woensdag 24 december 2014

Terugblik... en vooruit kijken


Na alle ellende uit mijn vorige blog vind ik het tijd om stil te staan bij al het moois dat 2014 me heeft gebracht. Eigenlijk heb ik best nog een boel leuke dingen gedaan.
Zoals daar hebben te lopen te leggen te zijn:

- De paar kleine uitdagingen die ik toch niet kon nalaten om aan te gaan: de Minimum Maand, de No Waste Lunch tijdens de Verdubbeldag, de Speelkwartiertjesweek en de Geefmaand.



- Met het Autonoom Buurvrouwenfront ondernam ik een aantal nieuwe projecten, ondermeer: natuurbeleving met peuters. Een voor mij heel nieuwe doelgroep, en o, wat zijn ze schattig, leuk en klein, onderzoekend en leergierig! Alleen met het bestuderen van een paar slakken konden we zo de hele ochtend zoet zijn.


Met een van mijn buurvrouwen maakte ik een flyer voor de gebiedcommissieverkiezingen (zij de vormgeving, ik de tekst), een andere hielp ik bij het bemensen van een streekproducten-afhaalpunt. Daar ben ik inmiddels mee gestopt, maar ik ben nog wel steeds een van haar trouwste klanten.


En dan stelde mijn Bovenste Beste Buuf ook nog eens haar zolder beschikbaar als meditatieruimte! Hier oefenen we met een klein groepje iedere week met mindfulness, een beetje in de trant van Stadsverlichting.

- Dit jaar heb ik bovendien de nodige lanterfantertijd ingelast, ondermeer om naar de wolken te kijken en een vlinder uit de cocon te zien komen.

- We hebben mogen genieten van een lange lente...


- een schitterende zomer...



- een gloedvolle herfst, waarin Meneer F. en ik veel boswandelingen maakten...


- en op de valreep: toch nog een echte winter! (edit 27-12)


 - Verder heb ik dit jaar een aantal brave gewoontes ontwikkeld. Ik noemde al mediteren, maar ik ben ook gaan sporten en zelfs ontbijten (aangezien ik tegenwoordig een flinke stok - zeg maar gerust kalashnikov - achter de deur heb, hou ik dat beter vol dan ooit). Ook heb ik mijn oude hobby schilderen weer opgepakt...


- Veel genoten van muziek (zowel van repeteren met de ukulele- en flamencogroep als van het toeschouwer zijn bij Flamenco- en het Bluegrassfestival)...


- Een boel leuke dingen gedaan met mijn neefjes, zoals gekke bekken trekken, poppenkast spelen, de kerstboom optuigen en slootjevissen...


- En (last but not least) HEEL veel support ontvangen van meneer Fluitekruid, vrienden, collega's, familie, de mensen van het ziekenhuis, de fysiotherapie, de thuiszorg, inloophuis De Boei en De Vruchtenburg, en natuurlijk het Autonoom Buurvrouwenfront.
Van het jongste ABF-lid kreeg ik zelfs een mooie pleister...

De band met mijn zus is dit jaar heel hecht geworden en we trekken veel met elkaar op.
Zo namen we samen deel aan de workshop 'Look Good, feel Better', en gaan we regelmatig samen naar De Boei (Over dit 'warme dekentje' heb ik nog niet eerder geblogd, maar dat ga ik zeker nog doen).

Wat 2015 in petto heeft, weet ik niet.
Het gaat zoals het gaat, en alleen vandaag telt.
Ik zal moeten leren omgaan met grote onzekerheid, maar wil blijven openstaan voor het leven met alles wat daarbij hoort, positief of negatief. 

"Je kunt de golven niet stoppen maar je kunt wel leren surfen".

Jon Kabat-Zinn.



Goed nieuw jaar, iedereen!

vrijdag 12 december 2014

Donder, bliksem en vuurwerk

Vorig jaar sloot ik af met een lijst van alle dingen die ik in 2013 voor het eerst in mijn leven gedaan had. Ik keek daar met tevredenheid op terug, maar beloofde mezelf wel meer rust in 2014. 'Even wat minder challenges, hoor...'
Nou, dat heb ik van het Universum op mijn boterham gekregen.


Eerst werd bij zowel mijn zus als mij borstkanker geconstateerd.
En anderhalve week na mijn diagnose maakte een goede vriendin een einde aan haar leven.

Ik wist dat ze vaak ongelukkig was, maar had nooit gedacht dat ze deze stap zou zetten. Maakte me wel zorgen, spoorde haar aan om hulp te zoeken.
Maar de stap naar de dood bleek voor haar minder groot dan die naar de hulpverlening.

Ik heb geprobeerd om kwaad op haar te zijn. Maar ik kan niet kwaad zijn op iemand voor wie het leven zo'n gevecht was dat ze dit als haar enige uitweg zag. Ik kan haar alleen maar heel erg missen.

