zaterdag 25 november 2017

Het kan altijd erger

Die 'rust in de tent' duurde helaas maar kort. Bij mijn vader is nu prostaatkanker ontdekt. Hij zit ook regelmatig op de spoedeisende hulp omdat hij weer eens gevallen is. Mijn moeder heeft al jaren chronische pijn, kan net als mijn vader nauwelijks lopen, en is zwaar overspannen van de hele situatie. En mijn zus is nog steeds bezig met chemotherapie. Die slaat voorlopig goed aan, maar er is wel gezegd dat ze niet meer beter gaat worden. Vroeger kwam je wel eens van die gezinnen tegen waarvan je dacht: 'Jee, hoe zwaar kan het mensen treffen', en ineens ben je zelf zo'n gezin.

Net toen mijn ouders veel begonnen te mankeren, werd de verzorgingsafdeling in hun flat wegbezuinigd. Ze hebben thuiszorg, maar vrijwel geen netwerk, dus de hulp die we verder krijgen is minimaal. Gelukkig hebben wij een dijk van een tante, die afgelopen week mee naar het ziekenhuis is geweest.
Mijn moeder is goed in hulp wegwuiven en roepen dat ze het allemaal wel alleen kan (om vervolgens haar dochters en schoonzoon in paniek op te bellen), maar mijn tante is gelukkig een standvastig type. Hierdoor krijgen wij nu iets meer lucht.

Pas hoorde ik het verhaal van een dakloze Amerikaan. Zijn ouders waren allebei kort na elkaar overleden aan een slopende ziekte, en hij was zoveel geld kwijt aan ziekenhuisrekeningen en het hospice, dat hij op straat was komen te staan. Het kan dus nog erger. Wij hebben in ieder geval nog zorg, een ziektekostenverzekering en een dak boven ons hoofd. In Amerika zouden wij waarschijnlijk op straat hebben geleefd ('O, wat valt alles meestal mee', hoor ik Jeroen van Merwijk nu sarcastisch zingen).


De Boeddhistische visie dat het leven lijden is, daar kon ik me nooit zo in vinden. Maar ik heb dit standpunt moeten bijstellen. Het leven is per definitie vergankelijk, onbevredigend en oncontroleerbaar. En de enige manier om daar mee om te gaan is accepteren dat dit zo is, en kijken hoe je er nog een beetje iets van kan maken. Het zien als een soort morbide examen in levenskunst. En ik blijf me verbazen over de veerkracht die mensen - ook wij - in dit soort situaties hebben.


Afbeeldingsresultaat voor you can't stop the waves but you can learn to surf

We krijgen het nog zwaar voor onze kiezen, maar dat zien we dan wel weer.
Als ik mijn vader's rolstoel duw, zingen we samen 'In een rijtuigie'.
Mijn zus en ik genieten van de herfstzon tijdens een wandeling door de duinen. We hebben goede gesprekken, maar ik moet ook nog steeds verschrikkelijk lachen om haar grapjes.
Meneer Fluitekruid haalt mijn ouders met de auto op om kroketten te gaan eten in Den Haag.
Meneer F. en ik blijven bovendien tijd uittrekken om samen te koken, kroelen, joggen en naar obscure bandjes te gaan.
En ondanks alle stress blijf ik me - vreemd genoeg- gelukkig voelen. Want ik ben nou eenmaal verliefd op het leven, ongeneselijk verliefd. Niemand weet hoe lang hij heeft, op deze planeet. Maar elke dag is er één. Ik leer veel van mijn vader. Hij leeft bij de dag, kijkt met liefde terug op zijn leven, is dankbaar voor wat hij gekregen heeft. Maar hij vindt het mooi geweest. Ik hoop dat ik het ook zo zal kunnen, als het zover is.

Heb het leven lief, met je ogen dicht of in het volle licht
Hou van wie je ziet - pak de liefde vast en verlies haar niet
Heb het leven lief , in de grijze nacht en als de morgen lacht
Heb het leven lief, en wees niet bang


(Han Kooreneef)

12 opmerkingen:

  1. Prachtige instelling. Wens jullie alle goeds wat dan ook.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Woordenloos maar ook onder de indruk van je (jullie) levenslust. Jeroen past naadloos.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hij had ook een liedje samen met Bob Fosko en Maarten van Roozendaal, maar dat staat helaas niet op Youtube:

      'O wat valt alles meestal mee.
      Zo is iets vaak niet stuk, bijvoorbeeld de TV.
      Of je hoeft - op visite- niet naar de wc
      Dat valt weer mee.'

      Verwijderen
  3. Wat een levenskracht en levenslust. Veel goeds voor jullie gewenst.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Al is de zonnestraal nog zo klein,jullie zien hem. Een familietrekje,dat vermogen? Sterkte allemaal.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Jemig, wat een samenloop. Zowel wat leed als humor betreft. Geluk vinden in kleine dingen is grote levenskunst!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat heb je dit mooi geschreven, vooral dat 'ongeneselijk verliefd' op het leven! Ik wens je veel sterkte en levenslust.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Petje af voor hoe je met de situatie omgaat! Ik moet denken aan een boek waarin ik deze week ben gaan lezen: "Het boek van vreugde" van de Dalai Lama en Desmond Tutu. Het gaat erover hoe we vreugdevol kunnen leven ondanks onze ontberingen.
    Ondanks alles nog veel fijne momenten toegewenst voor de komende tijd.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Had ik maar eerst op je blog gekeken voor ik vanochtend een jubelig nieuwjaarskaartje (het product van een tekenopleving deze vakantie - ik zie dat jij ook weer aan het tekenen bent!) op de bus deed. Het was me ontgaan dat het zo slecht gaat met zowel je zus als je vader. Mooi hoe je er mee omgaat. Liefs!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel!Hoop gestress achter de rug met mijn ouders. Mijn vader zakte - precies op de avond na het schrijven van dit blog - door zijn benen en werd met spoed opgenomen in een nogal geestdodend verpleeghuis, maar vandaag kon hij gelukkig verhuizen naar een beter plekkie. En binnen 2 weken komt er naast hem een kamer vrij voor mijn moeder! Hopelijk geeft dit wat rust.

      Verwijderen
  9. O, en alvast bedankt voor de nieuwjaarskaart. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  10. He, hopelijk gaat het naar omstandigheden goed met je ouders. En met jou en de rest van je familie. Ondanks dat ik je verder alleen ken van je blogs moest ik toch zo nu en dan aan je denken. Sterkte meid.
    Gerlinde

    BeantwoordenVerwijderen