kleine Beestjesles aan de kleuters. 'Waar kunnen we pissebedden vinden, denken jullie?' Meisje: 'waar rottigheid is.' En inderdaad...



Aan het eind van de middag volgde ik -samen met een groepje collega's- een 'Gezond Koken-clinic'. Het is de bedoeling dat we die kookclinics zelf ook gaan geven, wat me een leuke aanvulling op mijn werk lijkt. We oefenden met gezonde varianten op ongezonde snacks, zoals groentefrietjes met zelfgemaakte tomatenketchup, 'happy dogs' (= gebakken worteltje met zuurkool en zelfgemaakte mosterd op een broodje), en peer en sinaasappel in chocoladedip. En, niet onbelangrijk, dat mochten we allemaal zelf opeten.


En vandaag... jeej, het leek wel zomer! Het dochtertje van mijn Buuf werd 7 jaar, en wilde dat, net als vorig jaar, graag weer vieren op onze kinderboerderij. Op het programma stonden: taart eten, in de speeltuin spelen, een boerderijspeurtocht doen, slootje vissen, spelen met water en zand. Er ontstonden steeds grotere modderpoelen, en er gingen steeds meer kleren uit. De zonnebrand kwam tevoorschijn, er werden ijsjes uitgedeeld. Mooier konden we het niet treffen, met het weer van vandaag. Het voelde al een beetje als vakantie.



zaterdag 14 april 2018

Ach, zo is het allemaal best te doen... :-)

Het lijkt wel of de lente elk jaar spectaculairder wordt. Twee of drie zonnige voorjaarsdagen zijn al genoeg om maandenlang ingehouden groeikracht te laten exploderen.


In mijn tuin en de tuintjes er omheen lijkt het alsof het gesneeuwd heeft.





Vrolijk gestemd door al dit moois, begon ik de dag maar met een Geefactie.


Ik heb 'Leve de vrijheid' van Tom Hodgkinson pas weer eens herlezen, en besloten dat het tijd werd er iemand anders blij mee te maken. Het meeste pas ik al toe: ik woon klein en eenvoudig, jaag geen carrière na en doe niet aan de mode mee. Ik slaap graag uit, speel ukulele en besteed mijn tijd zo veel mogelijk aan de dingen die ik graag doe en de mensen waarvan ik hou. En voor zover ik iets niet toepas (ik leef niet zelfvoorzienend, bak zelden brood, en het lukt me ook nog niet erg om supermarkten te mijden), vind ik dat eigenlijk ook wel prima (je moet een aantal slechte eigenschappen overhouden, niet waar, anders word je onuitstaanbaar...:-)) Maar ik hoop dat het boek gevonden wordt door iemand bij wie al die ideeën inslaan als een bom, en dat diens leven daarna nooit meer hetzelfde zal zijn.

Omdat ik dan toch geen supermarkten ging mijden, vergezelde ik meneer Fluitekruid meteen maar naar de Chinese supermarkt in Het Oude Westen. Morgen komen er vrienden hotpotten, en we zijn helemaal los gegaan met de aankoop van dingetjes die lekker zijn in de bouillon: o.a. visballetjes, garnalen, dumplings, groentjes en rare paddenstoeltjes. Het was een feest van niet-herkenning in onze boodschappenwagen! Heerlijk, al die vreemde pakjes en zakjes bij elkaar.


Onderweg zagen we toevallig net een Gelukswandeling voorbij komen. De ouderen van verzorgingstehuis Antonius Binnenweg gaan zo'n beetje maandelijks op stap...



Voor we naar huis gingen aten we, tenslotte, een warm charsiu-broodje van de Chinese bakker (omdat die broodjes schandalig lekker zijn,  ik zelf geen brood bak, en bakkers ook moeten leven).

Wat een traktatie! In Rotterdam Noord heb je bijna geen Chinese bakkers. Soms moet je toch weer eens je horizon verbreden en twee wijken verderop kijken, maar dan heb je ook wat. (Jawel, als het lente is, dan word ik een kosmopoliet en gooi ik helemaal m'n haar los...)

O ja, en ook op de kinderboerderij waar ik werk vieren we het voorjaar, met een enorme geboortegolf.  De aanblik van dat jonge spul wil ik graag met jullie delen (bij de tweede foto moet je heel goed kijken voordat je het jonge spul ontdekt, dat zit een beetje verstopt :-))



Ach, zo is het allemaal best te doen.

donderdag 29 maart 2018

Over juichwilgen en strandrupsen

Interessant, hoe elke levensfase je vanzelf in aanraking brengt met andere mensen, bezigheden en inzichten.

