woensdag 24 december 2014

Terugblik... en vooruit kijken


Na alle ellende uit mijn vorige blog vind ik het tijd om stil te staan bij al het moois dat 2014 me heeft gebracht. Eigenlijk heb ik best nog een boel leuke dingen gedaan.
Zoals daar hebben te lopen te leggen te zijn:

- De paar kleine uitdagingen die ik toch niet kon nalaten om aan te gaan: de Minimum Maand, de No Waste Lunch tijdens de Verdubbeldag, de Speelkwartiertjesweek en de Geefmaand.



- Met het Autonoom Buurvrouwenfront ondernam ik een aantal nieuwe projecten, ondermeer: natuurbeleving met peuters. Een voor mij heel nieuwe doelgroep, en o, wat zijn ze schattig, leuk en klein, onderzoekend en leergierig! Alleen met het bestuderen van een paar slakken konden we zo de hele ochtend zoet zijn.


Met een van mijn buurvrouwen maakte ik een flyer voor de gebiedcommissieverkiezingen (zij de vormgeving, ik de tekst), een andere hielp ik bij het bemensen van een streekproducten-afhaalpunt. Daar ben ik inmiddels mee gestopt, maar ik ben nog wel steeds een van haar trouwste klanten.


En dan stelde mijn Bovenste Beste Buuf ook nog eens haar zolder beschikbaar als meditatieruimte! Hier oefenen we met een klein groepje iedere week met mindfulness, een beetje in de trant van Stadsverlichting.

- Dit jaar heb ik bovendien de nodige lanterfantertijd ingelast, ondermeer om naar de wolken te kijken en een vlinder uit de cocon te zien komen.

- We hebben mogen genieten van een lange lente...


- een schitterende zomer...



- een gloedvolle herfst, waarin Meneer F. en ik veel boswandelingen maakten...


- en op de valreep: toch nog een echte winter! (edit 27-12)


 - Verder heb ik dit jaar een aantal brave gewoontes ontwikkeld. Ik noemde al mediteren, maar ik ben ook gaan sporten en zelfs ontbijten (aangezien ik tegenwoordig een flinke stok - zeg maar gerust kalashnikov - achter de deur heb, hou ik dat beter vol dan ooit). Ook heb ik mijn oude hobby schilderen weer opgepakt...


- Veel genoten van muziek (zowel van repeteren met de ukulele- en flamencogroep als van het toeschouwer zijn bij Flamenco- en het Bluegrassfestival)...


- Een boel leuke dingen gedaan met mijn neefjes, zoals gekke bekken trekken, poppenkast spelen, de kerstboom optuigen en slootjevissen...


- En (last but not least) HEEL veel support ontvangen van meneer Fluitekruid, vrienden, collega's, familie, de mensen van het ziekenhuis, de fysiotherapie, de thuiszorg, inloophuis De Boei en De Vruchtenburg, en natuurlijk het Autonoom Buurvrouwenfront.
Van het jongste ABF-lid kreeg ik zelfs een mooie pleister...

De band met mijn zus is dit jaar heel hecht geworden en we trekken veel met elkaar op.
Zo namen we samen deel aan de workshop 'Look Good, feel Better', en gaan we regelmatig samen naar De Boei (Over dit 'warme dekentje' heb ik nog niet eerder geblogd, maar dat ga ik zeker nog doen).

Wat 2015 in petto heeft, weet ik niet.
Het gaat zoals het gaat, en alleen vandaag telt.
Ik zal moeten leren omgaan met grote onzekerheid, maar wil blijven openstaan voor het leven met alles wat daarbij hoort, positief of negatief. 

"Je kunt de golven niet stoppen maar je kunt wel leren surfen".

Jon Kabat-Zinn.



Goed nieuw jaar, iedereen!

vrijdag 12 december 2014

Donder, bliksem en vuurwerk

Vorig jaar sloot ik af met een lijst van alle dingen die ik in 2013 voor het eerst in mijn leven gedaan had. Ik keek daar met tevredenheid op terug, maar beloofde mezelf wel meer rust in 2014. 'Even wat minder challenges, hoor...'
Nou, dat heb ik van het Universum op mijn boterham gekregen.


Eerst werd bij zowel mijn zus als mij borstkanker geconstateerd.
En anderhalve week na mijn diagnose maakte een goede vriendin een einde aan haar leven.