In de loop van het jaar heb ik me meer dan eens afgevraagd wat er in godesnaam aan de hand was met 2014.

De eerste helft van het jaar had ik al het gevoel dat ik in een B-film was beland.
Maar alsof het een epidemie betrof, stierven in de tweede helft van het jaar nog twee kennissen een zelfgekozen dood. Allebei veertigers, net als mijn vriendin.

Van hen had ik het nog minder verwacht, omdat ze alles leken te hebben wat je nodig hebt om gelukkig te zijn. Ze maakten een sterke en vrolijke indruk, hadden een groot netwerk. En allebei hadden ze van hun hobby hun beroep gemaakt, iets waar menigeen van droomt.

Maar die mensen kende ik minder goed. Je moet iemand beter kennen om te weten wat er achter zo'n vrolijk masker schuilgaat, en zelfs dan zie je het vaak nog niet. Om de simpele reden dat je je niet kunt voorstellen dat iemand met zulke gedachten rondloopt.
(Dat kan je pas wanneer je zelf ondragelijk lijdt. En zolang dat nog niet zover is, willen mensen daar liever niet over nadenken, want dan kom je op een plek die zo zwart is, daar wil je niet zijn.)

Dit moest allemaal even bezinken voordat ik erover kon schrijven. Wat me op de been hield, was me richten op mijn herstel, afleiding zoeken, en schrijven over dingen waar ik vrolijk van werd. Maar je kunt zachtjes stellen dat rampjaar 2014 er flink heeft ingehakt.

Ik durf niet meer te zeggen dat ik van 2015 een rustig jaar ga maken, want daar blijk ik verdomd weinig over te vertellen te hebben. Ja, 2014 heeft mij een tikje nederiger gemaakt (dat dan weer wel).

Toch is die rust er wel een beetje gekomen. Je kunt nou eenmaal niet voortdurend in paniek zijn, of continu bang of verdrietig. En aan wat er allemaal aan donder, bliksem en verdoemenis om me heen plaatsvindt kan ik ook niets veranderen.

Wat ik wel kan proberen te  doen, is de rust in mijn kop bewaren. Ik heb geleerd om onderscheid te maken tussen nu en straks. Me te beperken tot wat NU belangrijk is, de rest is van later zorg. Gevoelens van angst, paniek, onrust en verdriet zijn er wel, en mogen gevoeld worden. Maar ze komen en gaan.

'Emoties hebben de eigenschap heel sterk te zijn en dan vanzelf weer weg te ebben, tenzij je jezelf rationeel een verhaal vertelt waardoor je in die emotie blijft hangen', zegt  René Gude, Filosoof des Vaderlands. Hij lanceerde ook het begrip 'efficiënt tobben'.
Dat klinkt simpeler dan het is, maar ik ben er dit jaar een stuk verder mee gekomen.
Ik moest wel, ben ik geneigd te zeggen. Maar inmiddels weet ik dat dit een arrogante uitspraak is, en dat ik me gelukkig mag prijzen dat het überhaupt lukt.

Uiteindelijk vond ik dit jaar niet alleen maar slecht. Als de tumor niet ontdekt was, had ik minder zorgen gehad, maar dan zou de ramp vooruit zijn geschoven. En nu is er zelfs een kans dat het nog goed gaat komen. Dankzij 2014.

Er zijn dit jaar ook zo onvoorstelbaar veel mooie dingen gebeurd, die ik voor geen goud had willen missen. Dus ga ik eind van dit jaar - tegen de stroom in - gewoon weer zo'n lijstje maken met alle dingen waar ik met tevredenheid en dankbaarheid op terug kijk.

En daarna met heel veel knalvuurwerk de demonen verjagen! Wie doet er mee?

zondag 5 oktober 2014

Mijn vrolijke cement

Chemo 5 heeft er aardig ingehakt. Vier dagen lang was ik een slap vaatdoekje dat alleen maar kon liggen. Vaak was ik over mijn slaap heen, maar te moe om zelfs maar te lezen, te wordfeuden of Uitzending Gemist te kijken. Rechtop zitten was ook al geen optie, terwijl ik op een gegeven moment ook niet meer wist hoe ik moest gaan liggen.
Malen, piekeren en worst case scenario's verzinnen, daarentegen, lukte nog wel heel goed. (Zie je wel, zo lukt er altijd wel iets. Tsjakkaa!!!)

Op zulke momenten ontbreekt het me aan wat ik het best kan omschrijven als 'mijn vrolijke cement'. Mijn vrolijke cement is dat ik in mijn hoofd altijd plannetjes aan het smeden ben (zelfs als ik ze niet direct kan uitvoeren) en in contact blijf met de wereld om me heen. Relativeren lukt meestal ook wel (mijn motto is: liever galgenhumor dan helemaal geen humor) en ik blijf altijd genieten van muziek. Zelfs als ik gestressed ben, zing ik nog liedjes: liever nog 'Het busje komt zo' of 'Het is een irritatiefactortje', dan helemaal geen liedjes.


