zondag 22 juni 2014

Spannende tijd

De afgelopen weken waren angstige weken. Er bleken al kwaaie cellen te zitten in de poortwachterklier, dat is het eerste station tussen borst en oksel. Nieuws om kippenvel  van te krijgen...

Twee weken geleden hebben ze 22 (!) klieren uit mijn oksel verwijderd, om te kijken of daar uitzaaiingen zaten. En anderhalve week moest ik wachten op de uitslag.

Nog nooit in mijn leven ben ik zo doodsbang geweest. Als het eenmaal in je okselklieren zit, zit het dus al in je lymfesysteem. En god weet waar nog meer. Nou sprak ik wel een mevrouw die zei: 'O, dat had ik ook, het zat in een aantal okselkliertjes, maar dat is nu alweer 17 jaar geleden.' Die mevrouw ben ik om de nek gevlogen.

Wat kan anderhalve week lang duren! Ik probeerde me op leuke dingen te concentreren, en zorgde dat ik voor elke dag een plannetje had. Al die lieve mensen waar ik in mijn vorige blog over schreef, hebben goed voor me gezorgd, en me geholpen mijn zinnen te verzetten.

Verder heb ik in de tussentijd een soort fysiotherapie op flamencomuziek (deze) bedacht, die goed bleek te werken. Flamenco-bewegingen zijn blijkbaar precies wat nodig is om je arm en schouder soepel te houden. En met muziek gaat het strekken ook beter dan zonder, dat is heel typisch. Muziek is toch maar een wondermiddel! (Misschien moet ik maar eens een boek of dvd op de markt brengen over flamenco-therapie, wie weet wordt het nog een nieuwe hype...) Ik kan mijn arm redelijk bewegen, en de pijn valt mee. Van de week heb ik zelfs alweer de hele dansles mee kunnen doen, alleen iets minder hard gestampt dan normaal.

En dan nu... (tromgeroffel) ... de uitslag:

...alle 22 kliertjes waren schoon!

Wat een ontzettende opluchting! Ik voel me 22 kilo lichter.

Mijn zus kwam langs met aardbeien en slagroom, meneer Fluitekruid met nieuwe haring, en mijn bufie kwam - meteen nadat ik haar ge-smst - slingers bij me ophangen. Het werd een heel eigenaardig feestje...

Het traject gaat nog steeds zwaar worden (chemotherapie, onder andere), maar dat wist ik al. Het scheelt een slok op een borrel als er geen uitzaaiingen zijn. Alles wat er zat, is radicaal verwijderd!
Dat geeft me weer hoop, dat ik misschien toch nog wel een tijdje rond mag banjeren op deze gekke planeet.

En dan nu, met dank aan blogsters Min of Meer en Ragna Ja:



zondag 15 juni 2014

Donderwolkje



Op de echo zag het eruit als een donderwolkje. Een dreigende schaduw, opdoemend uit het niets. De radioloog maakte er vanuit verschillende hoeken foto's van. 'Komt kanker in de familie voor?', wilde hij weten. En: 'Heeft u iemand meegenomen, is er familie bij u?'

Het antwoord op de eerste vraag was: ja. Zoals in veel families, komt er ook in mijn familie wel hier en daar kanker voor. Maar die mensen zijn, of waren, allemaal dik in de zeventig. Ik ben pas 46. Pas toen mijn zus (vier jaar ouder dan ik) een paar weken eerder een knobbeltje in haar borst ontdekte dat kwaadaardig bleek, leek het me verstandig om ook een foto te laten maken. Ter geruststelling, je weet maar nooit. Al verwacht je uiteraard niet dat een paar weken na de diagnose van je zus, dezelfde diagnose ook bij jou gesteld wordt. Dat zou wel erg vergezocht zijn, niet waar? Hoewel ik me een beetje een hypochonder voelde, liet ik die foto toch maken.

Het antwoord op de tweede vraag was: nee. Nee, ik had niemand meegenomen, want ik had verwacht de uitslag van de borstfoto pas een paar dagen later via de huisarts te krijgen. Toen de radioloog voor de zekerheid nog een extra foto wilde, en daarna ook nog een echo, voelde ik de steen op mijn hart steeds zwaarder worden. Alsjeblieft, laat het niet waar zijn.

Shit happens.

Dat waren dus twee mokerslagen, vlak achter elkaar. Mijn zus en ik, allebei de klos. Inmiddels zijn we een aantal weken en drie operaties verder, en er liggen nog een aantal zware behandelingen voor ons. Ik wil niet al teveel op de details ingaan, want ik heb de pest aan medische verhalen. Laat ik volstaan met te zeggen dat het fysiek voorlopig best goed met ons gaat, en mentaal wisselend.

's Morgens is het het moeilijkst, dan word je wakker in het besef dat het geen nachtmerrie was, maar echt. Als je jezelf eenmaal een schop onder je hol hebt gegeven en dingen gaat doen, dan gaat het eigenlijk best goed. Zo ervaart mijn zus het ook.

Ik geniet van wandelen en buiten zijn, luister veel naar mooie muziek, en als ik in prettig gezelschap ben merk ik vaak - tot mijn verbazing! - dat ik het even helemaal vergeten was. Er zijn zo ongelofelijk veel mooie dingen waar je troost en moed uit kunt putten... Zoals op je rug in het gras liggend naar de wolken kijken, of een vlinder zien ontpoppen. Op de een of andere manier zijn zulke momenten mooier dan ooit (vandaar mijn blog op 5 mei).

Mijn zus en ik kunnen nog steeds lachen en plezier maken en hebben veel steun aan elkaar. Humor is ons geheime wapen!
Dan is er natuurlijk nog Meneer Fluitekruid, die me bijstaat, knuffelt, opvrolijkt en Leven in Mijn Brouwerij brengt.
Het Autonoom Buurvrouwen Front zit ook bepaald niet stil: buurvrouwen draven af en aan met maaltijden, boodschappen, lieve kaartjes en cadeautjes, ze rijden me naar het bos of de ukulele-club en bieden me koffie, meditaties, plantjes, boeken, peptalk en massages aan. Verder heb ik heel veel kaarten, steunbetuigingen en bossen bloemen ontvangen van familie, collega's, vrienden, en leden van ukulele- en flamencogroep.

Tot zover de stand van zaken. Nu de hamvraag: hoe ga je verder, als Firma Fluitekruid, als donkere wolken zich boven je hoofd samenpakken? Daar heb ik de afgelopen weken over zitten dubben. Dat ik wil doorgaan, is een ding dat zeker is. En eigenlijk wil ik ook gewoon blijven schrijven over de dingen waar ik altijd over schrijf: de dingen waar ik blij van word.

Ik moet alleen even een nieuwe vorm vinden. Doen alsof er niks aan de hand is voelt niet goed, dan is het allemaal zo nep. Maar ik wil ook niet dat dit een kommer-en-kwel-blog wordt. Het is even zoeken. Ik wil zo onderhand wel graag weer beginnen, want ik mis het schrijven!

Ik wil schrijven over de dingen waar ik troost uit put, dankbaar voor ben. De dingen die er voor mij toe doen. En daarmee heb ik nu gelukkig weer een begin gemaakt.

Definitely to be continued!

'Op de rimpelloze vlakte van een vlekkeloos bestaan, kan het plotseling gaan waaien, ook al wil je er niet aan.'
(uit: 'Als het golft'; De Dijk)