zaterdag 28 december 2013

Sta financieel sterk - Marieke Henselmans

Meestal maak ik me niet zo druk om de crisis. Ik kan rondkomen met weinig, en eerlijk gezegd zou ik het best een verademing vinden als het eindelijk een keer afgelopen was met dat eeuwige gegraai.
De ellende is vooral dat steeds meer mensen hun baan verliezen, en ook niet meer aan de bak komen. Een paar jaar geleden ben ik een halve baan kwijtgeraakt, maar ik heb tenminste nog werk, dus tel mijn zegeningen.


Toch word ik soms ook aangestoken door het algehele malaise-gevoel. Met name door alle negatieve berichten. 'Hoe moet het nou als ik straks deze baan ook nog kwijt raak, en in de bijstand kom?', denk ik dan. 'Of als ik straks oud ben, en er van de zorg en het pensioenstelsel niks meer over is?'

Op zulke momenten wordt het weer tijd voor een goeie dosis Marieke Henselmans.

September dit jaar introduceerde de bespaarkoningin in een troonrede haar nieuwe boek:
'Sta financieel sterk - train je koopkracht in tien eenvoudige stappen.' 



Ze bekent: ‘Toen de kredietcrisis begon, kreeg ik bijna een leuk soort zenuwen. Ik kan het niet laten mij voor te stellen dat de hele economie in elkaar dondert, en dat we zouden moeten rondkomen van het kleinste beetje geld, of zelfs zonder geld.'
(Ik heb mezelf op hetzelfde soort fantasieën betrapt. Het ‘mag’ natuurlijk niet, want een crisis is niet leuk. Maar ik heb zo’n zin in die andere economie, en  soms denk ik dat alles eerst in elkaar moet lazeren voordat  we daar klaar voor zijn.)


Met 'koopkracht' beoogt Henselmans overigens iets anders dan economen, ambtenaren en instanties bedoelen. Die denken te kunnen uitrekenen of de koopkracht stijgt of daalt.
'Maar het gaat er om wat JIJ kunt kopen van je geld. Er zijn namelijk mensen die heel goed kunnen leven van weinig geld. Ondanks minimale inkomsten is hun koopkracht voortreffelijk.'



Ze weet waar ze over praat. Tijdens de vorige crisis had ze een minimum inkomen, een piepklein huisje en een jong kind om op te voeden. En het zat zeker niet altijd mee. Maar ze wist zich goed te redden, werd steeds creatiever, had het zelfs prima naar haar zin. En dat heeft haar sterker gemaakt.

Over de welvarende periode tussen 1990 en 2008, waarin men 'levenslang' kon studeren, er overal wel een regeling voor was, en je zonder gedoe zes keer je jaarsalaris kreeg als hypotheek, schrijft ze: 'Het gekke is dat ik me niet kan herinneren dat we dolgelukkig waren. Misschien is het record van ons nationaal chagrijn ook wel gebroken in die jaren.'



'Regelingen komen en gaan. Sometimes you win, sometimes you lose. (...) Je kunt nerveus worden van regelingen die verdwijnen. Maar je kunt beter als uitgangspunt nemen dat alle regelingen tijdelijk zijn. Dat is tenminste iets waarvan je op aan kunt.'

De crisis heeft veel zekerheden op de helling gezet, en ons allemaal de stuipen op het lijf gejaagd. In 'Sta financieel sterk' wordt de lezer uitgedaagd om de crisisangst onder ogen te zien (stap1: wat doet een crisis met je?), de financiën goed in kaart te brengen (stap 2: 'geldzaken helder') en daarna eens een maand op het absolute minimum te gaan leven (stap 3: 'doe een minimum maand'). Tijdens de minimum-maand ontdek je namelijk met hoe weinig geld je toe kan. Je leert op welke punten je nog kunt besparen, zodat je misschien zelfs wel wat geld opzij kunt zetten voor een buffer. En dat geeft een vrij gevoel.

Met de humor en verbeeldingskracht die we van Henselmans gewend zijn, beschrijft ze hoe zo'n minimum maand er uit kan zien: 'Je hebt een weekbedrag in je portemonnee. Kom er nog even niet aan. Je kunt de minimum-maand beginnen door de eerste dagen te eten uit je voorraadkast. Doe zo lang als het gaat gewoon geen boodschappen. Speel dat je bent ingesneeuwd, bij wijze van spreken. Bedenk maaltijden met rijst, pasta, gekke blikjes uit je kerstpakket en dergelijke. Maak die pakjes thee met de minder favoriete smaak nu eindelijk eens op. Pas wanneer de gezinsleden - te hard - beginnen te protesteren of flauwvallen van de honger, ga je de eerste boodschappen doen.' 


Heel geestig is ook de passage waarin ze boodschappen doen vergelijkt  met  een soort zeskamp, een spannende route waar elke paar meter een verborgen hindernis of valkuil op je wacht: ‘Pats, direct bij de ingang is al gebak in de aanbieding. Je neemt die horde, maar twee meter verder is er op de kopse kant van het schap een lekkere pastasaus in de aanbieding, drie voor de prijs van twee. (...) Zie ook dit schap als een hindernis, maak een sprongetje er overheen. Zet hem op, hou vast aan je lijstje!’
Stap 4 tot en met 8 voeren de lezer langs de hoofdgebieden van het dagelijks leven: eten, wonen, werken, vervoer, kinderen. Naast nuttige bespaartips vind je hier ook ruimte om zelf bij te houden waar je de goedkoopste producten hebt gevonden (met een voorzetje van de schrijfster).  

