woensdag 24 februari 2016

Over herinneringen, en high zijn

Tijdens het opruimen (okee, ik ben er nu BIJNA over uitgeneuzeld) kwam ik in een oude schoenendoos allerlei knipsels tegen. 'Ontvoerde tuinkabouters weer terecht', las ik. En: '107-jarige sterft in vuurgevecht met politie.' O ja, nu wist ik het weer: ik heb ooit een periode opmerkelijk nieuws gespaard. Ik was van plan om daar een plakboek mee te vullen, maar het is er nooit meer van gekomen. Toch blijft het een goed idee, wat ik nog steeds kan uitvoeren. Alleen van het idee word ik alweer vrolijk.


En als ik dan toch aan het plakboeken maken sla, heb ik nog een ander plan. Na mijn grote opruimactie in boeken- en kledingkast, ben ik nu dus aangeland bij alle verstofte dozen met herinneringen. Die zijn het lastigst. Zolang ze ingepakt en weggestopt blijven, is het alleen maar ballast. Maar als ik nog een keer een goeie schifting maak, en alleen de mooiste en leukste herinneringen  in een paar boeken plak, dan kan ik af en toe eens zo'n boek uit de kast pakken en erin bladeren. Dan doe ik er tenminste weer iets mee! (van driedimensionale herinneringen maak ik uiteraard eerst een foto, anders wordt het wel een erg dik en onhanteerbaar boek...) Nu alleen nog even moed verzamelen en beginnen...
 


O ja, en over opmerkelijk nieuws gesproken: onlangs stuitte ik op een artikel in de Volkskrant, getiteld: 'Altruïsme maakt gezonder, stressbestendiger en gelukkiger.' Aangezien dit blog ook een soort leuk nieuws-plakboek is, zal ik het maar meteen met jullie delen. Het is namelijk heel interessant: volgens sommige hersenwetenschappers gaat het brein van weldoeners automatisch in een soort genotstand, ook wel 'helper's high' genoemd. Daardoor zijn ze beter opgewassen tegen stress. Iedereen die heeft meegedaan aan de 29-gifts-challenge, of op andere wijze helpend bezig is, zal dit herkennen, denk ik. Misschien komt het doordat je veel onder de mensen bent, misschien doordat je vaker blije gezichten ziet, of geen tijd hebt om te piekeren, of gewoon omdat het fijn is om iets te kunnen betekenen. Je krijgt er een boel voor terug, in ieder geval.

Verder wordt in het artikel verwezen naar iemand die de uitdaging 'elke dag iets geven' 365 dagen (!) achter elkaar heeft volgehouden. Echt superknap. Ze heet Rachel van der Pol en heeft er een blog over bijgehouden: ikreddewereld.nl. Ik vind het vooral zo'n prestatie omdat ze echt stoere dingen gedaan heeft die ik nog niet gedurfd heb, zoals mensen die de bus misten een lift aanbieden met haar fiets, of een straatkrantverkoper uitnodigen voor het eten. Zeer inspirerend.

zondag 14 februari 2016

Nieuwe ronden, nieuwe kansen

Er is een film, alweer uit 1993, die ik al meerdere malen heb gezien, maar me mateloos blijft boeien: Groundhog Day.

Het verhaal gaat over de nukkige weerman Phil (gespeeld door Bill Murray), die met tegenzin  naar het gehucht Punxsutawney gestuurd wordt, om daar voor de zoveelste keer een reportage te maken over Groundhog Day. Dit is een  jaarlijks feest op 2 februari, waarop een bosmarmot voorspelt hoe lang de winter nog zal aanhouden, door op een beschaduwd of zonnig moment uit zijn hol te komen. Hilarisch, uiteraard, en daarom wil Phil liefst zo snel mogelijk weer weg.


Een sneeuwstorm dwingt hem echter om in het dorp te blijven. De volgende morgen wordt hij wakker en hoort hij op de radio exact dezelfde grappen en hetzelfde nummer als de dag daarvoor. Het blijkt zowaar opnieuw Groundhog Day te zijn en alles verloopt precies hetzelfde. Het wordt Phil al snel duidelijk dat hij in zijn eentje gevangen zit in een tijdlus waardoor de dag telkens opnieuw begint, en dat hij de enige is die dit beseft; de andere mensen weten van niets. Phil is veroordeeld tot het eindeloos herleven van dezelfde dag.


Ik zal niet teveel verraden over de plot. Eén tipje van de sluier: uiteindelijk is toch elke Groundhog Day weer anders. Soms lukken dingen niet, dan weer heel goed, dan weer té goed. Maar het zijn de mensen, en de manier waarop Phil hen benadert, die Groundhog Day toch steeds weer anders maken...

En daarom hou ik van deze film: het is allemaal zo herkenbaar. Want als we naar ons eigen leven kijken, is het best vaak Groundhog Day. Weer die wekker om dezelfde tijd, weer diezelfde routine, diezelfde koppen en diezelfde ergenissen...

Toch krijg je elke dag opnieuw de kans om er iets bijzonders van te maken.
Ben je vandaag niet zo aardig of geduldig geweest, heb je iets stoms gedaan, ging het niet zoals je wilde? Geeft niet, je kan niet anders doen dan je best, en morgen is het gewoon opnieuw Groundhog Day.

Je kunt elke ochtend in dezelfde tram stappen, met dezelfde chagrijnige mensen als sardientjes op elkaar gepropt, maar je kunt ook gaan fietsen of lopen, elke dag een andere route nemen, of de tram heel vroeg nemen, als het nog rustig is.
Of accepteren dat je dan maar even als sardientjes op elkaar gepropt zit, proberen er de humor van in te zien. En dan is daar ineens die jolige controleur die roept: 'Welkom in mijn tram!', of: 'Allemaal bukken, want er komt een viaduct.' Alle chagrijnige gezichten worden ineens vrolijk. Zo'n man heeft het Groundhog Day-concept helemaal begrepen...

Natuurlijk lukt het niet elke dag even goed. Soms denk je: krijg allemaal de schijt maar. Dan foeter je het even van je af, je gaat extra vroeg naar bed, en de volgende dag zijn er nieuwe ronden, nieuwe kansen.

Op mijn werk - in het lescentrum van de kinderboerderij - geef ik steeds zes weken dezelfde les. Zes weken alleen maar over de sloot. Zes weken alleen maar over knaagdieren (waaronder bosmarmotten :-)). Zes weken alleen maar over zeedieren.
Zes weken alleen maar over pannenkoeken. Enzovoort. Al dertien jaar lang. Toch gaan die lessen me nooit vervelen.


Ten eerste is elke groep weer anders. Er zijn veel niveau-en cultuurverschillen, zowel tussen groepen onderling als binnen een groep. Kinderen leren op verschillende manieren, en dus moet je steeds naar nieuwe manieren zoeken om ze te bereiken.
Ik krijg ook wel eens een groep autisten, downers, hoogbegaafden, soms moet ik lesgeven in het Engels... Elke dag is een ander verhaal. 

Ten tweede ben ik zelf ook elke dag anders. De ene keer zit ik beter in mijn vel dan de andere keer, dus soms is het harder werken. Bij de kleuters lees ik ook wel eens een verhaal voor. Nu ik het verhaal 'Alles voor een pannenkoek' al meer dan honderd keer heb voorgelezen, heb ik inmiddels steeds gekkere stemmetjes ontwikkeld (bv. een moeder met de stem van Carla van Putten), en liggen de kinderen helemaal in een deuk.
Of soms ontdek ik ineens een leuk didactisch truukje, en ga dat vanaf dat moment de hele tijd gebruiken, tot ik ineens een lastige groep krijg waarbij dat truukje niet meer werkt. Dan moet ik toch weer iets anders bedenken. Dat vind ik fijn, het houdt me scherp.

Daarom: hulde aan de film Groundhog Day!

Tot slot nog een immer actueel citaat van Ralph Waldo Emerson (1803-1882):

'Rond elke dag af en wees er klaar mee. Je hebt gedaan wat je kon. Er zijn ongetwijfeld blunders en absurditeiten voorgevallen; vergeet die zo snel je kan. Morgen is een nieuwe dag; begin die goed en sereen en niet met een te hoog gespannen geest om je lastig te laten vallen door je oude onzin.'