woensdag 18 april 2018

Over koken, koningsspelen, kriebelbeestjes en kinderfeestjes

Dat hotpotten is echt geweldig! Het enige wat je hoeft te doen is groente en vlees klein snijden, en wat paddenstoelen, dumplings, garnalen en visballetjes op een schaal leggen. Vervolgens doe je hete bouillon in de hotpot, die je warm houdt met houtskooltjes. Daarna laat je je gasten zelf koken.
Iedereen mikt in de bouillon wat hij lekker vindt, en aan het eind van de avond heb je een krachtige soep die je de ook de dagen daarna nog kunt gebruiken. Die heeft je visite voor je gemaakt, slim hè?


Het was sowieso een fijn weekend. Mijn neefje van 11 zit op schaken, en leert het ook aan zijn broer van 9. Maar ze kenden 'Lang Leve de Koningin' nog niet! Dit is een grappige, alweer bijna 23 jaar oude film met o.a. Monique van der Ven, Jack Wouterse en Karen van Holst Pellekaan in de rol van levende schaakstukken. Het verhaal gaat over een koning die zich verveelt en oorlog wil voeren. Zijn vrouw wil daar een stokje voor steken en bedenkt dus een spel voor hem, het schaakspel. Stukje bij beetje leer je als kijker de beginselen. Ik was benieuwd naar de reactie van mijn neefjes, en wilde hem dus heel graag samen kijken. Dat deden we samen met mijn schoonzus, onder dekentjes, languit op de bank. Zoals ik hoopte, genoten zij er net zo van als ik.

(Een aanrader! Nieuw is hij bijna niet meer - en alleen nog duur - te krijgen, maar ze hebben hem nog wel bij sommige biebs. Ik heb hem voor een paar euro op Marktplaats gekocht)


Maandag weer de eerste schooltuinlessen gegeven. Heerlijk om de kinderen van groep zes zo hard in hun tuintjes aan het werk te zien.We hebben mais en zonnebloemen voorgezaaid, de tuintjes uitgemeten, aardappelen en uien gepoot en goudsbloem gezaaid. Daarvan gaan we later dit jaar goudsbloemzalf maken.



Gisteren gaf ik Kleine Beestjesles aan de kleuters. 'Waar kunnen we pissebedden vinden, denken jullie?' Meisje: 'waar rottigheid is.' En inderdaad...



Aan het eind van de middag volgde ik -samen met een groepje collega's- een 'Gezond Koken-clinic'. Het is de bedoeling dat we die kookclinics zelf ook gaan geven, wat me een leuke aanvulling op mijn werk lijkt. We oefenden met gezonde varianten op ongezonde snacks, zoals groentefrietjes met zelfgemaakte tomatenketchup, 'happy dogs' (= gebakken worteltje met zuurkool en zelfgemaakte mosterd op een broodje), en peer en sinaasappel in chocoladedip. En, niet onbelangrijk, dat mochten we allemaal zelf opeten.


En vandaag... jeej, het leek wel zomer! Het dochtertje van mijn Buuf werd 7 jaar, en wilde dat, net als vorig jaar, graag weer vieren op onze kinderboerderij. Op het programma stonden: taart eten, in de speeltuin spelen, een boerderijspeurtocht doen, slootje vissen, spelen met water en zand. Er ontstonden steeds grotere modderpoelen, en er gingen steeds meer kleren uit. De zonnebrand kwam tevoorschijn, er werden ijsjes uitgedeeld. Mooier konden we het niet treffen, met het weer van vandaag. Het voelde al een beetje als vakantie.



zaterdag 14 april 2018

Ach, zo is het allemaal best te doen... :-)

Het lijkt wel of de lente elk jaar spectaculairder wordt. Twee of drie zonnige voorjaarsdagen zijn al genoeg om maandenlang ingehouden groeikracht te laten exploderen.


In mijn tuin en de tuintjes er omheen lijkt het alsof het gesneeuwd heeft.





Vrolijk gestemd door al dit moois, begon ik de dag maar met een Geefactie.


Ik heb 'Leve de vrijheid' van Tom Hodgkinson pas weer eens herlezen, en besloten dat het tijd werd er iemand anders blij mee te maken. Het meeste pas ik al toe: ik woon klein en eenvoudig, jaag geen carrière na en doe niet aan de mode mee. Ik slaap graag uit, speel ukulele en besteed mijn tijd zo veel mogelijk aan de dingen die ik graag doe en de mensen waarvan ik hou. En voor zover ik iets niet toepas (ik leef niet zelfvoorzienend, bak zelden brood, en het lukt me ook nog niet erg om supermarkten te mijden), vind ik dat eigenlijk ook wel prima (je moet een aantal slechte eigenschappen overhouden, niet waar, anders word je onuitstaanbaar...:-)) Maar ik hoop dat het boek gevonden wordt door iemand bij wie al die ideeën inslaan als een bom, en dat diens leven daarna nooit meer hetzelfde zal zijn.

Omdat ik dan toch geen supermarkten ging mijden, vergezelde ik meneer Fluitekruid meteen maar naar de Chinese supermarkt in Het Oude Westen. Morgen komen er vrienden hotpotten, en we zijn helemaal los gegaan met de aankoop van dingetjes die lekker zijn in de bouillon: o.a. visballetjes, garnalen, dumplings, groentjes en rare paddenstoeltjes. Het was een feest van niet-herkenning in onze boodschappenwagen! Heerlijk, al die vreemde pakjes en zakjes bij elkaar.