Al dat vrolijke cement was nu in één klap weggevaagd. En dan kom je ergens waar je helemaal niet wilt wezen.

Meneer Fluitekruid heeft me gered. Die zei al steeds: 'Kom je nou gewoon bij mij vervelen', maar 'vervelen' vond ik een te positief woord voor mijn toestand.
Ik kon alleen maar half in coma liggen, en verwachtte niet dat ik me beter zou gaan voelen als ik dat in zijn huis zou gaan doen.

Donderdagmiddag ben ik toch maar met hem meegegaan. Toen hij me over de Willemsbrug naar Rotterdam Noord reed, had ik al het gevoel dat ik gered werd.
Thuis aangekomen pootte Superheld Meneer F. me op de bank voor de breedbeeld-tv, zette Nostalgienet aan en ging soep en stamppot klaarmaken.

Normaal gesproken kijk ik - gericht - tv via internet. Het zappen was ik al zo'n beetje verleerd, en ik was vergeten hoe heerlijk het kan zijn om gewoon naar zo'n beeld te staren en wel te zien wat er voorbij komt.
In dit geval waren dat een interview met Godfried Bomans en een documentaire over de Rotterdamsche Electrische Tram. Misschien is het moeilijk om je voor te stellen hoe ik daar van opleefde, maar het gebeurde! Ik ben gek op Bomans, hij maakte me aan het lachen. En ik vond het echt, serieus, leuk om historische beelden te zien van al die plekken waar de Rotterdamse tram vroeger reed. Ik moest me zelfs nog een soort van inspannen om al die oude plekken te herkennen, die inmiddels zo enorm veranderd waren.

Toen kwam ook nog 'De plaat blijft hangen', met allemaal oude nummers, zoals 'Where were you, when the lights went out in New York City' (The Trammps) en 'Yes I do' (Luv'), nou je snapt, dan kan je dag helemaal niet meer stuk. Ik ben luidkeels gaan meezingen, en, verrek, dat kon ik dus nog wel!



Tegen de tijd dat de soep en stamppot naar binnen waren gewerkt, en we ook nog op 2Doc een prachtige (echt waar!) documentaire over de postduif (!) helemaal hadden uitgekeken, was mijn humeur aanzienlijk verbeterd. Ik kon ook alweer schelden op dingen die ik stom vond, wat meestal een teken is dat het weer goed met me gaat.

'Goh, wat een dombo's, die kerels, dat ze niet eens weten hoe die Japanse paddenstoelen heten', riep ik 's avonds tijdens Het Mes op Tafel . Meneer F. wierp een blik in mijn richting en zei niets, maar keek erg tevreden.


Nog 1 chemo te gaan!

woensdag 17 september 2014

Alles komt goed!

Op Prinsjesdag heb ik meestal wel betere dingen te doen dan uren voor de tv hangen en naar vrouwen met rare hoedjes kijken. Ik had ook geen zin om me te ergeren, dus ben ik een flink eind gaan wandelen in het Kralingse Bos. Het was prachtig weer, het rook heerlijk en de vogeltjes floten. Thuis heb ik nog een filmpje gekeken en ben vroeg naar bed gegaan.

Tot mijn grote verbazing is ook chemo 4 goed gevallen. De dokter had gewaarschuwd dat chemo 4 t/m 6 (met gif van de taxus) zwaarder zouden gaan worden. Ze gaf me van tevoren een waslijst van alle enge bijverschijnselen die ik zou kunnen krijgen, maar die zijn vrijwel allemaal uitgebleven.



Af en toe voel ik wel wat pijn in mijn schenen en onderrug, maar kan nou niet zeggen dat ik me doodziek voel. Hooguit wat sneller moe, ik moet erop letten dat ik op tijd gas terug neem.

Door geestelijke moeheid kan je gelukkig wél heen trainen. Dus wandel ik veel, heb al een keer gezwommen, zit af en toe weer op de fiets. En daar knap ik enorm van op!
Aan de fysiotherapeut heb ik gevraagd om een fitnessprogrammaatje voor me te maken, zodat ik weer een beetje conditie op kan bouwen. Eergisteren heb ik voor het eerst met gewichten getraind. Het zijn gewichtjes van niks, maar toch voelt het stoer.

Ik ga weer af en toe een paar uur naar mijn werk, en het doet me goed om mijn collega's te zien en weer wat kleine dingen te doen. Toen ik mijn collega in de les hielp, kwamen er meteen kinderen naar me toe: 'Juf, kunt u ons helpen? We snappen de opdracht niet.' Dat vond ik zo'n hartverwarmend moment, dat ik ineens weer gewoon de juf was, en geen zielige patiënt met een pruik op. Het fijne aan kinderen is dat ze met zichzelf bezig zijn en helemaal niet met jou.

Met mijn zussie gaat het trouwens ook goed!