In de laatste twee hoofdstukken krijgt de lezer handvatten aangereikt voor het trainen van financiële en mentale kracht. Samengevat: plan vooruit, zorg voor een buffer, doe niet mee aan de mode, wees creatief, ruil en deel, wees tevreden.

Nuchtere conclusie: 'We hebben een huis en geen honger. Geen bloed of doden door de economie.'

En zo is het maar net. 

Marieke for president! 

NB: Firma Fluitekruid neemt de uitdaging aan: januari wordt haar absolute minimum-maand.
 Geen geflierefluit meer, maar gewoon, regelrecht  hard core besparen!
To be continued...

vrijdag 27 december 2013

Firma Fluitekruid blikt terug

2013 was een jaar vol nieuwe ervaringen. Bijna elke maand deed ik wel iets voor de eerste keer:



Voor tachtig procent plantaardig eten
(helaas maar kort volgehouden, maar ik zet hem weer op de agenda voor 2014 :-))



(foto's van de workshop zelf staan niet op de site ivm privacy van de deelnemers;
op deze foto staan - echt waar - alleen begeleiders) 

De hele  maand oktober geen nieuwe spullen kopen
maar wel leuke dingen doen, zoals:
Gevonden Voorwerpen Bingo spelen,
telefoonhoesjes haken en varen in een drijvende hot tub

 
De hele maand november elke dag iets weggeven


Dansen met demente ouderen op muziek van een echte Big Band
 
(dit gebeuren gaat nog plaatsgrijpen op Oudejaarsdag)

Ik hoop dat 2014 weer net zo'n inspirerend jaar wordt! Nou had ik me eigenlijk voorgenomen om er dit keer een RUSTIG jaar van te maken, met weinig challenges, maar dat zal vast wel weer niet gaan lukken. (Kwam er van de week tóch nog een mooie op mijn pad voor januari... zo'n goeie dat ik hem niet kan laten lopen. To be continued....)

Allemaal een goed, mooi en gezond 2014!



vrijdag 20 december 2013

De Doodgewone Week van Fluitekruid (DWZI)

Deze week las ik een paar mooie citaten die ik graag met jullie wil delen.


‘De nadruk die in de Amerikaanse samenleving gelegd wordt op zelfbewondering, heeft geleid tot een grote vlucht uit de werkelijkheid in de richting van het land van de opgeblazen fantasieën. We zijn nep-rijke mensen (met aflossingsvrije hypotheken en torenhoge schulden), nep-schoonheden (dankzij plastische chirurgie en cosmetische ingrepen), nep-sporters (dankzij prestatieverhogende middelen), we hebben een nep-economie (met een staatsschuld van 11 miljard), we hebben kinderen met het nep-gevoel dat ze bijzonder zijn (dankzij de nadruk die door ouders en leerkrachten op zelfwaardering wordt gelegd) en nep-vrienden (dankzij de razendsnel aangroeiende sociale netwerken).
Die hele fantasie geeft misschien een prettig gevoel, maar helaas wint de werkelijkheid het altijd. Het instorten van de hypotheekmarkt en de financiële crisis die daarvan het gevolg was, zijn maar één voorbeeld van hoe al die gebakken lucht uiteindelijk een kort leven beschoren is.’
Keith Campbell
(‘The Narcism Epidemic’)




'Laten we ons leven terugwinnen op het geldsysteem. Dat doen we door zoveel mogelijk fijne dingen te doen waarbij geld geen rol speelt, maar andere mensen wel.
Hoe minder je afhankelijk bent van geld voor je geluk en hoe meer je investeert in relaties, hoe beter je bestand bent tegen de komende veranderingen.'


Charles Eisenstein
('Sacred Economics')


Zo is het maar net! Dus heb ik deze week veel Doodgewoon Fijne Dingen gedaan, waarbij geld af en toe wel een rol speelde, maar geen heel grote.

Zoals daar (hebbe te lope te legge te) zijn:





- Met ouders in Hotspot Hutspot voor een prikkie een driegangenmenu eten (gekookt en geserveerd door kinderen uit de wijk, met lokale ingrediënten, deels van stadslandbouw uit eigen wijk);
- Geiten, jonge katjes en konijntjes knuffelen op de kinderboerderij (tja... iemand moet het doen);
- Pizza bakken, Pippi Langkous kijken, schoolbordtekenen en de kerstboom optuigen met meneer Fluitekruid en de logerende neefjes,



- Leuke ideeën verzinnen met de buurvrouwen voor groene educatie in de wijk;
- De computer uitlaten en lekker lezen. In oude dagboeken (vandaar de citaten) en  spannende detectives uit de bieb (van Sue Grafton en Sara Paretsky, met stoere vrouwelijke detectives in de hoofdrol).

Zo is het leven van een doodgewoon iemand best te doen.



Ik wens jullie allemaal Doodgewoon Fijne Feestdagen!



Voor meer DWZI-bloggers, klik hier

maandag 25 november 2013

Random Acts of Kindness, Take Two

Al twee weken loop ik met een paar nep-medailles op zak.
Het leek me zo'n leuke Random Act Of Kindness om er een zomaar bij een tramcontroleur of winkelbediende om de nek te hangen en te zeggen: 'Voor mij bent u Medewerker van de Week!'


Iets om je uiteraard bij voorbaat al over te verkneukelen, maar tot op heden had ik nog geen geschikte kandidaat gevonden. Ten eerste zijn de medailles eigenlijk bedoeld voor kinderen, en zit er dus maar een heel klein lintje aan. Al twee weken zit ik winkelpersoneel en tramcontroleurs te bespieden en de situatie in te schatten.
'Nee', denk ik dan. 'Een te groot hoofd', of: 'Een bril', of: 'Flaporen'.
Het lijkt me zo genant als je hem niet goed krijgt omgehangen!
En zelfs als je iemand hebt gespot met een klein hoofd, zonder bril en met poezelige oortjes, dan nog is het een enorme drempel om zomaar out of the blue een medaille om iemand's nek te hangen. Dat slaat nergens op!
Eigenlijk was het dus vooral wachten op een goede aanleiding.



En die kwam, zojuist!
Vandaag is de eigenlijke verjaardag van mijn zus (gisteren vierde ze het in de tapasbar, en was overigens blij verrast met haar 50 cadeautjes),





dus ik wilde nog even een bosje bloemen langs brengen namens mijn ouders, meneer Fluitekruid en mij.

Maar het was een beetje een stressdag.


Zo'n dag dat je de hele tijd achter de feiten aan loopt te rennen. Daardoor was ik de tijd helemaal vergeten, en kwam pas tegen sluitingstijd aan bij de bloemist. Gelukkig mocht ik nog een mooi boeket uitzoeken en een kaartje erbij schrijven, en toen... bleek ik - echt mega-stom - mijn portemonnee te zijn vergeten! (zo'n dag, dus...)
Maar deze mevrouw was een kanjer. Speciaal voor mij bleef ze nog even open zodat ik mijn portemonnee kon gaan halen. Echt superlief!
Een fooi wilde ze niet aanpakken, maar de medaille wel. Met een brede glimlach nam ze hem in ontvangst. 'Ah wat leuk...', zei ze vertederd, terwijl ze de opschriften las.
'Number one', stond erop, en 'Winner.'

Echt, een mooiere gelegenheid had ik niet kunnen bedenken!


Nog 4 dagen te gaan, dan is het experiment '29 gifts in 29 days' ten einde.
Maar ik heb de smaak van het geven wel te pakken nu, dus ik denk dat ik het maar gewoon blijf doen. :-)

zaterdag 16 november 2013

Random Acts Of Kindness, Take One



Goedemiddag’, zegt de Albert Heyn-caissière. ‘Deze bloemen? Anders nog iets?’
‘Goedemiddag. Nee, dankjewel, dit is alles’
Terwijl het meisje mijn bosje gerbera’s scant, verzin ik alvast wat ik ermee zal gaan doen. Zal ik ze aan de eerste de beste voorbijganger overhandigen? Ik kan hem ook geven aan iemand die eruit ziet alsof hij wel wat opgefleurd mag worden...
‘ Heeft u een bonuskaart?’
‘ Ja, alstublieft.’ 
‘ Moet de sticker eraf?’
‘ Ja, graag.’
Ik zou ook meerdere mensen ieder 1 bloem kunnen geven. Ik speur alvast een beetje in het rond, op zoek naar geschikte personen.
‘ Plastic er omheen?’
‘Nee hoor, dank je’
Bij de uitgang zag ik net een treurig uitziende mevrouw staan, maar die is alweer weg. Ik ga zo buiten wel even kijken wat daar allemaal rondloopt, en dan gewoon spontaan doen wat in me opkomt.
‘ Wilt u de bon?’
‘ Nee hoor, dankjewel.’
‘Alstublieft.’
Ik kijk het Albert Heijn-meisje eens goed aan.
Je zal de hele dag zo belachelijk veel vragen moeten stellen. En dan nog geduldig, vriendelijk en vrolijk weten te blijven.
Dan geef ik haar de bos bloemen terug.
‘ Alsjeblieft. Voor jou’.
Ze kijkt blij verrast.‘Voor mij? Wat lief!’
‘Omdat je zo hard werkt', voeg ik er verlegen aan toe.
Het klinkt heel kinderachtig.
Ik weet me ineens geen houding meer te geven, en ga er als een speer vandoor.
Geven aan wildvreemden is doodeng, maar het begin is gemaakt.

 

zaterdag 9 november 2013

Kattenkwaad en hondenvoer

Als mijn moeder over haar kindertijd praat, wordt ze meteen weer een ondeugend meisje.
Haar ogen beginnen te stralen als ze vertelt hoeveel ze buiten speelde, en welk kattenkwaad ze allemaal met haar zusjes en vriendinnetjes uithaalde. ‘Woont hier juffrouw Groen?’, riepen ze bij het belletje trekken. ‘Kom maar naar beneden, dan kan je de deur dicht doen.’ Steeds als ze het erover heeft, begint ze weer te schateren.




Mijn moeder heeft het spelen nooit echt willen opgeven. Er is veel te vroeg een eind aan haar jeugd gekomen, en ze heeft in haar leven zware verantwoordelijkheden gedragen, maar diep van binnen zit nog steeds dat kleine meisje dat graag kattenkwaad uithaalt.
En soms denkt ze: 'Weet je wat, ik doe het gewoon'.
Vaak is het ook lief kattenkwaad. Een paar jaar geleden zat ze in de trein, en zag schuin achter zich een hand over de leuning bungelen. De hand van een slapende vrouw. Daar heeft ze toen stiekem een paar dropjes in gestopt. Ze liep zich er nog dagenlang over te verkneukelen.


Tijdens het lezen van 'Join me' moest ik meteen aan mijn moeder denken. Schrijver Danny Wallace noemt de Random Acts of Kindness een 'vriendelijke variant van kattenkwaad'. Het ondeugende is voor hem een belangrijke component, dat maakt het  voor hem juist aantrekkelijk. Ik kan je vertellen: mijn moeder voerde dit soort acties al uit toen Wallace nog in de luiers liep!

In mijn vader heeft ze gelukkig een partner in crime gevonden, want hij is al net zo'n 'groot kind'. Zo vertelden mijn ouders alweer een tijdje terug dat ze samen in het gras wolken hadden liggen kijken, en er allemaal grappige vormen en figuren in ontdekten. En ze hadden gehoord dat je wolken kon laten verdwijnen door ernaar te kijken. Dus hebben ze samen net zo lang naar een wolkje liggen turen totdat het helemaal verdwenen was.
Toen ik op Dag 1 van de Geefmaand bij mijn ouders op bezoek was, vroeg ik in een opwelling 'Doen jullie mee?' (Je moet het bij mijn ouders alleen geen 'Geefmaand'  noemen, maar 'Gekke Dingen Doen' , dan pas beginnen de oogjes te stralen. Ze wilden meteen mensen spinnen en dode muizen op gaan sturen, maar ik legde uit dat de enige regel was dat het wel aardige dingen moesten zijn. Ook daarvan wisten ze er gelukkig een heleboel te verzinnen.) Ze zeiden dat ze er nog even over moesten nadenken. Ze wilden waarschijnlijk wel meedoen, maar niet elke dag.
 Vandaag peilde ik voorzichtig of ze de afgelopen week nog Gekke Dingen gedaan hadden.
' Jazeker', zei mijn moeder. ' Ik heb twee grappige Mickey Mouse-tasjes gekocht en weggegeven aan twee kinderen. En je vader heeft bij de buurman stiekem drie blikjes hondenvoer voor de deur gezet. De buurman heeft namelijk een grote hond en een kleine. Dus dachten we: 2 blikken voor de grote en 1 blik voor de kleine.'
Ik voel me vandaag een heel eind opgeknapt, want dit is echt het allermooiste geschenk wat je mij kunt geven. (nee dank je, niet het hondenvoer...)
Nu alleen nog mijn eigen gift van vandaag...
Ik ga 'Join Me' van Danny Wallace weggeven!
Wil je het graag hebben, laat het hieronder even weten. Bij meerdere belangstellenden ga ik het verloten. Ik moet erbij zeggen: het is wel in het Engels, maar erg grappig en toegankelijk geschreven.


Lang Leve het Lieve Kattenkwaad!
 
 
(Het is vandaag Geefdag 9. Alle verslagen tot nu toe vind je hier. )

maandag 4 november 2013

Geefmaand

Inmiddels zijn we alweer aangeland bij Dag 4 van de Geefmaand. En ik moet bekennen: zo makkelijk als het geven me in oktober afging, zo moeilijk valt het me nu. Ik voel me gammel, grieperig, hormonaal, zielig, verongelijkt, kortom: het schaarste-denken overheerst.

Als ik ’s morgens wakker word met nog steeds diezelfde gierende wind en zeikregen, heb ik al meteen een heleboel gezellige gedachten, variërend van:
 ‘Je zult zien dat de dijken gaan breken, we zijn gek dat we hier blijven wonen onder die enge stijgende zeespiegel , we moeten maken dat we hier weg komen!’ ‘,  tot:
 ‘Alweer een zomer voorbij, het jaar is ook alweer bijna om, voor je het weet ben ik 65 en straks is er voor mij niet eens pensioen, en eet ik alleen nog maar uit vuilnisbakken.’



En vanuit zo’n modus moet je dan de dag beginnen en andere mensen blij gaan maken…
Best een uitdaging.

(Overigens weet ik heus wel  dat ik helemaal niet als 65-jarige uit vuilnisbakken kán eten, als Nederland dan toch allang door de zee verzwolgen is, dus ik maak me natuurlijk zorgen om niks. Maar toch.)

Ik merk dat ik me mezelf er gedurende de dag steeds aan moet blijven herinneren: ‘Fluitekruid, kijk om je heen. Het is Geefmaand!’  Want diep van binnen is mijn eerste impuls dat ik vandaag vooral zelf niet wil worden overgeslagen, en dat de eerste de beste  die me daarbij in de weg staat, dikke vette ruzie krijgt.
Toch probeer ik het. Ik let erop dat ik in ieder geval de buschauffeur vriendelijk groet, dat is toch wel het minste wat ik kan doen?  De buschauffeur groet terug, maar kijkt chagrijnig. (Zie je? Je doet je best, maar een beetje dankbaarheid, ho maar…)

Een verstandelijk gehandicapte jongen stapt tegelijkertijd met me in de bus. Als we zitten, begint hij meteen honderduit tegen me te praten. Over hoe hij gevallen is met zijn fiets. Doordat een oude meneer niet uitkeek. En dat zijn trainingsbroek nu kapot is. Maar dat hij nou lekker wel een nieuwe trainingsbroek krijgt. En in de lente ook  een nieuwe fiets. Want zijn oude fiets is total loss. Daarom zit hij nu in de bus. Hij is extreem vrolijk, en ik kan er niets aan doen, maar juist dat contrast met mijn stemming werkt verschrikkelijk op mijn lachspieren. 
Okee, het is Geefmaand, dus daar gaan we: ik bied een luisterend oor, stel af en toe een vraag. En als ik bijna op mijn bestemming ben, vertel ik hem in een opwelling ook iets over mezelf. Dat ik er bij de volgende halte - de kinderboerderij - uit moet, omdat ik daar werk.
‘Moet je werken in de régen?’, vraagt hij bezorgd.
Hij kijkt helemaal opgelucht als ik zeg dat ik binnen ‘mag’ werken, omdat ik daar les geef.  Met echte dieren, zoals een konijn, een kikker en een slang.
‘Dat is altijd leuk!’, roepen twee kinderen achter ons. Ik herken twee kinderen die vaak komen, met school en hun ouders.  
Ik zeg ze allemaal gedag. Als de bus wegrijdt, maakt de jongen vanachter het beslagen raam nog een paar enorme zwaaibewegingen.Ik blijf achter met een brede grijns op mijn gezicht, en een warm gevoel in mijn hart. 

Tja, het is altijd de vraag wie er nu aan het Geven is. 
Dus geef ik die dag voor de zekerheid nog maar een paar kleine dingen:
- ik geef een geit een uitgebreide knuffel, en kriebel haar achter haar oortjes;



  - ik vraag eerst of ik mijn collega ergens mee kan helpen in plaats van meteen in mijn eigen werk op te gaan;
- ik neem een schoonmaakklus op me en zing intussen mee met de radio. 'Don’t worry, be happy’, draaien ze toevallig net. (Of mijn zangkunst nou zo'n geschenk is, is de vraag, maar hee, ik doe hier wel even zingend een rotklus, hè?)


Aan het eind van de middag ga ik met de tram naar huis. Door het gangpad loopt een jongen met een kartonnen beker: ‘Heeft u geld voor een slaapplek?’ Gek, dat zie je bijna nooit, bedelaars in de tram. Terwijl er allerlei gedachten door me heen gaan (‘Nou breekt mijn klomp, als DIT geen geefmoment is...  Tenminste…  Straks koopt hij er natuurlijk gewoon drugs van. Slaapplek, m’n zolen!  … Maar ja,  als hij straks high wordt en daar harstikke blij mee is, dan vindt hij dat zelf best wel een geschenk. O ja, dat is ook weer zo… Kan zijn, maar het gaat erom wat IK vind! … Nou ja, als het echt voor een slaapplek is wil ik hem wel helpen… O, ik heb geloof ik nog maar 35 cent. En drie witte broodjes, zonder beleg.  Misschien een beetje karig. Of zal ik…’ ), loopt  de jongen als een speer het gangpad door en de tram weer uit.
Te laat.
Ik moest er teveel over nadenken.


Mijn gedachten gaan daarna nog een tijdje door.  'Het vervelende in Rotterdam is dat je er bij bedelen meestal vrij zeker van kunt zijn dat het voor drugs is... Maar aan de andere kant: kom op zeg! De regen komt met bakken omlaag, en iemand zoekt een slaapplek! Het is Geefmaand, en ik laat hem lopen! Ik vraag me af wat de andere deelnemers van de Geefmaand zouden doen… Wat had ik nog meer kunnen doen, behalve die 35 cent geven, of die broodjes?'

Ineens zie ik voor me hoe ik die bedelaar meeneem naar het Hilton en een kamer met roomservice voor hem boek. Dat zou een waanzinnig mooi geschenk zijn geweest…Jammer genoeg ben ik niet zo rijk, maar alleen het verzinnen van dit soort plannen is al leuk.  Mijn eigen huis beschikbaar stellen zou nog nobeler zijn, maar helaas, zo goed van vertrouwen ben ik (nog?) niet.


De hele weg naar huis ben ik plannetjes aan het verzinnen. Hele goeie. Alvast voor de rest van de maand.

donderdag 31 oktober 2013

De geschenken van oktober

Morgen is het zover, dan begint eindelijk de Geefmaand! Maar geïnspireerd door eerder genoemde boeken begon ik in oktober alvast wat bewuster dingen en daden weg- en door te geven. Gewoon omdat ik daar zelf zo blij van word. (Wat natuurlijk weer een egoistische reden is; niets menselijks is mij vreemd :-))

Zo bracht ik begin deze maand een potje door de schooltuinkinderen gefabriceerde goudsbloemzalf mee voor Anne, die (ik blogde hier al eerder over) blootsvoets door het land rent om afval te rapen, en toevállig net zere voeten had... Kwam ik even mooi op tijd met m'n zalfje... (achteraf een wonder dat ze niet doodsbang was, ik zie eruit als een psychopaat als ik probeer liefdadig te doen)


Verder heb ik o.a. mijn oude bed weggegeven via gratisaftehalen.nl, diverse boeken weg- en doorgegeven, verrassingspakketjes verstuurd, actief gezocht naar iemand die de das van een voorbijganger met stropdas-stress kon strikken,

We vonden een aardige meneer die wel genegen was het even te demonstreren...

... zelfgebakken appeltaart en ingemaakte tomaten weggegeven, op meneer Fluitekruid's huis gepast, zijn afwas gedaan, me opgegeven voor vrijwilligerswerk, een groenteboer geholpen zijn rek met sinaasappelen naar buiten te rijden, een straatkrantverkoper een krentenbol gegeven, een collega op een tosti getrakteerd, een andere collega geholpen met een les en weer een andere collega de helft van mijn eierkoek gegeven (wat relatief weinig lijkt, maar ik had toevallig net wel heel erge honger...)

O ja, en een problemenrubriek begonnen die nog bijna niemand is opgevallen, behalve Anoniempje (rechterbovenhoek). Het was een beginnetje, maar vanaf morgen ga ik echt los. Dus kom maar op met die problemen!

Behalve alvast oefenen voor de Geefmaand was er natuurlijk nog het Niet-Winkelen. Wie niet winkelt heeft tijd, en als het meezit ook nog een klein beetje geld over. Dus ben ik de afgelopen weken allerlei leuke dingen gaan doen die niets met shoppen te maken hadden. Dat waren dan weer de cadeautjes voor Firma Fluitekruid zelf.

Zo ben ik gaan varen in een drijvende hot tub, samen met de buuf en nog een paar andere mensen. Echt cool! (Dit zijn wij trouwens niet, hoor, wij zijn meer van middelbare leeftijd)


Nou vooruit, hier zijn we dan:


Ja ach, wat kan mij het eigenlijk bommen, we staan toch al op menige Facebook-pagina, want onderweg stonden mensen vanaf bruggen en terrassen te zwaaien en foto's te maken. Wij zwaaiden vriendelijk terug, riepen 'Joehoe!', en deden alsof we beroemd waren.

Er kwam deze maand werkelijk geen eind aan alle spannende en doldrieste gebeurtenissen. Was ik bijvoorbeeld nét therapeutisch een hoesje aan het haken voor mijn mobiel, bleek mijn wol bijna op. (Nee toch! Ja, echt!) Aangezien ik geen wol kon kopen deze maand, besloot ik dan maar heel zweverig en new age dingen te gaan denken als (denk hier even een holle, mysterieuze stem bij): 'De wol komt vanzelf naar me toe.' Flauwekul natuurlijk, want in arme landen denken ze de hele dag aan een kommetje rijst, en toch komt dat niet naar ze toe.

Maar goed, hoewel het flauwekul is, het gebeurde toch: ik won een breiwerk op de Gevonden Voorwerpen Bingo, tijdens een vrijwilligersuitstapje van Bosjuweel in Nijmegen. Waarmee maar weer bewezen is dat God's wegen niet alleen ondoorgrondelijk, maar ook nog eens hartstikke onrechtvaardig zijn. Niet voor kommetjes rijst zorgen, maar wel voor breiwerken! (Nou moet ik wel toegeven dat ik vals speelde tijdens de bingo, maar dat MOEST van de valse nicht die de Gevonden Voorwerpen Bingo leidde; vals spelen was zelfs één van de belangrijkste regels. Tevens de enige regel, eigenlijk.)


Yes! Ik kon verder met mijn haakwerk...Wat ben ik blij met het hoesje voor mijn mobiele telefoon. Het is het eerste haakwerk in mijn leven wat ik echt helemaal afgemaakt heb. Ik heb echt een Ding gehaakt! Een zeer Nuttig en Bruikbaar Ding zelfs, kijk maar:


Jahaa, daar val je wel even steil van achterover hè?

Alle vrijwilligers kregen trouwens ook nog een pakje appelsap mee voor onderweg (ja jongens, ik had jullie al gewaarschuwd dat het spannend was deze maand).

In de trein naar Rotterdam hoorde ik een mevrouw achter me verzuchten. 'Ik heb zo'n dorst... Had ik maar wat te drinken. Echt, ik ben gewoon uitgedroogd.' Het klonk echt heel zielig.

Maar wacht even, dit was weer een Geefmomentje. Ik kwam meteen met mijn pakje appelsap: 'Tadáá!' De mevrouw helemaal blij en ontroerd. 'Goh, dankjewel, wat aardig, dat maak je ook niet vaak mee', zei ze, en begon er meteen tevreden aan te lurken. Gek, maar ik vond het zó fijn dat die mevrouw geen dorst meer had. Zoiets kan je hele dag goed maken, voor zover die dat nog niet was.

Verder heb ik mijn eerste boodschappen opgehaald bij Rechtstreex. Fijn om te weten dat mijn kaas van boerderij Booij uit Streefkerk komt, mijn appelsap van fruitteler Smorenburg uit Woerden, en mijn raapstelen en prei van Uit je eigen Stad uit Rotje zelf. En dat zij er ook nog allemaal een eerlijke prijs voor krijgen.


Ik vind Rechtstreex zo'n sympathiek concept dat ik overweeg om zelf ook samen met mijn buren een distributiepunt te starten. Een mini-streekproductenwinkeltje runnen in je eigen wijk, hoe gaaf is dat?

Waarover later meer.

O ja: en ook in oktober waren er nog lekker veel gratis bloemen:


Dus dat was feestelijk thuiskomen voor meneer F.


Okee, ik heb hem best wel een klein beetje gemist...

dinsdag 29 oktober 2013

Inspiratie voor Geefmaand November

Ter inspiratie voor Geefmaand November heb ik deze maand alvast drie boeken gelezen over het ritueel van het geven. Over 'Join Me'  van Danny Wallace blogde ik vorige week al. Dit waren de andere twee: 

29 Gifts - door Cami Walker
Op 35-jarige leeftijd worstelt Cami Walker met multiple sclerose. Op zoek naar een remedie tegen haar depressie na een ziekenhuisopname ontvangt ze een ongebruikelijk recept van een Afrikaanse medicijnvrouw: geef gedurende een periode van 29 dagen elke dag onvoorwaardelijk aan anderen. Walker is sceptisch, maar omdat ze verder alles al geprobeerd heeft, gaat ze de uitdaging aan. Veel van haar geschenken zijn bescheiden (een telefoontje, wisselgeld, een zakdoekje), maar alleen de daad van het geven werkt al transformerend...


Ik was eerlijk gezegd een beetje bang dat het zo'n orenmaffiaboek ging worden, in de trant van 'iedereen kan zichzelf genezen, als je maar positief blijft'. Van dat genre krijg ik jeuk op de meest intieme plaatsen, maar zo'n verhaal is het gelukkig niet geworden.
Walker is oprecht, niet hysterisch-positief,  maar beschrijft ook de zwarte momenten waarop ze het echt niet meer ziet zitten. Ze beweert geen enkel moment dat ze 'genezen' is van haar ziekte en gelooft ook niet dat ze dat ooit zal doen. Wel heeft ze anders met haar ziekte leren omgaan, al lukt dat de ene dag beter dan de andere.
Vooral wat ze zegt over 'leven vanuit overvloed, in plaats vanuit schaarste' maakte op mij veel indruk. Ze schrijft:  'Als je elke dag bewust geeft, komt de focus  te liggen op wat je te bieden hebt, in plaats van wat er aan je mankeert, of wat er om je heen ontbreekt, of waar je op gehoopt had. Daardoor opent je hart zich, en voel je je vrijer en vreugdevoller.'
Dankzij dit warme, inspirerende boek ben ik extra gemotiveerd om mee te doen aan Geefmaand November.

 
Random Acts Of Kindness (RAOK) - door Danny Wallace
Dit miniboekje heeft niet echt een verhaal, maar is meer een verzameling ideeën over hoe je wildvreemden kunt verrassen met vriendelijke, soms ook gekke acties, zoals The Karma Army dat (inmiddels al tien jaar!) doet. Het gaat hier om een wereldwijd netwerk van 'goeddoeners' die door Wallace bij elkaar zijn gebracht, nadat hij voor de grap een advertentie in de krant had gezet met alleen de oproep ' Join Me'. Het idee voor de Karma Army ontstond vervolgens uit pure paniek, omdat zijn  joinees  na een tijdje wel eens wilden weten wat nou eigenlijk het doel van Join Me was.
'Ik had net zo goed kunnen verzinnen dat we met een paar honderd man banken zouden gaan beroven, dat had me achteraf ook best gaaf geleken', geeft hij eerlijk toe. Maar toen het idee er eenmaal was, begon hij er zelf ook steeds meer in te geloven, en veranderde ook zijn kijk op het leven.



In ' Random Acts of Kindness', het vervolg op 'Join Me', geeft hij 365 voorbeelden ter inspiratie, bijvoorbeeld:
- Leer politie-agenten touwtje springen
- Geef de pizza-bezorger een stuk pizza
- Sponsor met de hele familie een stom dier in de dierentuin. Apen krijgen al het geld al, steun liever de plompe lori!
- Help mensen hun kinderwagen in de bus te tillen. Zorg wel dat je zeker weet dat het hun kinderwagen is. ('For God's Sake, DON'T help people stealing prams!' )

Echt hilarisch is het verhaal van een groep jongens uit Birmingham, die besloten om al hun RAOK-acties gedurende een langere periode te richten op dezelfde persoon. Ze genoten van de stomme verbazing van hun vriend toen hij via de post een bon had ontvangen voor een gratis maaltijd in het buurtrestaurant, zomaar gratis bier kreeg in de pub (de barman zat ook in het complot) en voor zijn deur een berg gratis kattenvoer vond, als traktatie voor zijn (overigens afschuwelijk lelijke) kat. 'We zorgen nu nog steeds elke maand voor een geluksmomentje voor hem', gniffelen de jongens, 'En hij weet nog steeds niet wie het doet!'


De intelligente humor en zelfspot van Wallace maken de boodschap luchtiger dan in '29 Gifts'.
Af en toe is hij zelfs vals ('Complimenteer een lesbisch stel met hun kapsels'), maar dat zwarte randje maakte het voor mij juist wat makkelijker te verteren. Zo van: 'O gelukkig, je kunt ook aardig zijn voor een ander zonder meteen een doetje te worden. En het mag ook nog gewoon grappig zijn.' 
 


 
Je snapt, het verhaal van een ernstig zieke vrouw die door elke dag iets te geven haar levenslust weer terugkrijgt, is wat serieuzer, 'spiritueler' en misschien hier en daar ook wel wat zoetsappiger dan dat van een gekke Brit die komedies schrijft voor de BBC en een voorliefde heeft voor rare, ludieke plannetjes. Toch gaan beide verhalen over precies hetzelfde. Als je elke dag (of week) iets aan een ander geeft, ga je bewuste verbindingen aan met andere mensen. En daardoor gebeuren er allerlei mooie, leuke, interessante en hartverwarmende dingen...

woensdag 23 oktober 2013

Join Me

Door diverse oorzaken (ik 'mag' geen nieuwe spullen kopen, Meneer Fluitekruid fietst al bijna een maand door China, etc. ) heb ik deze maand lekker veel tijd om te lezen. Zo ben ik al dagenlang in de ban van het werkelijk briljant geschreven 'Join me' van Danny Wallace. Het verhaal:

Het is 2002. Danny Wallace, 25 jaar, verveelt zich rot. Tijd voor weer een leuk 'jongetjesproject' waar zijn vriendin altijd zo'n hekel aan heeft: voor de grap zet hij een advertentie in de krant, met alleen het simpele zinnetje 'Join Me'. Geen uitleg, alleen het verzoek om een pasfoto op te sturen als 'bewijs' dat je serieus mee wilt doen. Wat dat dan precies is, waaraan je gaat meedoen, staat er niet bij.

Binnen een maand ontvangt hij brieven en e-mails van wildvreemde mensen uit het hele land. Ze willen allemaal 'meedoen', maar niemand weet waaraan. Danny zelf al helemaal niet! Voordat hij het weet wordt hij uitgeroepen tot 'De Leider'. Iedereen kijkt vol verwachting uit naar het moment dat hij gaat onthullen wat het doel van Join Me is.

Op uiterst humoristische wijze beschrijft Wallace hoe hij de tijd rekt met mysterieus-doenerij, zijn volgelingen bezighoudt door ze stickers en flyers te sturen ('Spread the word of Join Me!'), en ondertussen het project ook nog krampachtig verborgen probeert te houden voor zijn vriendin.
 
