zondag 14 februari 2016

Nieuwe ronden, nieuwe kansen

Er is een film, alweer uit 1993, die ik al meerdere malen heb gezien, maar me mateloos blijft boeien: Groundhog Day.

Het verhaal gaat over de nukkige weerman Phil (gespeeld door Bill Murray), die met tegenzin  naar het gehucht Punxsutawney gestuurd wordt, om daar voor de zoveelste keer een reportage te maken over Groundhog Day. Dit is een  jaarlijks feest op 2 februari, waarop een bosmarmot voorspelt hoe lang de winter nog zal aanhouden, door op een beschaduwd of zonnig moment uit zijn hol te komen. Hilarisch, uiteraard, en daarom wil Phil liefst zo snel mogelijk weer weg.


Een sneeuwstorm dwingt hem echter om in het dorp te blijven. De volgende morgen wordt hij wakker en hoort hij op de radio exact dezelfde grappen en hetzelfde nummer als de dag daarvoor. Het blijkt zowaar opnieuw Groundhog Day te zijn en alles verloopt precies hetzelfde. Het wordt Phil al snel duidelijk dat hij in zijn eentje gevangen zit in een tijdlus waardoor de dag telkens opnieuw begint, en dat hij de enige is die dit beseft; de andere mensen weten van niets. Phil is veroordeeld tot het eindeloos herleven van dezelfde dag.


Ik zal niet teveel verraden over de plot. Eén tipje van de sluier: uiteindelijk is toch elke Groundhog Day weer anders. Soms lukken dingen niet, dan weer heel goed, dan weer té goed. Maar het zijn de mensen, en de manier waarop Phil hen benadert, die Groundhog Day toch steeds weer anders maken...

En daarom hou ik van deze film: het is allemaal zo herkenbaar. Want als we naar ons eigen leven kijken, is het best vaak Groundhog Day. Weer die wekker om dezelfde tijd, weer diezelfde routine, diezelfde koppen en diezelfde ergenissen...

Toch krijg je elke dag opnieuw de kans om er iets bijzonders van te maken.
Ben je vandaag niet zo aardig of geduldig geweest, heb je iets stoms gedaan, ging het niet zoals je wilde? Geeft niet, je kan niet anders doen dan je best, en morgen is het gewoon opnieuw Groundhog Day.

Je kunt elke ochtend in dezelfde tram stappen, met dezelfde chagrijnige mensen als sardientjes op elkaar gepropt, maar je kunt ook gaan fietsen of lopen, elke dag een andere route nemen, of de tram heel vroeg nemen, als het nog rustig is.
Of accepteren dat je dan maar even als sardientjes op elkaar gepropt zit, proberen er de humor van in te zien. En dan is daar ineens die jolige controleur die roept: 'Welkom in mijn tram!', of: 'Allemaal bukken, want er komt een viaduct.' Alle chagrijnige gezichten worden ineens vrolijk. Zo'n man heeft het Groundhog Day-concept helemaal begrepen...

Natuurlijk lukt het niet elke dag even goed. Soms denk je: krijg allemaal de schijt maar. Dan foeter je het even van je af, je gaat extra vroeg naar bed, en de volgende dag zijn er nieuwe ronden, nieuwe kansen.

Op mijn werk - in het lescentrum van de kinderboerderij - geef ik steeds zes weken dezelfde les. Zes weken alleen maar over de sloot. Zes weken alleen maar over knaagdieren (waaronder bosmarmotten :-)). Zes weken alleen maar over zeedieren.
Zes weken alleen maar over pannenkoeken. Enzovoort. Al dertien jaar lang. Toch gaan die lessen me nooit vervelen.


Ten eerste is elke groep weer anders. Er zijn veel niveau-en cultuurverschillen, zowel tussen groepen onderling als binnen een groep. Kinderen leren op verschillende manieren, en dus moet je steeds naar nieuwe manieren zoeken om ze te bereiken.
Ik krijg ook wel eens een groep autisten, downers, hoogbegaafden, soms moet ik lesgeven in het Engels... Elke dag is een ander verhaal. 

Ten tweede ben ik zelf ook elke dag anders. De ene keer zit ik beter in mijn vel dan de andere keer, dus soms is het harder werken. Bij de kleuters lees ik ook wel eens een verhaal voor. Nu ik het verhaal 'Alles voor een pannenkoek' al meer dan honderd keer heb voorgelezen, heb ik inmiddels steeds gekkere stemmetjes ontwikkeld (bv. een moeder met de stem van Carla van Putten), en liggen de kinderen helemaal in een deuk.
Of soms ontdek ik ineens een leuk didactisch truukje, en ga dat vanaf dat moment de hele tijd gebruiken, tot ik ineens een lastige groep krijg waarbij dat truukje niet meer werkt. Dan moet ik toch weer iets anders bedenken. Dat vind ik fijn, het houdt me scherp.

Daarom: hulde aan de film Groundhog Day!

Tot slot nog een immer actueel citaat van Ralph Waldo Emerson (1803-1882):

'Rond elke dag af en wees er klaar mee. Je hebt gedaan wat je kon. Er zijn ongetwijfeld blunders en absurditeiten voorgevallen; vergeet die zo snel je kan. Morgen is een nieuwe dag; begin die goed en sereen en niet met een te hoog gespannen geest om je lastig te laten vallen door je oude onzin.'

4 opmerkingen:

  1. Op die manier had ik nog nooit naar die film gekeken :-)
    Tis een van mijn favoriete films. Lekker eind jaren tachtig sfeertje. Ik heb hem denk ik al twintig keer gezien :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jaaa, ik hou van de film. Vooral om de boodschap. En Bill Murray. En iedere keer ontdek ik weer nieuwe beelden.
    Maar ik WIL niet met mijn moederrrrr...hahah!! Die Carla van Putten toch.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi citaat! En inderdaad, we kunnen iedere dag bijzonder maken. Zonde om iedere dag met een sjacherijnig smoelwerk in de tram te zitten. Smile! :)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik heb die film ook gezien! Mooie vergelijking met het echte leven :) Wauw, dat citaat komt als geroepen... ik begin mijn dag de laatste tijd vaak met zoveel drukte (oude onzin) in mijn hoofd.

    BeantwoordenVerwijderen