woensdag 16 november 2016

Geefsprintjes en boomerangeffecten



Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om ze weg te gooien, die mooie Turkse koekjes die niemand wilde. Volgens mij is er niks mis mee, ze zijn zanderig, maar dat hoort zo bij Turkse koekjes (Om die reden hou ik er zelf ook niet zo van, maar - dacht ik - heel veel mensen wel. Nu is gebleken dat die mensen zich in ieder geval niet in mijn vriendenkring bevinden). Dus heb ik ze toch maar aan een dakloze mevrouw gegeven. Ik kocht meteen ook een straatkrantje bij haar en knoopte een praatje aan. Ze was erg blij met de koekjes, maar ja, ze had ze natuurlijk nog niet geproefd, dus wat ze er uiteindelijk ECHT van vond weet ik niet.

Daarna vergezelde ik mijn moeder naar een afspraak in het ziekenhuis, waar ik meteen ook wat oude tijdschriften op de leestafel in de wachtkamer legde (er liggen altijd alleen maar van die suffe glossy’s).



Toen zag ik ook nog die snoepautomaat op de gang staan… Kleine moeite om daar even een euro in te gooien en een gevulde koek te trekken, maar onderin de bak laten liggen voor de eerlijke vinder (een klassieker onder de RAOK’s)


Daarna ging ik naar Het Danspaleis, voor de derde keer, maar deze keer was het wel een beetje buiten mijn comfortzone. De serieuze stijldansers waren namelijk nogal goed vertegenwoordigd. De eerste keer dat zo’n senior je verbetert (‘Niet hupsen, maar glijden!’ ) is het nog wel grappig, maar bij de derde (‘Je moet niet kletsen, maar opletten wat ik doe’) werd mijn animo toch iets minder. Hupsen en springen en kletsen is nou eenmaal mijn lust en mijn leven! Gelukkig was er een vrouw die meegekomen was met haar moeder, en er net zo over dacht als ik. Haar moeder danste met al die mannetjes de sterren van de hemel, maar zij wilde gewoon ‘lekker zomaar wat dansen’. Dat hebben we toen lekker samen gedaan. Ook weer opgelost.


Op weg naar huis Chinees gehaald, en dacht er nog net op tijd aan om een fooi te geven (en nee, ik hoefde geen plastic tasje).


 
Het bovenstaande was allemaal op dezelfde dag. Op andere dagen van Geefmaand November deed ik het rustiger aan. Beetje petities tekenen, kasten opruimen (spullen naar de kringloop, eten naar de voedselbank), of proberen een dag niet te klagen (bijna gelukt). Ook deed ik een extra donatie in de hoed bij de ukuleleclub, en een chocoladereep met lief kaartje door de brievenbus bij de man (achteraf niet zo’n goeie, eigenlijk wilde hij afvallen, en hij vertelde later dat hij zich misselijk had gegeten aan die reep). Ik deed zelfs een donatie in het activiteitenspaarvarken op mijn werkplek, de kinderboerderij. Dat spaarvarken staat daar voor het publiek, voor vrijwillige bijdragen aan kinderactiviteiten, maar nu deed ik er zelf geld in.

De laatste dag van week 2 gebeurde er iets... opmerkelijks (ik schijn nogal vaak ‘occult’ te zeggen, dus probeer mijn vocabulaire iets uit te breiden). Op weg naar zangles gaf ik 2 euro aan een dakloze vrouw, en maakte een praatje. Dat waardeerde ze, want: 'De meeste mensen vinden me maar een pain in the ass.'
Op de terugweg wilde ik - op een zwak moment - een hamburger en cola kopen bij de Mac ... en bleek mijn pinpas vergeten te zijn. Ik had nog wat kleingeld, maar kwam 2 euro tekort. 'O, dan ga ik gewoon iets doen wat eigenlijk niet mag', zei de jongen achter de kassa. En ik kreeg zomaar 2 euro korting. Dat is nou wat je noemt een boomerang-effect!


(Tot zover week 2. We zijn nu over de helft, maar je kunt nog steeds aanhaken!)

6 opmerkingen:

  1. Wat aardig van je! Zeker van die tijdschriften. Wat er in wachtkamers ligt is meestal best erg. Daar zullen de mensen na jou vast heel blij mee zijn.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha, ik ben helemaal niet altijd zo aardig, hoor. Maar het idee van De Geefmaand is nou eenmaal dat we de hele maand aardige dingen doen. Desnoods knarsetandend. :-)

      Nee hoor, aan de meeste geefacties beleef ik zelf ook veel plezier, en veel dingen zou ik normaal ook wel gedaan hebben (ik ga bv. niet ineens omdat het Geefmaand is met mijn moeder mee naar het ziekenhuis), maar het is net even die stap extra.

      Inderdaad, wat er in wachtkamers ligt is meestal vreselijk, maar ik denk dat dit ook komt doordat de leuke worden meegenomen. Deze zijn waarschijnlijk ook zo weer weg.

      Verwijderen
  2. Een dag niet klagen. Lijkt me niet gemakkelijk. Ik ga dat ook eens proberen. Valt klagen in gedachte daar ook onder?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, eigenlijk wel. Vind ik dan. Ik erger me op het werk namelijk best snel aan kleine dingetjes die niet lekker lopen. Nu heb ik geprobeerd om die in te calculeren en niet van een mug een olifant te maken. Als iets in grote lijnen okee is, wil ik me niet meer laten afleiden door kleine frustraties, maar ervan genieten dat het in grote lijnen okee is. Maar zoals ik al zei, dat is me BIJNA gelukt.

      Verwijderen
  3. Die jongen doet waarschijnlijk ook mee aan de geefmaand, haha

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Via, via kom ik op je site en heb genoten van je verhaal. Ik ben ervan overtuigd als we dit soort acties blijven ondernemen, het uiteindelijk goed komt. Mooi verhaal en geven heeft altijd een domino-effect. Hartelijke groet El

    BeantwoordenVerwijderen