woensdag 25 januari 2017

Over drie zingende bloggers, en hoe we De Verdubbeldame hielpen met haar laatste Verdubbeldaad

De Verdubbeldame was klaar met al haar Verdubbeldaden. Behalve één. 'Bied een couchsurfer een slaapplek', die daad had ze nog niet verdubbeld. De Zinkende Surfer en ik waren ook de kwaadste niet en wilden haar daarbij wel helpen. Zo maakten we er meteen een Dubbele Verdubbeldaad van.


In de trein van Rotterdam naar Utrecht zag ik onderweg het landschap steeds winterser worden. Vanaf Arnhem lag er zelfs een pak sneeuw! Toen ik arriveerde bij De Verdubbeldame was zij net De Zinkende Surfer aan het rondleiden door haar ecologische woongemeenschap. Die is trouwens prachtig: mooie galerijwoningen, er is een binnentuin, een activiteitenruimte waar ook wel eens optredens of feesten worden georganiseerd, een vergaderruimte, computerruimte en zelfs een klein winkeltje. Na de rondleiding kregen we een kop dampende pompoensoep met brood.

De Verdubbeldame moest nog wel heel even naar haar werk. Die tijd benutten De Zinkende Surfer en ik om te gaan wandelen langs De Waal. Wat was het daar mooi! En er werd volop geschaatst. We liepen helemaal door tot Bemmel en weer terug.


Na een borrel bij De Verdubbeldame, waarbij ook de Vermeerdermeneer nog even aanschoof, gingen we uit eten bij restaurant Zijdewinde. Het eten was heerlijk, en gelukkig had De Verdubbeldame nu ook eindelijk haar Vergeten Groentetaartje. De vorige keer dat ze daar at, waren ze haar groentetaartje letterlijk vergeten, maar deze keer ging het goed. Mijn risotto-truffelburger en de saté van de Zinkende Surfer smaakten ook prima. Maar we konden niet al te lang natafelen, want we hadden nog een Bonte Avond voor de boeg! Op weg naar huis vergaapten we ons aan de prachtige sterrenhemel.
 

Toen kon het spektakel beginnen. De Vermeerdermeneer wilde in zijn argeloosheid wel ons publiek zijn. Hij wist natuurlijk niet wat hem boven het hoofd hing. Maar het moet gezegd: hij was zichtbaar onder de indruk van de prachtige liedteksten die de Zinkende Surfer had voorbereid op muziek van Fat Boy Slim en Joy Division (zie hiervoor ook haar eigen blog).

Zelf zong ik ook wat liedjes waaronder mijn favoriet van Brigitte Kaandorp: 'Ik heb een heel zwaar leven', en hakte daarbij wat op de ukulele. Toen ik met mijn tanden Jimi Hendrix na wilde doen, brak er helaas een snaar.

De Verdubbeldame - die voor haar werk o.a. liedjes zingt met ouderen - heeft een gigantisch repertoire aan liedjes uit de oude doos, waar ik (nee, geen flauwe woordspelingen aub) er ook veel van ken. Al gauw zaten De Vermeerdermeneer, De Zinkende Surfer en ik hardop mee te blèren. Vooral 'Omdat ik zoveel van je hou', en 'Zij kon het lonken niet laten' gingen zo goed, dat ik denk dat we best wel eens met elkaar kunnen optreden in De Kuip of zo. Nou ja, misschien eerst maar eens beginnen met Ahoy.



Tenslotte speelden we nog een heel leuk spel: Dixit. Het is een beetje een geheimzinnig spel, en ik denk dat ik dat maar zo laat door er verder niks over te vertellen. Speel het zelf maar. Het was in ieder geval erg leuk!

En ik nam me meteen voor om vaker dit soort avondjes te gaan doen. Weg met die stomme beeldschermen! Fijn wandelen en naar de sterren kijken, zingen, muziek maken en ouderwets bordspelletjes spelen. En daarna lekker onder de wol, net als in die Goede Oude Tijd.


Inmiddels heeft De Verdubbeldame zelf er ook een blog over geschreven, dat vind je hier.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen