zaterdag 1 juni 2013

In de keuken van Grobelia

Net pastasalade op met o.a. het jonge  blad van fluitenkruid, paardenbloem, look zonder look, meidoorn, veldzuring en perzikkruid. En madeliefjes, voor de leuk. Allemaal geplukt in hond- en katvrije zones. Het smaakte lekker fris, helemaal niet bitter. Het is nu een half uur later en ik heb geen vergiftigingsverschijnselen. Maar mijn keuken begint er steeds meer uit te zien als die van Grobelia:


Ik moet eerlijk bekennen dat ik 'm toch wel een beetje kneep. Moest ineens denken aan die film 'Into the wild', waarin Chris Mccandless - alias Alexander Supertramp - stierf doordat hij de Hedysarum mackenziei verwarde met de Hedysarum alpinum. Toch wel een wat lullige manier om aan je eind te komen.


Dus heb ik eerst alles heel goed gedetermineerd. Daarna toch voor de zekerheid een heel klein hapje genomen, en een minuut of twintig gewacht. Nou heb ik de salade ook wel wat opgepimpt met dressing, pijnboompitten en zongedroogde tomaten. Met alleen de wilde planten vond ik 'm te saai.

Dit ter relativering van mijn wildplukhysterie: veel planten doen het goed als smaakmaker, maar je hebt er meestal geen volwaardige maaltijd aan. Dus ben ik blij dat de crisis voor mij nog niet het dieptepunt bereikt heeft, en ik voorlopig nog gebruik kan maken van  groenteboer en (super-) markt. Anders zou ik toch wat Schipholganzen de nek om moeten draaien, vrees ik.

De Keuken van het Ongewenst Dier

Ik was natuurlijk specifiek benieuwd naar - en een beetje angstig voor - fluitenkruid (wat lijkt op dollekervel, hondspeterselie en gevlekte scheerling, alle drie hartstikke giftig!) Maar ik had gelukkig de goeie, en het is me echt meegevallen: het smaakt een beetje zoals peterselie, selderij of kervel. Op die manier kan je het ook gebruiken. Het volgende wat ik wil gaan proberen is klaverblad, dat schijn je te kunnen gebruiken zoals spinazie.

To be continued, dus...

8 opmerkingen:

  1. Mensen in mijn omgeving schrikken altijd als ik zomaar een blad of vrucht in mijn mond steek, maar ik weet wel wat ik doe, de meeste mensen zijn zo vervreemd van de natuur dat ze alles gevaarlijk vinden.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Klopt helemaal. Ik ga regelmatig met schoolklassen buiten kruiden verzamelen om thee en salade te maken. En soms bakken we broodjes aan een stok, boven een vuurtje. Het leuke is: in het begin vinden ze alles vies, willen zelfs niet eens op een boomstam gaan zitten omdat anders hun broek vies wordt. Maar meestal zijn ze dat - binnen een uur - helemaal vergeten!

      Verwijderen
    2. Dat is het zelfde als met producten die over de datum zijn. Daar zijn mensen ook altijd zo bang voor! We zijn het afgeleerd om zelf onze zintuigen te gebruiken om te weten of je iets nog kunt eten of niet.

      Verwijderen
  2. Een paar jaar geleden googelde ik op het eten van fluitekruid-delen. Er kwam weinig uit. Bij jou lees ik er voor het eerst over. Ik ga dit beslist proberen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik las er voor het eerst over in dat Onkruidboek (twee blogs terug). Waarschijnlijk wordt er zo weinig over vermeld omdat het best link is: er zijn drie giftige planten die er erg op lijken. Niet alleen gevlekte scheerling, maar ook hondspeterselie en dollekervel. Dan is het veiliger en makkelijker om gewone peterselie of kervel te gebruiken. :-)

      Verwijderen
  3. Echt stoer! Toevallig had ik het vandaag nog met de kinderen over jouw informatie over fluitekruid. We fietsen door het park en oefenden de namen van wilde bloemen. Ze vonden het een spannend idee dat je je niet moest vergissen om vergiftiging te voorkomen ;). De kinderen hebben wel even aan Japanse duizendknoop durven sabbelen. Een beetje rabarberachtig.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat leuk dat je dit allemaal uitprobeert ! Heel inspirerend :)

    BeantwoordenVerwijderen