Net dacht ik: nu ik toch weer volop deelneem aan het openbare leven, laat ik ook meteen maar even de samenvatting van de Miljoenennota lezen, dan kan ik weer meepraten bij de slager en de groenteboer, zo van tsjongejongejonge, het is me toch weer wat met die hoge heren in Den Haag, ja mevrouw, ik denk het en u zegt het.

Maar eerlijk gezegd valt het me mee, wat ik tot zover gelezen heb dan. Er zitten vast wel addertjes (pythons? boa constrictors?) onder het gras, maar tot zover is het woord 'bezuinigen' - in de samenvatting, althans - bijna niet gevallen. Zelfs het woord 'hervormingen' kwam ik gelukkig niet tegen (en laat ik maar niet achterdochtig zijn en denken dat ze dit jaar weer een ander sneaky synoniem bedacht hebben, want je moet een beetje vertrouwen hebben in de mensen, toch?).

Zo hee, is dat even een mooi begin van de dag! We hoeven niet meer te bezuinigen! Ik ga zo  maar weer even een rondedansje doen door de kamer:


In Huis ten Bosch vieren ze het ook. Het salaris van Willem Alexander stijgt van 817.000 naar 823.000 euro, dat van Maxima van 324.000 naar 326.000 euro, en dat van Beatrix van 462.000 naar 465.000 euro.

Ja, ik vond het ook hoog tijd dat ze er een beetje geld bij kregen. Maakte me al een beetje zorgen: Willem-Alexander zag de laatste tijd een beetje pips. Maxima was al afgevallen en had vaak van die donkere kringen onder haar ogen. En Beatrix zag ik de laatste tijd wel heel vaak met hetzelfde jasje, dat volgens geruchten ook nog van de kringloopwinkel kwam.


Zo'n crisis gaat die mensen natuurlijk ook niet in hun kouwe kleren zitten. Fijn dat het met hen ook weer wat beter gaat! En tof dat Huis ten Bosch eindelijk weer een verfje krijgt, want het zag er natuurlijk niet uit. Ze vervangen ook meteen even het elektriciteitsnet en de waterleidingen, en dat gaat 35 miljoen euro kosten. (Dat valt me dan wel weer een beetje tegen van Willem-Alexander, dat hij zelf niet even de gereedschapskist pakt, dat zou de kosten toch een beetje drukken. Maar  ja, hij kan natuurlijk niet aan burgerparticipatie doen, want hij is geen burger.)

Wel een beetje jammer dat de ouderen weer de klos zijn (ja, daar was het woord bezuinigen tóch nog een keertje gevallen. oeps!), maar ach, die klagen graag en je moet ze natuurlijk wel iets geven om over te klagen.

Zien jullie wel: alles komt goed!

(Knap hé, dat ik me deze keer helemaal niet geërgerd heb)

dinsdag 9 september 2014

Gezond Verstand-dieet versus Reptielenbrein

Als kind heb ik geleerd dat volkorenproducten gezond zijn. En dat melk 'moet', drie glazen per dag zelfs. Groente was iets vaags wat je 'bij' je aardappelen en je vlees at.
(Ik moest mijn groente natuurlijk wel opeten van mijn moeder, maar uiteraard vond ik de gebakken aardappeltjes en gehaktballetjes die ernaast lagen veel lekkerder en hartiger, en ze gaven bovendien een meer verzadigd gevoel.)



Nu staan al die ideeën op de helling: evolutionair gezien zou onze spijsvertering helemaal niet berekend zijn op tarwe, en al helemaal niet op gemanipuleerd voedsel. We zouden meer scharrelwezens zijn, zoals onze voorouders op de savanne, die leefden van bessen, noten, zaden, wortels, knollen, stengels, bladeren, vruchten, insecten, en af en toe wat vis of vlees.
Van rood vlees mogen we ook weer niet teveel eten, veel mensen blijken melk niet goed te kunnen verdragen, en ik las pas ook dat er een relatie schijnt te bestaan tussen zuivel en hormoongerelateerde borstkanker. Het duizelt me als ik al die verhalen lees, vooral als er dan ook weer tegengeluiden komen: het zou allemaal nog onvoldoende bewezen zijn, de onderzoeken zijn nog in een te pril stadium, et ceterea. Wat moet je met al die info?

Ik snap wel dat artsen en diëtisten conservatief zijn. Ze kunnen niet meegaan in elke hype en later weer tegen patiënten zeggen: 'O nee, het klopt toch niet, we gaan het toch weer anders doen.' Ze wachten dus tot het onderzocht is, nog een keer onderzocht, gedriedubbelcheckt en onomstotelijk bewezen.

Maar als je de dood eenmaal in de ogen gekeken hebt, dan kan je daar niet op wachten. Een heleboel invloeden heb je niet in de hand, we zijn kwetsbare wezens, we kunnen allemaal ziek worden, pech hebben, ongelukken krijgen, en dood gaan we sowieso allemaal. Als we eenmaal ziek zijn, kan het dat we niet meer genezen, hoe graag we ook willen en hoe hard we ook ons best doen. Maar je wilt toch in ieder geval het kleine beetje invloed uitoefenen dat je wel hebt. Want dat zou zomaar net het verschil kunnen maken, je weet maar nooit.

Eén ding is zeker: het maakt wel degelijk uit welk voedsel je erin stopt. Ze zeggen niet voor niets: 'Je bent wat je eet.' Je voedsel levert bouwstoffen voor elke nieuwe cel.
Je hoeft maar naar de film Supersize Me te kijken om te zien dat het niet goed met je gaat als je leeft op een dieet van louter junkfood. En dan is er nog die documentaire, Fat, sick and nearly dead, die de andere kant van het spectrum toont, en laat zien hoe je binnen zestig dagen op kunt knappen als je zou leven op niets dan sapjes.
Of het onderzoek waarin een groep mensen het Gorilla-dieet volgde en genas van ondermeer diabetes en auto-immuunziektes. Okee, het zijn extremen, maar het geeft wel aan dat het heel veel uit kan maken voor je conditie wat je wel of niet eet. En dus ook op je kans op herstel na ziekte.


Wat is wijsheid? Hoe laat je je niet teveel meeslepen in allerlei hypes, zonder meteen weer in oude slechte gewoontes te vervallen? Ach, de laatste tijd probeer ik me maar te houden aan mijn eigen Gezond Verstand-dieet:

- Mijn gezond verstand zegt dat plantaardig voedsel veel meer omvat dan alleen dat armetierige vakje 'groente en fruit' in de Schijf Van Vijf. Ik kan mijn bord helemaal vol leggen met allerlei delen van planten, in allerlei kleuren en smaken: bladgroenten, noten, zaden, knolletjes, stengelgewassen, wortels en vruchten. En dan hoeven er echt niet elke dag vlees, rijst, pasta of aardappelen bij. Wel regelmatig paddenstoelen, want daar ben ik gek op. Er is voor zover ik weet geen dieet dat zegt dat het eten van planten en paddenstoelen slecht voor je is, zolang ze niet giftig zijn tenminste.

- Mijn gezond verstand zegt me dat het eigenlijk wel vreemd is dat we melk drinken. Melk is bedoeld voor het kalfje. Volwassen koeien drinken geen melk meer. Wij zijn de enige diersoort die ons hele leven melk blijven drinken, ook nog van een ander zoogdier. En dan heb ik het nog niet eens over de manier waarop koeien gehouden, gevoerd en behandeld worden. Het zou me niets verbazen als er een relatie bestaat tot het gebruik van zuivel en veel welvaartsziekten waar we op het moment last van hebben.

- Mijn gezond verstand zegt me dat we veel teveel suiker en 'verbeterende' toevoegingen binnen krijgen als we het bereiden van ons voedsel over laten aan fabrikanten. Die toevoegingen (ja, die zitten ook in brood, aanstellerige yoghurtdrankjes en sinaasappelsap in een pak) zijn alleen maar bedoeld om de houdbaarheid te verhogen en de slechte smaak te verdoezelen.

Tot zover mijn gezond verstand. Mijn smaakpapillen zeggen - zoals bij de meeste mensen, denk ik - iets totaal anders. Ik ben gek op volle melk, yoghurt, roomboter, overjarige brokkelkaas, stoofvlees, pizza, patat van Bram Ladage, koekjes van Koekela en saucijzenbroodjes van de patissier hier om de hoek.

De hunkering naar dit soort 'troostvoer' ligt stevig verankerd in het oudste deel van onze hersenen, het zogenaamde Reptielenbrein. Het hersendeel waar de verslaving gehuisvest is, en de blinde volgzaamheid. Waardoor we eerder geneigd zijn te kijken naar de genotsvoordelen op korte termijn, en niet naar de  gezondheidsvoordelen op lange termijn.

Wat ook niet meehelpt zijn de mensen om me heen die vinden dat ik 'mezelf af en toe ook iets lekkers moet gunnen.'
Als iedereen vindt dat ik dat in hún gezelschap moet doen, schiet het natuurlijk voor geen meter op. En waarom zou 'jezelf iets lekkers gunnen' gelijk zou moeten staan aan 'het naar binnen harken van gemaksvoedsel'? Alsof ik niet lekker eet wanneer ik een bordje shiitake met gerookte zalm, spinazie en pijnboompitjes klaarmaak!

Twee goeie tips van Michael Pollan (uit het boekje 'Echt Eten'):

1. Gun jezelf zoveel junkfood als je wilt, zolang je het maar zelf klaarmaakt. Maak zelf die appeltaart, bak zelf die patat. (Wedden dat je het dan minder vaak eet? We eten teveel junkfood omdat het overal voor handen is...)
2. 'Zondig' alleen op dagen waar de Z in zit, en hou je daar aan. (Dus voor niet stiekem de dinzdag en de woenzdag in)

Het blijft lastig... Hoe vergaat dit jullie? Is dit herkenbaar, en zo ja, hoe los je dit dan op?

dinsdag 26 augustus 2014

Speelkwartiertje: Kleine Kadootjes


Laat een kadootje achter voor een
onbekende op een openbare plek

... was het huiswerk van vandaag.

Ha, leuke opdracht! Ben meteen in mijn kadootjesmand gedoken, heb allerlei inpakpapiertjes, strikjes, lintjes, stickers en kaartjes opgeduikeld… 



...en ben de kadootjes op openbare plekken gaan verstoppen.

Bijvoorbeeld in een fietsmand…



Op een rooktafeltje…



Op de wc…


en onder ruitenwissers.



Nou vond de laatste gr#@mb*%  zijn geschenk blijkbaar niet leuk genoeg, want hij had de ansichtkaart bij iemand anders onder de ruitenwisser gestopt. (Paarlen voor de zwijnen)!

Maar het mooiste is, dat dit toevallig de ruitenwisser van mijn buurvrouw was, die WEL erg blij met het geschenk was. Zo zie je maar hoe alles dan toch weer terecht komt…


TO BE CONTINUED

maandag 18 augustus 2014

Pleister

Mijn buurmeisje van drie kwam me vandaag een pleister brengen. Een mooie blauwe pleister met het Koekiemonster erop. 


'Waar ga je naartoe?', had ze vanmorgen aan haar moeder gevraagd.
'Ik ga met de buurvrouw mee naar het ziekenhuis. De buurvrouw is een beetje ziek en ze krijgt vandaag medicijn om haar beter te maken.'
'Zal ik de buurvrouw dan een pleister geven om haar beter te maken?'
'Dat is een goed idee.'
'Welke zou ze het mooist vinden? Die van Bert, of Ernie? Of van het Koekiemonster?'
'De buuf houdt erg van koekjes, dus ik denk dat ze Koekie wel erg leuk vindt.'
'Mag ik dan mee naar het ziekenhuis, mamma?'
'Nee schatje, dat kan niet. We gaan de pleister aan de buurvrouw geven, en daarna mag jij met pappa de eendjes voeren. Misschien kunnen we wel iets leuks verzinnen om samen met de buurvrouw te doen als ze weer beter is. Bijvoorbeeld...ijsjes eten. Vind je dat een goed idee?'
'Ja! IJsjes eten! En dan gaan we voor haar zingen. Dan zingen we (ze zet meteen in): 'LANG ZAL ZE LEVEN, LANG ZAL ZE LEVEN, LANG ZAL ZE LEVEN IN DE GLORIA!'
Mijn buurvrouw krijgt een brok in haar keel.
'Ja, dat is een mooi lied, dat gaan we zingen', zegt ze.

Dit verhaal hoorde ik pas later, toen we naar het ziekenhuis reden. En toen bedacht ik dat deze pleister - en het verhaal - de mooiste cadeau's zijn die ik in tijden heb gekregen.

Nu ben ik een beetje aan het uitrusten van chemo nummer drie.
Vandaag hoorde ik dat de laatste drie chemo's zwaarder worden; mensen krijgen vaker last van bijverschijnselen  (vermoeidheidsklachten, spier- en gewrichtsplijn, tintelingen in handen en voeten). Maar ik ben nu al over de helft, en met mijn mooie Koekiemonster-pleister kom ik die laatste drie chemo's ook wel door!

Ik bewaar hem naast mijn bed, samen met de andere medicijnen die ik van lieve mensen om me heen gekregen heb.


vrijdag 15 augustus 2014

Week in Beeld

Elke dag heb ik gewandeld. Onder andere in Hoek van Holland, waar de wolkenluchten op zijn zachtst gezegd indrukwekkend waren...


Daar zocht ik ook mijn buuf op (die van de ukulele). Zij heeft een vakantiehuisje, niet ver van het strand, en samen met haar dochtertje maakten we er een leuke dag van.


Verder is mijn schilderij eindelijk af...
 

Een warm augustuszonnetje scheen zonet mijn kamer binnen...


... en gaf meteen ook mijn schilderij iets extra's.


Hail! Hail! :-)

O ja, ik kreeg deze week ook nog een leuk mutsje toegestuurd per post, van Joke...


... en at met meneer Fluitekruid en mijn andere buuf (die van het marktjutten) allemaal lekkere dingen bij eethuis Beijing Bao , o.a. kwal (verrassend lekker, het is knapperig en smaakt naar zeewier).


Voel me nog steeds goed, ben alleen sinds gisteren een klein beetje verkouden.

Aanstaande maandag moet ik weer gedurende tweeënhalf uur aan het infuus (chemo 3, dan heb ik de helft gehad). Mijn buuf (die van de ukulele) gaat me vergezellen, en in die tijd gaat zij me leren I-phonen op haar oude/mijn nieuwe I-phone.

O, wat voel ik mij hip. %-)

zaterdag 26 juli 2014

Net hoe m'n pet staat...

Anderhalve week geleden zijn ze bij me langs geweest van Petra van der Laar om 'mijn haar te verwijderen en het haarwerk te plaatsen'. Dat klinkt wat beschaafder dan 'kaal scheren en pruik opzetten'. (Op de een of andere manier denk ik er dan achteraan '...en door pek en veren rollen.' Maar dat laatste gebeurde gelukkig niet.)

Ik had gedacht dat het kaal scheren een emotioneel moment zou worden, maar dat viel mee. Ik vind mijn kale schedel eigenlijk best mooi! Jammer dat het bij vrouwen minder maatschappelijk aanvaard is, je wordt denk ik toch wel nagestaard op straat. Terwijl het onder mannen juist enorm in de mode is om met een kaalgeschoren schedel rond te lopen. (Van Freud's befaamde penisnijd heb ik geen last, wel van schedelnijd!)

In huis vind ik een kaal hoofd heel prettig, zeker nu het zo warm is. Het voelt zo vertrouwd, dat ik soms bijna vergeet iets op te zetten als ik de deur uit loop. Het gaat echt nog een keer gebeuren dat ik het gewoon helemaal vergeet...

Na wat wikken en wegen heb ik besloten de foto van mijn kale hoofd niet te plaatsen. Niet dat ik me ervoor schaam, zoals ik al zei vind ik dat ik het best kan hebben.
Beter nog dan Sinead O' Connor, Skunk Anansie en Sugar Lee Hooper bij elkaar!
Maar het blijft internet, elke halve zool kan de foto downloaden en hem op een plek zetten waar ik hem niet wil hebben. Toch maar niet, dus.

Maar mijn pr... haarwerk mogen jullie natuurlijk wel zien:


Mensen die mij kennen zien wel dat het nephaar is, A: omdat ze het weten, B: omdat het veel te netjes zit voor mijn doen. Maar op straat kijkt niemand op of om.
In bepaalde wijken van Rotterdam lopen bijna alle vrouwen met pruikachtig haar, dus dat scheelt weer.

Ik heb dezelfde dag nog de proef op de som genomen en ben in mijn uppie op een terras gaan zitten. Niemand keek. Om dat te vieren, heb ik een grote Nada Colada besteld. En afgelopen weekend heb ik zelfs opgetreden met de ukuleleband. Tijdens dat optreden is deze foto gemaakt:


Met een optreden zit je natuurlijk wel helemaal in de picture, en dat is spannend.
Maar de reacties waren erg positief, ze vonden ons optreden leuk en grappig, en het haar paste (vond ik zelf, dan) wel bij onze algehele uitstraling.

Met dertig graden is zo'n pruik alleen veel te warm, dus voor die gelegenheden heb ik sjaaltjes. Met een hoofddoek val je trouwens ook al niet op in Rotterdam, de halve stad loopt ermee. Ik kijk nu stiekem bij hippe moslima's de kunst af, die hebben vaak prachtige stoffen, en ze knopen de doeken op een wat vlottere manier dan de traditionele moslima's. (In de bus zitten mijn zus en ik elkaar aan te stoten: die daar, die is mooi!)

Afgelopen dinsdag ben ik samen met mijn zus naar een workshop 'Look Good, Feel Better' geweest, die speciaal georganiseerd was voor vrouwen die chemotherapie krijgen. Daar krijg je allerlei tips om er niet al te erg uit te zien als de dood van pierlala. En we kregen een gratis goodie-bag met make-upspullen mee, gesponsord door stervensdure merken die ik zelf nooit zou kopen, dus dat voelde wel chique.

Ik had er ook wel een dubbel gevoel bij. Het wordt vrouwen misschien teveel aangepraat dat we er ten alle tijden goed uit moeten zien. Mannen met kanker zie je niet op zo'n workshop. Toen zei een buurvrouw tegen me:  'Je kunt het ook omdraaien: mannen die er ziek en lamlendig uitzien, die hebben dit middel niet. Als zij zich zouden opschilderen en optutten om er nog een beetje iets van te maken, zouden zij juist degenen zijn die aangestaard werden.'
Dat vond ik wel een rake opmerking, zo had ik het niet bekeken! Eigenlijk hou ik wel van een beetje tutten, en vind het een voordeel van vrouw zijn dat we frivool en koket mogen zijn (zolang het maar niet móet). Dat geeft sjeu aan het leven!  En daardoor voel je je van binnen ook beter, zoals de naam van de workshop al aangeeft.

Al voel ik soms ook wel iets voor een militantere look.... :-)



 Zoals je ziet is het CSI-team helemaal klaar voor chemo 2...

maandag 21 juli 2014

Positief blijven!



‘Wel positief blijven, hé?’ Nog nooit heb ik dat advies zo vaak gekregen als de afgelopen maanden. Ik ben nu nog in het stadium van het proces dat ik braaf zeg: ‘Natuurlijk, je kent me toch!’, maar er zal ongetwijfeld een dag komen dat ik zin krijg om iemand te vermoorden. Even zo’n strotje dichtknijpen en dan zeggen: ‘Positief blijven, hé? Gewoon doorademen. Je bepaalt zelf hoe je met deze situatie omgaat. Als je maar WILT.'

Over 'positief blijven' heb ik altijd zeer gemengde gevoelens gehad. Enerzijds is mijn eigen blog een soort van (ahum) boegbeeld van optimisme. ‘Het enthousiasme en de vrolijkheid spatten er vanaf’, zei iemand pas nog tegen me. Ik kreeg ook wel kritiek in de trant van: ‘O, kijk haar eens goed bezig zijn met haar leuke, groene leventje, geef me even een teiltje.’ Maar dat kon me niet schelen.
Dit is hoe ik leef, en wat ik uit wil dragen. Mijn visie is dat je beter energie kunt steken in wat er WEL is, wat WEL lukt, wat WEL goed gaat, dan in al die frustrerende dingen waar je toch geen invloed op hebt. Daar is het leven veel te kort voor. Dat vond ik altijd al, en nu al helemaal.

Het wordt een ander verhaal als je de positiviteit door je strot geramd krijgt. Omdat het moet van de maatschappij.  

Omdat mensen niet weten hoe ze moeten omgaan met bange en verdrietige patiënten. Omdat je anders op je donder krijgt van de orenmaffia.

Karin Spaink introduceerde het begrip ‘orenmaffia’ in 1992, in haar boek ‘Het strafbare lichaam’.
Spaink, zelf multiple sclerose-patiënte, verzette zich tegen de op dat moment steeds populairder wordende gedachte dat ziekte een fout was in de persoonlijkheidsstructuur, en dat je jezelf ‘beter kon denken’ als je wat positiever in het leven stond. ‘Als gedachten ziek maken’, vroeg zij zich af. ‘Waardoor worden dieren - honden, katten, goudvissen, cavia’s, kanariepietjes en olifanten - dan ziek? Denken zij ook? Houden zieke iepen en zieke varkens er ook verkeerde mentale patronen op na?’  

Ze haalde fel uit naar de New Age-beweging die zieke mensen ook nog met schuldgevoelens opzadelde door de boodschap: ‘Jullie doen dit jezelf aan.’

Ik was heel blij toen Spaink dit boek schreef. Mijn eerste vriend was dat zelfde jaar overleden aan kanker, en ik was die terreur van het positivisme kotsbeu.

Ziek worden, laat dat duidelijk zijn, is - eerst en vooral - een kwestie van vette pech. De grootste chagrijnen worden negentig, en er zijn vrolijke kindertjes die al sterven voordat ze naar de basisschool gaan. Ja, ‘zelfs’ de
Franse psychiater David Servan Schreiber, schrijver van ‘Uw brein als medicijn’ die beweerde zijn kanker ‘weggedacht’ te hebben (en ook nog eens 20 jaar had geleefd op een dieet van broccoli, frambozen en ander powerfood) stierf in 2011 alsnog aan een hersentumor. (Meer hierover in dit artikel)

Is ‘positief denken’ daarmee helemaal naar het rijk der fabelen verwezen? Nee. Het helpt me nog steeds om me te concentreren op wat nog WEL goed gaat, te genieten van de mooie dagen, dankbaar te zijn voor alle hulp en zorg die ik krijg. Ik denk niet dat ik daarmee kan voorkomen dat de kanker terugkomt, maar wel dat ik die chemoperiode beter door zal komen. Soms heb ik slechte dagen, dan voel ik me wat verdrietiger en wat tobberiger. Die momenten laat ik ook toe. Die horen er ook bij. Maar niet te lang. Ik wil er niet in blijven hangen. Niet omdat dat niet 'mag', maar omdat ik daar zelf niet zoveel aan heb.

Jon Kabat-Zinn, de grondlegger van Mindfulness, verwoordde het mooi: 'We kunnen even gemakkelijk een gevangene worden van zogenaamd positief denken als van negatief denken. Ook positief denken kan gefragmenteerd, onnauwkeurig, illusoir, zelfzuchtig en onjuist zijn.'

Voor mij is het allerbelangrijkste dat we open blijven staan voor het leven, met alle mooie en verdrietige dingen die daarbij horen. Dat betekent dat we pijn mogen voelen, zelfs MOETEN voelen. Maar wat ik nooit wil - en ik hoop dat het mij blijft lukken - is verbitterd raken. Dat is het ergste wat je kan overkomen, omdat je dan afgesneden raakt van het leven en andere mensen. 


En daarom ga ik toch een beetje optimistisch afsluiten:


As long as I know how to love I know I'll be alive!