Zelfs als hij al 200 leden heeft, waarvan sommige toch wel ongeduldig beginnen te worden, heeft hij nog geen flauw idee welke kant hij op wil. Door op reis te gaan en zijn joinees in levende lijve te ontmoeten (waaronder een Schotse heavy metal-priester en een filosofische muzikant genaamd Spacetoad) komt hij op ideeën en begint Het Plan zich te ontvouwen...

Als je weet dat dit boek de voorloper is van 'Random Acts of Kindness', snap je al zo'n beetje welke kant het uitgaat. Beide boeken (het vervolg is eigenlijk meer een boekje) zijn van het soort waarbij je tijdens het lezen hardop moet lachen. Ik tenminste wel!
Verder ga ik er nog niet teveel over vertellen (als je er nu meteen al meer over wilt weten, moet je maar even googelen), want ik ga het - heel Wallaciaans - lekker nog een weekje mysterieus houden...
 
Aan het begin van Geefmaand November kom ik hier nog op terug. 'Heb Geduld, O Volgelingen!' 

vrijdag 4 oktober 2013

De Winkelloze Week van Fluitekruid

Strikt genomen was deze week pas winkelloos vanaf dinsdag 1 oktober, maar ´De Bijna Winkelloze Week van Fluitekruid´ bekt gewoon wat minder lekker :-)
 
Deze Week zag ik...
 
...in ieder geval weinig winkels van de binnenkant,
De Buy Nothing New Maand is begonnen, en ik heb de uitdaging aangenomen om de hele maand oktober geen nieuwe spullen te kopen. Wel worden we deze maand uitgedaagd om meer te kringloopshoppen, te ruilen, te lenen, te geven, te repareren, zelf te maken en te delen.
Mijn eten (ik heb de uitdaging iets uitgebreid , want het ging eigenlijk alleen om nieuwe spullen) wil ik zoveel mogelijk zelf verzamelen, ruilen met de buurvrouw of kopen bij kleine lokale ondernemers (kleine winkels, de markt, direct bij de boer, etc.). Maar sinds dinsdag ben ik eigenlijk nog geen enkele winkel binnen geweest, zelfs geen kleine. Dit is allemaal wildpluk, of van de markt:
 

  
Supermarkten gaan me steeds meer tegenstaan, met hun kiloknallers, in plastic verpakte troep, misleidende informatie en schreeuwerige (prijzen-)oorlogskleuren... 
  

Als het even kan, mijd ik ze. Ben ook maar eens begonnen met het leeg eten van mijn keukenkastjes. Genoeg om de maand door te komen, lijkt me...
 


Maar ja, dan kan je weer op vrijdagavond met twee gezellige dames een hapje eten in de De Magnetronbar te Rotterdam, en daar zeg ik dan natuurlijk ook weer geen nee tegen. Het is trouwens een wijkrestaurant in de Agniesebuurt, en valt dus onder 'lokale ondernemers'. :-) Low budget, lekker, biologisch, en ook nog eens (ach, vooruit, waarom ook niet) hartstikke trendy. Want waar krijg je nou een Barbie-paard genaamd Bonfire op tafel in plaats van een tafelnummer, of raak je verdwaald in een kunstwerk als je de wc zoekt? Je snapt, daarna is je leven nooit meer hetzelfde...

... maar wel allerlei mooie dingen die niks kosten,
Zo mochten we al de hele week genieten van een stralende Indian Summer!


 
En een vriendin trakteerde me op de bioscoop, nog voor mijn verjaardag (ik had namelijk aan een aantal mensen gevraagd of ze me geen spullen wilden geven, maar ervaringen).
We gingen naar Blue Jasmine, een film die mooi past bij het thema van deze maand:
een vrouw is met een steenrijke man getrouwd en leidt een luxe bestaan, maar raakt alles kwijt als haar man in de gevangenis komt wegens oplichterij. Ze moet weer onderaan beginnen, maar haar rancune, zelfmedelijden en snobisme staan haar daarbij in de weg. Meesterlijk gespeeld door Cate Blanchett.



Ook de bloemetjes die ik voor mijn ouders meebracht - ter gelegenheid van hun trouwdag - waren gratis. Zelf geplukte boeketten vind ik meestal VEEL mooier dan die keurige trutboeketten van de bloemist!
 
En dan hadden we nog het bezoek van Anne aan de woongroep van De Verdubbeldame.
Anne deed verslag van haar ervaringen als
blootvoets door Nederland rennende afvalraapster. Tijdens deze inspirerende avond leerde ik allemaal leuke nieuwe mensen kennen, kreeg lekkere bakkies koffie, en mocht ook nog een boek meenemen uit de weggeef-bibliotheek (Eten, bidden en beminnen, van Elisabeth Gilbert). Alles gratis ende voor nop!

NB: Anne en De Verdubbeldame waren trouwens ook die gezellige dames waarmee ik in de Magnetronbar heb gegeten, wat dan weer niet gratis was, maar dat mocht de pret niet drukken.


... en nog steeds bergen ongebruikte spullen in mijn huis, die weg kunnen.


Heb de afgelopen maanden al heel veel spullen aan mijn buren gegeven of naar de ruilwinkel gebracht, dus het begin is er. Deze maand komen er in ieder geval geen nieuwe spullen meer bij.

Nou ja... ik kon het niet laten om deze drie boeken aan te schaffen (okee, betrapt, ik heb wel een webwinkel van binnen bekeken!), maar die waren allemaal tweedehands, en ik ga ze doorgeven aan anderen, dus voorlopig hou ik me nog netjes aan de regels:




Ik ga ze nog bespreken, maar moet ze eerst nog even lezen. In '29' gifts ben ik al bezig, om me voor te bereiden op Geefmaand November.

TO BE CONTINUED

 
 (Voor meer DWZI-ers klik hier)