zaterdag 2 september 2017

Shit happens, the sequel

Alleen maar over vrolijke dingen bloggen, is dat niet vreselijk nep? Ja, misschien wel.
Het is ook niet zo dat ik helemaal niet over kloterige dingen wil bloggen, maar meer dat ik dat niet zo goed kan. En ook niet het gevoel heb er veel mee bij te dragen.

Sommige mensen vinden het fijn om de 'ellende van zich af te schrijven'. Ik heb nooit het idee het op die manier kwijt te raken, of er iets mee op te lossen. Hooguit ga je er meer in zwelgen (wat soms ook wel lekker is, maar dan liever gewoon met Nick Cave, Iggy Pop, The Swans of Jack White op volume 10).

Nou heeft schrijven over negatieve dingen wellicht ook, eh... positieve kanten. Het effect kan bijvoorbeeld zijn dat mensen zich bewust worden van een probleem, en gaan bedenken hoe ze het kunnen (helpen) oplossen. En als het gaat om problemen die niet op te lossen zijn, kan dit ook herkenning oproepen en troost geven: je bent niet de enige.

Met al die hysterisch gelukkige mensen met hun leuke blogjes en perfecte facebookbubbels, zou je - als mens met een probleem - kunnen gaan denken dat je een uitzondering bent. Terwijl het leven voor het grootste deel van de wereldbevolking extreem zwaar is. Leed benoemen kan ervoor zorgen dat je je alleen maar meer verbonden gaat voelen met alle andere stervelingen op onze aardkloot.

Daarom is het belangrijk dat er ook over ellende geschreven wordt, maar zoals ik al zei: daar ben ik niet zo goed in. Liever schrijf ik er achteraf over, als ik van de schrik bekomen ben, het weer een beetje kan relativeren en er eventueel lessen uit kan trekken.

Alleen: soms is er geen 'achteraf'. En heel vaak komen dingen NIET goed. Dan moet je alle zeilen bijzetten: je hoofd, hart en ziel aftasten ('scouring your conscience, raking through your memories'*) op zoek naar alles wat je geleerd hebt in je leven, alle verzamelde wijsheid die je nu keihard nodig hebt.

Ongeveer twee maanden geleden kreeg mijn zus kloterig nieuws van de dokter, en daar wil ik het - wat het slechte nieuws betreft - voor nu even bij laten. 

Het goede nieuws is dat wij - en zeker mijn zus! -  inderdaad heel veel blijken te hebben geleerd over levenskunst, liefde, troost en veerkracht. En we hopen erop dat die ons door een moeilijke tijd heen gaan helpen. Voorlopig kunnen we nog heel veel mooie momenten met elkaar delen, en daar ben ik immens dankbaar voor.



*) Uit 'This is the Sea', van The Waterboys



7 opmerkingen: