zondag 5 november 2017

FF rust in de tent

Na de schrik van een paar maanden terug zijn we in iets rustiger vaarwater terecht gekomen.
Eigenlijk gaat het - relatief - best goed met mijn zus. Ze heeft een chemokuur die minder belastend is dan die van drie jaar geleden. Het is in tabletvorm, dus ze hoeft er niet steeds voor naar het ziekenhuis. Haar haar valt er niet van uit. Ze wordt er wel heel moe van, maar niet misselijk. En, last but not least: de kuur slaat aan! Haar bloedwaarden zijn enorm verbeterd, ze heeft geen bloedtransfusies meer nodig, en ze heeft veel meer energie dan drie maanden geleden. Ze eet als een dijkwerker, dus is gelukkig weer een paar kilo aangekomen. Ze sport twee keer in de week, doet leuke dingen en ontmoet leuke mensen. Ook staat er inmiddels meer hulp op de rails, zoals vervoer op maat en huishoudelijke hulp. 


Dat wil niet zeggen dat ze het niet zwaar heeft, dat we nooit verdrietig zijn of dat we geen moeilijke tijd tegemoet gaan, vooral als je bedenkt dat onze ouders in de tachtig zijn en ook van alles mankeren. Maar we leven bij de dag en genieten van alle mooie dingen die we meemaken.



Er zitten af en toe wel idee├źn voor blogjes in mijn hoofd, maar ik merk dat ik het fijn vind om wat minder tijd op internet door te brengen. Ik lees weer meer boeken; lang had ik daar de rust niet voor, maar nu wel. Dus wellicht volgen er binnenkort wat boekbesprekingen op dit blog.

Ook ben ik weer aan het tekenen. Daar heb ik in geen twintig jaar meer iets mee gedaan, en het voelt goed om weer een beetje te klooien met potlood, ecoline, pastelkrijt en verf.




Geefmaand November is dit jaar voor mij een Geefmaand-Light, zonder al te spectaculaire acties. Ik geef anderen net iets vaker voorrang in het verkeer en bij de kassa, probeer vriendelijk te blijven (zelfs tegen hufterige types) en minder snel te oordelen. En daar heb ik eerlijk gezegd mijn handen vol aan! Als we allemaal daarin slagen, zijn we al een heel eind, niet waar.

O ja, tot slot nog even een grappig voorval. Gisteren wilde ik een spurt nemen om de tram tegen te houden voor een aanstrompelende oude man. Meneer Fluitekruid hield me tegen en zei: nee joh, die meneer woont hier gewoon om de hoek! Wij meteen de slappe lach, we hadden al visioenen hoe die man tegen zou stribbelen: 'Neeee!', en ik: ' Niks mee te maken, u moet die tram in!' 

Meneer F. wist meteen een mooie titel voor een boek: 'De boosaardige Samaritaan', over een weldoener die elke keer helemaal uit zijn panty gaat als mensen niet geholpen willen worden... 
Ik geef jullie een seintje zodra het uit is. 

5 opmerkingen:

  1. Fijn dat het relatief goed gaat met je zus. Met mijn moeder gaat het relatief ook goed for the time being. Maar ik kom niet echt op gang met de Geefmaand. Mijn internet ligt er steeds dagenlang uit. ( een goede manier om minder tijd op internet door te brengen haha) Dan ben ik weer ziek en lig alleen maar te slapen en dan help ik weer iemand een BV te liquideren. Dat is wel een geefdaad, maar niet zo inspirerend en ik ben er een week mee bezig geweest iedere dag een stukje, dus om nu op Facebook te posten: vandaag geholpen met bv, vandaag weer, en vandaag weer, en nu alweer. Ja daar word je ook niet gemotiveerd van als lezer.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, zo gaat het bij mij ook. Ik geef elke dag wel iets, maar om nou elke dag op FB te gaan posten dat ik de afwas gedaan heb bij meneer F., met mijn vader naar het ziekenhuis geweest ben of ingevallen ben voor een collega, daar had ik niet zo'n zin in. Dat zijn dingen die ik normaal ook wel zou doen. Die 'extra mijl' waar jij het over had, die lukt niet erg. Maar dat geeft niet, de boog kan niet altijd gespannen staan en het moet ook wel een beetje leuk blijven.

      Verwijderen
  2. Ja, die extra mijl, ik was het al weer helemaal vergeten. Leuk dat je me er weer aan herinnert. Misschien kan ik de komende week een paar metertjes extra lopen.

    BeantwoordenVerwijderen