Zo had ik nooit erg veel met de doelgroep ouderen. Die zeurden me teveel. Ik ben bewust met kinderen gaan werken, omdat ik hou van plezier, van leven in de brouwerij, van de verwondering die kinderen nog hebben. En het legitimeerde mij om zelf ook kinderachtige dingen te kunnen blijven doen. Zoals Ernie en Bert-posters ophangen, spinnen en slakken van dichtbij bekijken, rare liedjes zingen of bellen blazen. Dingen die nooit gebeuren in een bankgebouw, een kantoor, of in de Tweede Kamer. Maar als je met kinderen werkt, wordt het zelfs van je verwacht! Vandaar dat ik dit als mijn bestemming zag.


Dat kinderachtig doen heb ik lang vol gehouden, en ik doe het nog steeds (merk wel dat ik er steeds minder makkelijk mee weg kom, dat is echter een ander verhaal) maar nu ik zelf ouder word, en mijn ouders steeds meer zorg nodig hebben, begrijp ik bejaarden wel beter. Vanaf het moment dat ik zelf getroffen werd door een levensbedreigende ziekte, werd ik ook nieuwsgieriger naar ze. Hoe doe je dat, leven in het besef dat je nog maar een klein stukje toekomst voor je hebt? En hoe hou je nog een beetje lol in het leven als je merkt dat je steeds verder aftakelt, en steeds minder controle over je leven hebt? Waarom lukt het de een beter dan de ander? Hoe kan je mensen helpen aan een zinvolle dagbesteding, en aan een gevoel van verbondenheid? Levensvragen waar het uiteindelijk voor ons allemaal om draait.

Ik schreef al eerder over Het Danspaleis. Als vrijwilliger bij de dansfeestjes voor ouderen, ontdekte ik wat een leuke doelgroep het was. Hossen met een mevrouw van 103, of polonaise doen met een meneer in een rolstoel voorop... Ik word er zelf ook iedere keer weer blij van. En je kunt zoveel voor mensen betekenen met maar een klein beetje van je tijd en energie.


Inmiddels ontdek ik steeds meer van dit soort gave initiatieven. Zo gingen mijn ouders en twaalf medebewoners een week of drie geleden (in  het kader van NL Doet) mee met  een zogenaamde Gelukswandeling, georganiseerd door Misja Immink van Gelukswandelingen . Ik ging mee uit nieuwsgierigheid, en omdat ik me natuurlijk zo'n kans op geluk niet laat ontzeggen. Het was geweldig! Tijdens een route door de wijk ontdekten we dat we van treurwilgen ook juichwilgen konden maken, en dat tederriet dezelfde uitwerking had als nederwiet. Ook gingen we geluksvogels spotten in  de wijk. Soms wilden die wel met ons op de foto, zoals twee giebeldende meisjes van 13. Tenslotte liepen we in een bonte rolstoelenoptocht via het park naar de kinderboerderij. En aangezien dat toevallig de kinderboerderij was waar ik werk, schoot ik meteen in mijn rol van natuurjuf, en ging konijntjes en lammetjes halen, zodat er naar hartelust geknuffeld kon worden. Vooral mijn eigen vader zag ik hier heel gelukkig van worden...


Nog helemaal vol van de leuke middag, ging ik kijken op de Facebookpagina, en zag dat er ook Gelukswandelingen gehouden worden met ouderen in de binnenstad, op zoek naar 'Gelukkige Hangplekken'. Dan gaan ze bijvoorbeeld graffiti spuiten, en naar het skatepark. Weer of geen weer!


Overigens, toen het een paar maanden geleden wél mooi weer was, heb ik een ander leuk uitstapje ondernomen met mijn ouders, zus en meneer Fluitekruid. Het heet 'De Strandrups' en is DE manier om mensen die bijna niet meer buiten komen, toch dicht bij de zee te laten komen.


Met rolstoel en al word je op een grote wagen met rupsbanden gereden. De Strandrups rijdt vlak langs de branding, en onderweg krijg je ook nog een verrekijker, en koffie. Ook zij hebben een Facebookpagina, waar je veel vrolijke foto's kunt bekijken van de strandtochtjes.

Leven in de brouwerij, plezier en verwondering: leeftijd speelt blijkbaar geen rol!


woensdag 28 maart 2018

Van oude mensen en de dingen die voorbij gaan

Er is inmiddels veel gebeurd. Precies op de avond van mijn vorige schrijven zakte mijn vader door zijn benen. Hij werd met spoed opgenomen in een nogal geestdodend verpleegtehuis, maar sinds januari hebben we gelukkig een betere plek voor hem kunnen vinden. Anderhalve week later kwam de kamer naast hem vrij, en is ook mijn moeder verhuisd.

