zondag 15 juni 2014

Donderwolkje



Op de echo zag het eruit als een donderwolkje. Een dreigende schaduw, opdoemend uit het niets. De radioloog maakte er vanuit verschillende hoeken foto's van. 'Komt kanker in de familie voor?', wilde hij weten. En: 'Heeft u iemand meegenomen, is er familie bij u?'

Het antwoord op de eerste vraag was: ja. Zoals in veel families, komt er ook in mijn familie wel hier en daar kanker voor. Maar die mensen zijn, of waren, allemaal dik in de zeventig. Ik ben pas 46. Pas toen mijn zus (vier jaar ouder dan ik) een paar weken eerder een knobbeltje in haar borst ontdekte dat kwaadaardig bleek, leek het me verstandig om ook een foto te laten maken. Ter geruststelling, je weet maar nooit. Al verwacht je uiteraard niet dat een paar weken na de diagnose van je zus, dezelfde diagnose ook bij jou gesteld wordt. Dat zou wel erg vergezocht zijn, niet waar? Hoewel ik me een beetje een hypochonder voelde, liet ik die foto toch maken.

Het antwoord op de tweede vraag was: nee. Nee, ik had niemand meegenomen, want ik had verwacht de uitslag van de borstfoto pas een paar dagen later via de huisarts te krijgen. Toen de radioloog voor de zekerheid nog een extra foto wilde, en daarna ook nog een echo, voelde ik de steen op mijn hart steeds zwaarder worden. Alsjeblieft, laat het niet waar zijn.

Shit happens.

Dat waren dus twee mokerslagen, vlak achter elkaar. Mijn zus en ik, allebei de klos. Inmiddels zijn we een aantal weken en drie operaties verder, en er liggen nog een aantal zware behandelingen voor ons. Ik wil niet al teveel op de details ingaan, want ik heb de pest aan medische verhalen. Laat ik volstaan met te zeggen dat het fysiek voorlopig best goed met ons gaat, en mentaal wisselend.

's Morgens is het het moeilijkst, dan word je wakker in het besef dat het geen nachtmerrie was, maar echt. Als je jezelf eenmaal een schop onder je hol hebt gegeven en dingen gaat doen, dan gaat het eigenlijk best goed. Zo ervaart mijn zus het ook.

Ik geniet van wandelen en buiten zijn, luister veel naar mooie muziek, en als ik in prettig gezelschap ben merk ik vaak - tot mijn verbazing! - dat ik het even helemaal vergeten was. Er zijn zo ongelofelijk veel mooie dingen waar je troost en moed uit kunt putten... Zoals op je rug in het gras liggend naar de wolken kijken, of een vlinder zien ontpoppen. Op de een of andere manier zijn zulke momenten mooier dan ooit (vandaar mijn blog op 5 mei).

Mijn zus en ik kunnen nog steeds lachen en plezier maken en hebben veel steun aan elkaar. Humor is ons geheime wapen!
Dan is er natuurlijk nog Meneer Fluitekruid, die me bijstaat, knuffelt, opvrolijkt en Leven in Mijn Brouwerij brengt.
Het Autonoom Buurvrouwen Front zit ook bepaald niet stil: buurvrouwen draven af en aan met maaltijden, boodschappen, lieve kaartjes en cadeautjes, ze rijden me naar het bos of de ukulele-club en bieden me koffie, meditaties, plantjes, boeken, peptalk en massages aan. Verder heb ik heel veel kaarten, steunbetuigingen en bossen bloemen ontvangen van familie, collega's, vrienden, en leden van ukulele- en flamencogroep.

Tot zover de stand van zaken. Nu de hamvraag: hoe ga je verder, als Firma Fluitekruid, als donkere wolken zich boven je hoofd samenpakken? Daar heb ik de afgelopen weken over zitten dubben. Dat ik wil doorgaan, is een ding dat zeker is. En eigenlijk wil ik ook gewoon blijven schrijven over de dingen waar ik altijd over schrijf: de dingen waar ik blij van word.

Ik moet alleen even een nieuwe vorm vinden. Doen alsof er niks aan de hand is voelt niet goed, dan is het allemaal zo nep. Maar ik wil ook niet dat dit een kommer-en-kwel-blog wordt. Het is even zoeken. Ik wil zo onderhand wel graag weer beginnen, want ik mis het schrijven!

Ik wil schrijven over de dingen waar ik troost uit put, dankbaar voor ben. De dingen die er voor mij toe doen. En daarmee heb ik nu gelukkig weer een begin gemaakt.

Definitely to be continued!

'Op de rimpelloze vlakte van een vlekkeloos bestaan, kan het plotseling gaan waaien, ook al wil je er niet aan.'
(uit: 'Als het golft'; De Dijk)


20 opmerkingen:

  1. Fijn je weer te lezen, ik heb je gemist! Mijn moeder had een paar jaar geleden een voorstadium van borstkanker, ik ben mee geweest naar onderzoeken. Ik vond het erg surrealistisch: je weet wel dat je er bent en waarvoor, maar.... Toch dat droom/nachtmerrie-idee. Sterkte meid, ik denk aan je!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. o meid wat ontzettend vervelend voor je! Potver de potver *&%$#@1 Hoe bizar is het ook dit samen met je zus door te moeten maken. Fijn dat de humor jou en jullie op de been houd. En dat je soms heeeel eventjes het even kunt vergeten. Ik wens je heel veel sterkte toe nu en straks. x

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Och meis, dat is heftig, heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zo dat is een bizar toeval! Fijn dat je weer wat liet horen, vond het al zo stil hier.
    Heel veel sterkte en geniet van wat kan, maar dat doe je wel zo te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Uit de grond van mijn hart , wens ik jou en je zuster heel veel sterkte met het herstel. Laten we hopen dat je er bijtijds bij was. Heel veel sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dikke knuffel van mij, moedige meiden!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Oef heftig! Sterkte en ja humor is het beste medicijn ooit, X Es

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hier werd je ook al gemist! Ik wil jullie beiden uit de grond van mijn hart beterschap wensen!
    en veel sterkte en humor!
    liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Joh ik dacht pas nog aan je en nu lees ik dit... wat vervelend! En nee aan allerlei beschrijvingen van ziektes heeft niemand iets... .maar jij leeft toch redelijk gezond.... ?
    Wel misschien heb je nog wat aan deze link:
    http://lchf.de/wp-content/uploads/2011/06/ketogene_ernaehrung_bei_krebs.pdf
    Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen ;) . Sterkte joh. Allebei!!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Van een ervaringsdeskundige (
    Sinds 10 jaar)) ja, het is een heftig igeneuren. Zwaar ook, maar het kan je veel geven tegelijk, zoals je zelf al noemt. Samen met iemand kunnen delen en veel medeleven om je heen zijn goud waard. Het kan ook voor anderen licht brengen over jouw ervaringen te lezen. Is niet tranentrekkend, of medisch geleuter, maar feiten van het leben. Wel een rotstreek, maar een waardevolle. Veel liefs en een hug

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Jemig, weet even niet wat te zeggen........
    Vond je blogpauze al lang duren, maar dat dit de reden was, poeh!
    Wens jou en je zus heel veel sterkte en beterschap toe.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Veel sterkte! En .... ook dit zal voorbijgaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Gadverdamme, wat een rotnieuws! Ik miste je al!!! Ik wens je alle kracht, moed en wat je maar nodig hebt toe in deze vreselijke tijd. Heel veel sterkte en beterschap voor jou en je zus. Enne, ik hoop dat je een manier vind om heel veel mooie stukkies te schrijven, ik zit klaar om ze te lezen! Hele dikke vette knuf!

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Reacties
    1. Een wat late reactie van mij, maar alsnog: Heel veel sterkte!
      En dat schrijven...kijk maar hoe je het aan gaat pakken, ik kom toch wel lezen.
      Af en toe iets minder vrolijk is echt geen zeuren!
      groetjes, Franca.

      Verwijderen
  15. Wat een schrik zeg! Maar ergens ook weer bijzonder dat je door de ervaring van je zus jezelf liet controleren, en er zo snel bij was.

    In ieder geval leef ik erg met jullie mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Wat een schrik en ook nog in tweevoud. Daar heb ik even geen woorden voor. Het enige wat ik kan zeggen is het veel sterkte en schrijf over wat je wilt. Ook als dat een medisch verhaal is wat je kwijt moet!!

    Thara

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ik wens jullie heel veel sterkte en beterschap! En je bent niet bepaald een zeur. Ik lees al langer mee en lees je graag!

    BeantwoordenVerwijderen