zondag 5 oktober 2014

Mijn vrolijke cement

Chemo 5 heeft er aardig ingehakt. Vier dagen lang was ik een slap vaatdoekje dat alleen maar kon liggen. Vaak was ik over mijn slaap heen, maar te moe om zelfs maar te lezen, te wordfeuden of Uitzending Gemist te kijken. Rechtop zitten was ook al geen optie, terwijl ik op een gegeven moment ook niet meer wist hoe ik moest gaan liggen.
Malen, piekeren en worst case scenario's verzinnen, daarentegen, lukte nog wel heel goed. (Zie je wel, zo lukt er altijd wel iets. Tsjakkaa!!!)

Op zulke momenten ontbreekt het me aan wat ik het best kan omschrijven als 'mijn vrolijke cement'. Mijn vrolijke cement is dat ik in mijn hoofd altijd plannetjes aan het smeden ben (zelfs als ik ze niet direct kan uitvoeren) en in contact blijf met de wereld om me heen. Relativeren lukt meestal ook wel (mijn motto is: liever galgenhumor dan helemaal geen humor) en ik blijf altijd genieten van muziek. Zelfs als ik gestressed ben, zing ik nog liedjes: liever nog 'Het busje komt zo' of 'Het is een irritatiefactortje', dan helemaal geen liedjes.


Al dat vrolijke cement was nu in één klap weggevaagd. En dan kom je ergens waar je helemaal niet wilt wezen.

Meneer Fluitekruid heeft me gered. Die zei al steeds: 'Kom je nou gewoon bij mij vervelen', maar 'vervelen' vond ik een te positief woord voor mijn toestand.
Ik kon alleen maar half in coma liggen, en verwachtte niet dat ik me beter zou gaan voelen als ik dat in zijn huis zou gaan doen.

Donderdagmiddag ben ik toch maar met hem meegegaan. Toen hij me over de Willemsbrug naar Rotterdam Noord reed, had ik al het gevoel dat ik gered werd.
Thuis aangekomen pootte Superheld Meneer F. me op de bank voor de breedbeeld-tv, zette Nostalgienet aan en ging soep en stamppot klaarmaken.

Normaal gesproken kijk ik - gericht - tv via internet. Het zappen was ik al zo'n beetje verleerd, en ik was vergeten hoe heerlijk het kan zijn om gewoon naar zo'n beeld te staren en wel te zien wat er voorbij komt.
In dit geval waren dat een interview met Godfried Bomans en een documentaire over de Rotterdamsche Electrische Tram. Misschien is het moeilijk om je voor te stellen hoe ik daar van opleefde, maar het gebeurde! Ik ben gek op Bomans, hij maakte me aan het lachen. En ik vond het echt, serieus, leuk om historische beelden te zien van al die plekken waar de Rotterdamse tram vroeger reed. Ik moest me zelfs nog een soort van inspannen om al die oude plekken te herkennen, die inmiddels zo enorm veranderd waren.

Toen kwam ook nog 'De plaat blijft hangen', met allemaal oude nummers, zoals 'Where were you, when the lights went out in New York City' (The Trammps) en 'Yes I do' (Luv'), nou je snapt, dan kan je dag helemaal niet meer stuk. Ik ben luidkeels gaan meezingen, en, verrek, dat kon ik dus nog wel!



Tegen de tijd dat de soep en stamppot naar binnen waren gewerkt, en we ook nog op 2Doc een prachtige (echt waar!) documentaire over de postduif (!) helemaal hadden uitgekeken, was mijn humeur aanzienlijk verbeterd. Ik kon ook alweer schelden op dingen die ik stom vond, wat meestal een teken is dat het weer goed met me gaat.

'Goh, wat een dombo's, die kerels, dat ze niet eens weten hoe die Japanse paddenstoelen heten', riep ik 's avonds tijdens Het Mes op Tafel . Meneer F. wierp een blik in mijn richting en zei niets, maar keek erg tevreden.


Nog 1 chemo te gaan!

20 opmerkingen:

  1. Vrolijk cement. Wat een mooi woord. Is dat bij de Gamma te koop? Zo neen, dan raad ik de productmanager aan dit met spoed in hun assortiment op te nemen. Word een topper!!

    Ik glimlach al door jouw blog. Door je cement. Goed fundament ook!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ben ook gek op Bomans. Lag vroeger al onder de tafel van het lachen als die man op de TV was. Er zijn overigens ook op YouTube nog opnames van hem te zien, maar dat zul je waarschijnlijk al wel weten. Heb net (3 okt) over hem een blogje geschreven, maar dat betrof meer z'n serieuze kant. Hou je haaks.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Nog maar een, oleoleole! Ah.... Fijn dat het vrolijk cement weer is aangemaakt, dank voor het delen! :)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Films kunnen de juiste neurotransmitters helpen te vormen. Mijn man heeft een tijd met pijnlijk letsel moeten liggen en knapte op van mr Beans.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. O, dat kan ik me helemaal voorstellen. Al moet je nooit die operatiekamersketch zien als je zelf nog onder het mes moet. Een patiënt gaat onder narcose, en vlak voordat de narcose werkt, ziet hij nog nét dat mister Bean de chirurg is. Die doet zijn mondkapje omlaag, grijnst breed en steekt nog even veelbetekenend zijn duim omhoog. Dat lijkt me toch wel een nachtmerrie, als dat het laatste is wat je ziet voor je onder zeil gaat...