Ik wist dat ze vaak ongelukkig was, maar had nooit gedacht dat ze deze stap zou zetten.
Maakte me wel zorgen, spoorde haar aan om hulp te zoeken.
Maar de stap naar de dood bleek voor haar minder groot dan die naar de hulpverlening.

Ik heb geprobeerd om kwaad op haar te zijn. Maar ik kan niet kwaad zijn op iemand voor wie het leven zo'n gevecht was dat ze dit als haar enige uitweg zag. Ik kan haar alleen maar heel erg missen.

In de loop van het jaar heb ik me meer dan eens afgevraagd wat er in godesnaam aan de hand was met 2014.

De eerste helft van het jaar had ik al het gevoel dat ik in een B-film was beland.
Maar alsof het een epidemie betrof, stierven in de tweede helft van het jaar nog twee kennissen een zelfgekozen dood. Allebei veertigers, net als mijn vriendin.

Van hen had ik het nog minder verwacht, omdat ze alles leken te hebben wat je nodig hebt om gelukkig te zijn. Ze maakten een sterke en vrolijke indruk, hadden een groot netwerk. En allebei hadden ze van hun hobby hun beroep gemaakt, iets waar menigeen van droomt.

Maar die mensen kende ik minder goed. Je moet iemand beter kennen om te weten wat er achter zo'n vrolijk masker schuilgaat, en zelfs dan zie je het vaak nog niet. Om de simpele reden dat je je niet kunt voorstellen dat iemand met zulke gedachten rondloopt.
(Dat kan je pas wanneer je zelf ondragelijk lijdt. En zolang dat nog niet zover is, willen mensen daar liever niet over nadenken, want dan kom je op een plek die zo zwart is, daar wil je niet zijn.)

Dit moest allemaal even bezinken voordat ik erover kon schrijven. Wat me op de been hield, was me richten op mijn herstel, afleiding zoeken, en schrijven over dingen waar ik vrolijk van werd. Maar je kunt zachtjes stellen dat rampjaar 2014 er flink heeft ingehakt.

Ik durf niet meer te zeggen dat ik van 2015 een rustig jaar ga maken, want daar blijk ik verdomd weinig over te vertellen te hebben. Ja, 2014 heeft mij een tikje nederiger gemaakt (dat dan weer wel).

Toch is die rust er wel een beetje gekomen. Je kunt nou eenmaal niet voortdurend in paniek zijn, of continu bang of verdrietig. En aan wat er allemaal aan donder, bliksem en verdoemenis om me heen plaatsvindt kan ik ook niets veranderen.

Wat ik wel kan proberen te  doen, is de rust in mijn kop bewaren. Ik heb geleerd om onderscheid te maken tussen nu en straks. Me te beperken tot wat NU belangrijk is, de rest is van later zorg. Gevoelens van angst, paniek, onrust en verdriet zijn er wel, en mogen gevoeld worden. Maar ze komen en gaan.

'Emoties hebben de eigenschap heel sterk te zijn en dan vanzelf weer weg te ebben, tenzij je jezelf rationeel een verhaal vertelt waardoor je in die emotie blijft hangen', zegt  René Gude, Filosoof des Vaderlands. Hij lanceerde ook het begrip 'efficiënt tobben'.
Dat klinkt simpeler dan het is, maar ik ben er dit jaar een stuk verder mee gekomen.
Ik moest wel, ben ik geneigd te zeggen. Maar inmiddels weet ik dat dit een arrogante uitspraak is, en dat ik me gelukkig mag prijzen dat het überhaupt lukt.

Uiteindelijk vond ik dit jaar niet alleen maar slecht. Als de tumor niet ontdekt was, had ik minder zorgen gehad, maar dan zou de ramp vooruit zijn geschoven. En nu is er zelfs een kans dat het nog goed gaat komen. Dankzij 2014.

Er zijn dit jaar ook zo onvoorstelbaar veel mooie dingen gebeurd, die ik voor geen goud had willen missen. Dus ga ik eind van dit jaar - tegen de stroom in - gewoon weer zo'n lijstje maken met alle dingen waar ik met tevredenheid en dankbaarheid op terug kijk.

En daarna met heel veel knalvuurwerk de demonen verjagen! Wie doet er mee?