Zo simpel als ik het hier schrijf was en is het niet. Mijn moeder wilde eigenlijk helemaal niet naar een verpleegtehuis, terwijl het al heel lang nodig was. Daardoor was de situatie enorm geëscaleerd. Ze konden allebei alleen nog maar door het huis strompelen, vielen steeds vaker, mentaal ging het hard achteruit, en mijn moeder was - en is nog steeds - zo depressief dat we moeten oppassen niet mee omlaag getrokken te worden.

Die problemen zijn niet minder geworden, maar ze zijn nu in ieder geval in handen van een geweldig zorgteam. Dat geeft ons een beetje lucht. Mijn ouders eten elke dag een warme lunch in het restaurant, ze hebben twee keer per week fysiotherapie (ze fietsen o.a. met videofilmpjes van Rotterdam, de Betuwe, Parijs of Yellow Stone Park, dus ze komen nog eens ergens), en er wordt van alles georganiseerd: sjoelen, kegelen, bingo, themadiners, uitstapjes. Ik was echt aangenaam verrast toen ik zag wat ze allemaal aan zorg ontvangen voor een relatief kleine eigen bijdrage.

Ter vergelijking: drie maanden geleden zat mijn moeder 's middags nog in haar nachtjapon, kookte niet voor zichzelf, had zo'n pijn bij het lopen dat ze mijn vader amper opzocht (dan bracht ik haar daar maar weer heen in de rolstoel), en ondertussen belde mijn vader haar voor ieder wissewasje op vanuit het verpleegtehuis: hij kon zijn bril niet vinden, hij moest van de zuster om acht uur al naar bed, er was een meneer die de afstandbediening van de TV constant bij zich hield, etc. Hij is gewend dat mijn moeder alles regelt, en inderdaad hing zij dan vaak weer foeterend aan de telefoon met de verpleging, of, nog vaker (zucht...) met ons.

Voor mijn zus was het helemaal zwaar, want die was (en is nog steeds) bezig met chemotherapie. Toch bezocht ze mijn ouders minstens 1x per week. Haar zag ik te weinig, in die periode. We belden en mailden wel veel, staken elkaar een hart onder de riem, maakten elkaar aan het lachen. Vooral mijn zus is daar een kei in. Zo stuurde zij mij onlangs deze link (dit geeft behoorlijk goed weer hoe wij ons af en toe voelen):


Die humor van haar blijft bewonderenswaardig, toch zag zij het, net als ik, vaak echt niet meer zitten.

Toen mijn ouders nog niet herenigd waren, was ik bijna elke dag óf bij mijn vader, óf bij mijn moeder, of ik regelde dat ze elkaar konden zien. Ik oefende in stoicisme en zen, als mijn moeder weer eens tegen mij uit haar plaat ging. Troostte mijn vader toen hij dikke tranen huilde omdat hij de hele dag tegen mensen aan zat te kijken die niet spraken, alleen maar onderuit in hun rolstoel hingen. Hij wilde zo niet meer verder. Ik heb hem toen meegenomen in de rolstoel om alvast zijn nieuwe kamer in het leukere verpleegtehuis te bekijken, die al een paar dagen later vrij zou komen. Toen zag hij het weer iets vrolijker in. En inmiddels is hij zelfs ontzettend blij met zijn nieuwe stek!

Meneer Fluitekruid was overigens een rots in de branding. Met de verhuizing was hij echt een bikkel, maar ook die hele ellendige periode daarvoor heeft hij me geholpen waar hij kon. Bij de verhuizing hielpen ook vrienden en schoonfamilie mee. Die laatste loodjes wogen zwaar, zeker toen mijn vader op de dag van de verhuizing nog even een tia kreeg, en ik de avond van de verhuizing alweer met hem op de spoedeisende hulp zat. Maar dat is allemaal weer goed gekomen.

Nu kunnen we gelukkig meer afstand nemen. We zien dat het op alle fronten beter gaat, maar mijn moeder zal de laatste zijn om dat toe te geven. Ze geniet echt wel even als ze iets leuks meemaakt, maar het beklijft niet. Een dag later loopt ze alweer te mopperen over iets kleins.
Het zij zo. Als wij de telefoon maar wat vaker negeren (mijn moeder staat op een goede dag 3x, en op een slechte dag 7x op mijn voicemail), is het best vol te houden.

En mijn zus had ook nog een hele goeie oplossing: