dinsdag 13 augustus 2013

Bosjuweel

Firma Fluitekruid is gisteren moe maar voldaan teruggekeerd van een enerverende vrijwilligerswerkvakantie. Stichting Bosjuweel  organiseert creatieve vakanties voor mensen met een verstandelijke beperking. In de omgeving van Nijmegen, op prachtige locaties als deze: 
 
De Refter/Elegast in Beek-Ubbergen

Sinds vorig jaar ga ik mee als vrijwillig begeleider. Het is soms buffelen en de nachten zijn kort, maar je hebt vooral heel veel lol, het contact met de gasten is hartverwarmend, je bent de hele week gratis onder de pannen, en het is ook nog eens zeer therapeutisch. Want je hoeft de hele week niet normaal te doen, aan je imago te denken of te doen alsof je volwassen bent. Een week lang geen cynisme, wat een verademing...

Foto: http://www.bosjuweel.nl/vakantie/vakantiesSub.asp?vakantie=10

Dus ging ik ook dit jaar weer mee, dit keer met de Dansvakantie. Elke dag stond een ander land of werelddeel centraal. De gasten leerden dan een dans uit  dat land of werelddeel, en 's avonds werd er een bijpassend driegangenmenu geserveerd. Vier avonden kwam kokkin Els koken, twee avonden hebben we zelf gekookt (barbecue op de Amerikaanse dag en nasi op de Verre Oosten-dag) en één avond gingen we naar een pannenkoekenrestaurant (op de Nederlandse dag).


De keuken in De Elegast
De eetzaal
 
We boften heel erg met de groep. Zowel de gasten als de begeleiders waren gezellig, en iedereen had zin om te dansen, te zingen en plezier te maken. Er viel geen onvertogen woord, er waren geen conflicten. Ik heb bijna de hele week met een big smile rond gelopen. Maar ik kon dan ook ALLE dingen doen die ik leuk vond: tangodansen, een workshop flamenco geven, rare liedjes zingen, kletsen en grapjes maken, schrijven (in het dagboekje wat de gasten meekrijgen, alsmede een lied voor de Bonte Avond), maffe verkleedkleren aantrekken, melig doen, tekenen, koken en knuffelen.

Een paar highlights:

- De gasten bleken heel veel liedjes te kennen, sommige konden zelfs 'Dokter Bernard' van Bonny St. Claire en 'Het Dorp' van Wim Sonneveld  helemaal uit hun hoofd. Een feest van herkenning, want ik sta bekend als wandelende liedjes-database. Tot deze vakantie wist ik nooit zo goed wat er nou het nut van was om al die teksten te onthouden. Maar nu had ik eindelijk verwante zielen gevonden! We zongen tijdens het koken, tussen de maaltijdgangen door, tijdens het opruimen, tijdens het wandelen in het bos... Daar knap je ontzettend van op, want zingen is goed voor een mens.

- In Tivoli, een naburig pretparkje, is een plek die 'Fun City' heet. Daar kan je eerst klimmend, kruipend en tijgerend naar de top van een glijbaan apenkooien om vervolgens via de glijbaan met een rotgang in de ballenbak te belanden. Dat was GEWELDIG. Dus heb ik op mijn 45e besloten dat ik de rest van mijn leven VEEL vaker in de ballenbak wil.

- Op de Amerikaanse dag begeleidde ik samen met vrijwilliger Jeroen een workshop line-dance. Dat konden wij allebei niet, maar we zijn gewoon wat gaan improviseren. We spraken met een Amerikaans accent, ik was Calamity Jane en hij heette Billy Z'n Kind. Wat we deden, leek nog best (een beetje) op echt line-dancen ook. Het werd het een gezellige chaos, en ik heb ik tijden niet zo gelachen! Na afloop was er een fotoshoot op het hobbelpaard in de tuin. Alle gasten en begeleiders mochten met ons op de foto. Daarna gingen we barbecuen en mais poffen boven een vuurtje.


- Iedereen had een optreden voorbereid voor de Bonte Avond. Het is echt puur genieten om te zien hoe de gasten het dan naar hun zin hebben. Ze doen je vaak versteld staan, stille en verlegen gasten gaan ineens helemaal los... Zelf zong ik samen met een gast een duet (zij was Bonny St. Claire, en ik dokter Bernhard) en met mijn vier mede-begeleiders een lied waarin iedere gast even bezongen werd.

Kortom, een superweek, die weer razendsnel voorbij was.

Ook geinteresseerd om mee te gaan als vrijwilliger met Bosjuweel? Klik HIER voor meer informatie.

6 opmerkingen:

  1. Ik ben jaloers! Ik wil ook ongegeneerd heel de dag heel hard kunnen zingen! Ik heb alleen geen verzorgend gen, helaas.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik dacht ook altijd dat ik dat ontbeerde. Maar binnen een dag stond ik mensen te helpen met douchen, ze onder de wol te stoppen, steunkousen aan- en uit te trekken en kwijlkinnen af te vegen. En dat bleek allemaal ontzettend mee te vallen. Maar er zijn waarschijnlijk wel meer beroepen waarbij je de hele dag ongegeneerd kunt zingen. Als je in je uppie in een magazijn werkt, of in een hoogwerker, als je het land staat te bewerken, of met zijn dertigen aan de lopende band ('hee wat is dat, 't is een pakje margarine, hee wat is dat, 't is een pakje margarine, hee wat is dat, 't is een pakje margarine, hee: MARGARINE!')

      Verwijderen
  2. Supertof dat je je hier voor inzet!
    Ik werk zelf met tieners en jongvolwassenen met een verstandelijke beperking en ik geniet voor de volle 100% van mijn job!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat kan ik me helemaal voorstellen. Je brengt iets, maar je neemt ook HEEL veel mee.

      Verwijderen
  3. Wat een prachtverslag, en o wat heb ik een spijt dat ik zelf niet gegaan ben dit jaar... Door mijn eerste Bosjuweelvakantie vond ik mijn huidige baan (ik kon toen namelijk razend enthousiast en nog helemaal in de flow solliciteren), maar met hersenletselmensen moet je juist wel rustig en volwassen doen. Ik was het even vergeten maar: ik mis het luidkeels liedjes zingen en gek doen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik kan me helemaal voorstellen dat je aangenomen wordt als je in de Bosjuweelflow solliciteert. :-) Voor de andere volgers: via Bosjuweel heb ik de Verdubbeldame leren kennen. Dat zijn dan ook nog van die mooie bijkomstigheden...

      Verwijderen