      Verwijderen
  5. Zelf vond ik nr 5 het zwaarst, verdorie nog eens en ik voel me al zo afgebroken.... Nr 6 deed ik zingend van opluchting...echt de laatste, straks weer haar. Nog een paar weekjes, liefje..

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, ik moest daar nog aan denken, dat jij ook al had gezegd dat je de vijfde het zwaarst vond. Mijn fysio zei dat veel mensen dit zo ervaren, en dat ze zelfs mensen kenden die er na de vijfde de brui aan hadden gegeven. Maar dat doe ik niet hoor, ik ga door tot het gaatje.

      Verwijderen
  6. Nou de 5e heb je gehad en komt niet meer terug! Ver over de helft is mijn manier van denken.
    Fijn dat je werd overgehaald op een andere bank te komen liggen, dat maakt dan soms net het verschil he!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat lief dat meneer Fluitekruid je zo goed verzorgt, vertroetelt en weer opbeurt- en fleurt! En dat je openstaat voor al die verrassende en (in mijn ogen) opzienbarende tv-programma's. De Postduif??? Ik wens je heel veel kracht, moed en durf voor je zesde, maar die gaat vast en zeker meevallen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik denk dat die zesde vooral zo'n opluchting gaat worden, dat ik de lamlendigheid voor lief zal nemen...

      Ja, het is niet te geloven, maar Dagboek van een Postduif vond ik zowaar interessant. Dat kwam vooral door het camerawerk: mensen en landschappen worden de hele tijd vanuit de lucht gefilmd, vanuit het perspectief van de postduif. Je krijgt daardoor zelf dat vrije gevoel van vleugels hebben. De voice-over, die in de zieleroerselen van de duif is gekropen, vond ik wat minder. Ik kan me er nooit zo in mee gaan als ze doen alsof een dier menselijke gedachten heeft. Maar de beelden zijn prachtig, en het is van die heerlijke slow-tv.

      Verwijderen
  8. Herkenbaar hoor. Had ik vorige week do. Wat een leuke dag zou moeten zijn, verjaardag, wilde dat maar niet worden omdat op die dag een paar jaar eerder iets heel ernstigs is gebeurd. Ik voelde me 's middags echt niet prettig meer en hé net diezelfde plek als jij. Wat zijn we daar dan goed in he, Totdat mijn man totaal onverwacht al om half 5 's middags belde. Ik kom naar huis, ben er in 20 minuten. Terwijl ik hem niet eerder dan 8 uur 's avonds verwachte. Ik heb vrolijke muziek aangezet en alleen al dat hij gewoon hieraan had gedacht en er alles aan deed om eerder thuis te komen knapte m'n humeur op naar 's avonds gewoon lekker lopen zeuren over onbenullige dingen ;) Maar je bent ook alweer over de helft met je kuren, dat cement zal er vast weer steviger van worden ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat denk ik ook. (ben VER over de helft, zit al op 5/6! ) Ongelofelijk hoe van die kleine dingetjes het verschil kunnen maken, hé? Vooral muziek, verandering van omgeving en menselijk contact doen wonderen.

      Verwijderen
  9. Conny ( ook uit Rotterdam)6 oktober 2014 om 16:49

    Ik vond het ontzettend dapper dat je over je eerste kuren schreef dat je het idee had dat je er redelijk doorheen fietste. En dat ondanks alles jezelf er toezette om in beweging te komen. Dan zal je huidige staat je wel enorm teleurstellen. En toch nog blijven bloggen! Ik lees je blogs met een glimlach en nu met een brok. Hopelijk knap je weer snel op, en kun je rotjeknor onveilig maken, dumsterdiven en ukele spelen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ha, Stadsgenoot! Dankjewel voor je lieve reactie.
      Nee, ik ben niet enorm teleurgesteld, ik vind nog dat ik mazzel gehad heb dat ik er tot nu toe redelijk doorheen gekomen ben. Toen ik schreef over hoe het meeviel, wist ik dat ik ook nog wel een keer Hammertime kon verwachten, maar dat maakte mijn opluchting op dat moment er niet minder om. Al die goeie dagen heb ik toch maar mooi in den pocket!
      Het waren nu trouwens ook maar vier dagen. Vanaf vrijdag had ik weer meer energie om leuke dingen te doen (zoals bloggen :-)) Tussendoor slaap ik wel veel, maar ik heb ook een keer een paar kilometer gewandeld, ben weer op mijn werk geweest voor een bakkie koffie, en vandaag heb ik drie kwartier fitness gedaan. Dus het gaat weer de goeie kant op!

      Verwijderen
  10. komwegaandeslingersophangen7 oktober 2014 om 16:57

    Wat mooi zeg! Je cement was er nog wel!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, je hebt gelijk, eigenlijk was het er gewoon nog, alleen had ik dat niet meteen door.:-)

      (Oeps, foutje... Wilde via mijn Iphone op reply drukken, en verwijderde - dino die ik ben - per ongeluk je reactie... Kon hem alleen op deze manier weer terug zetten...)

      Verwijderen
  11. hoera voor meneer F en vrolijk cement!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Blij dat je zo'n tactvolle meneer hebt :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha, als hij dat hoort komt hij niet meer bij.
      (Hij KAN wel tactvol zijn, hoor, maar daar heeft hij vaak helemaal geen zin in...)

      Verwijderen