Onderweg zagen we toevallig net een Gelukswandeling voorbij komen. De ouderen van verzorgingstehuis Antonius Binnenweg gaan zo'n beetje maandelijks op stap... Was een vrolijk gezicht. (foto volgt nog zodra ze hem op Facebook zetten).

Voor we naar huis gingen aten we, tenslotte, een warm charsiu-broodje van de Chinese bakker (omdat die broodjes schandalig lekker zijn,  ik zelf geen brood bak, en bakkers ook moeten leven).

Wat een traktatie! In Rotterdam Noord heb je bijna geen Chinese bakkers. Soms moet je toch weer eens je horizon verbreden en twee wijken verderop kijken, maar dan heb je ook wat. (Jawel, als het lente is, dan word ik een kosmopoliet en gooi ik helemaal m'n haar los...)

O ja, en ook op de kinderboerderij waar ik werk vieren we het voorjaar, met een enorme geboortegolf.  De aanblik van dat jonge spul wil ik graag met jullie delen (bij de tweede foto moet je heel goed kijken voordat je het jonge spul ontdekt, dat zit een beetje verstopt :-))



Ach, zo is het allemaal best te doen.

donderdag 29 maart 2018

Over juichwilgen en strandrupsen

Interessant, hoe elke levensfase je vanzelf in aanraking brengt met andere mensen, bezigheden en inzichten.

Zo had ik nooit erg veel met de doelgroep ouderen. Die zeurden me teveel. Ik ben bewust met kinderen gaan werken, omdat ik hou van plezier, van leven in de brouwerij, van de verwondering die kinderen nog hebben. En het legitimeerde mij om zelf ook kinderachtige dingen te kunnen blijven doen. Zoals Ernie en Bert-posters ophangen, spinnen en slakken bekijken, rare liedjes zingen of bellen blazen. Dingen die nooit gebeuren in een bankgebouw, een kantoor, of in de Tweede Kamer. Maar als je met kinderen werkt, wordt het zelfs van je verwacht! Vandaar dat ik dit als mijn bestemming zag.


Dat kinderachtig doen heb ik lang vol gehouden, en ik doe het nog steeds (merk wel dat ik er steeds minder makkelijk mee weg kom, dat is echter een ander verhaal) maar nu ik zelf ouder word, en mijn ouders steeds meer zorg nodig hebben, begrijp ik bejaarden wel beter. Vanaf het moment dat ik zelf getroffen werd door een levensbedreigende ziekte, werd ik ook nieuwsgieriger naar ze. Hoe doe je dat, leven in het besef dat je nog maar een klein stukje toekomst voor je hebt? En hoe hou je nog een beetje lol in het leven als je merkt dat je steeds verder aftakelt, en steeds minder controle over je leven hebt? Waarom lukt het de een beter dan de ander? Hoe kan je mensen helpen aan een zinvolle dagbesteding, en aan een gevoel van verbondenheid? Levensvragen waar het uiteindelijk voor ons allemaal om draait.

Ik schreef al eerder over Het Danspaleis. Als vrijwilliger bij de dansfeestjes voor ouderen, ontdekte ik wat een leuke doelgroep het was. Hossen met een mevrouw van 103, of polonaise doen met een meneer in een rolstoel voorop... Ik word er zelf ook iedere keer weer blij van. En je kunt zoveel voor mensen betekenen met maar een klein beetje van je tijd en energie.


Inmiddels ontdek ik steeds meer van dit soort gave initiatieven. Zo gingen mijn ouders en twaalf medebewoners een week of drie geleden (in  het kader van NL Doet) mee met  een zogenaamde Gelukswandeling, georganiseerd door Misja Immink van Gelukswandelingen . Ik ging mee uit nieuwsgierigheid, en omdat ik me natuurlijk zo'n kans op geluk niet laat ontzeggen. Het was geweldig! Tijdens een route door de wijk ontdekten we dat we van treurwilgen ook juichwilgen konden maken, en dat tederriet dezelfde uitwerking had als nederwiet. Ook gingen we geluksvogels spotten in  de wijk. Soms wilden die wel met ons op de foto, zoals twee giebeldende meisjes van 13. Tenslotte liepen we in een bonte rolstoelenoptocht via het park naar de kinderboerderij. En aangezien dat toevallig de kinderboerderij was waar ik werk, schoot ik meteen in mijn rol van natuurjuf, en ging konijntjes en lammetjes halen, zodat er naar hartelust geknuffeld kon worden. Vooral mijn eigen vader zag ik hier heel gelukkig van worden...


Nog helemaal vol van de leuke middag, ging ik kijken op de Facebookpagina, en zag dat er ook Gelukswandelingen gehouden worden met ouderen in de binnenstad, op zoek naar 'Gelukkige Hangplekken'. Dan gaan ze bijvoorbeeld graffiti spuiten, en naar het skatepark. Weer of geen weer!


Overigens, toen het een paar maanden geleden wél mooi weer was, heb ik een ander leuk uitstapje ondernomen met mijn ouders, zus en meneer Fluitekruid. Het heet 'De Strandrups' en is DE manier om mensen die bijna niet meer buiten komen, toch dicht bij de zee te laten komen.


Met rolstoel en al word je op een grote wagen met rupsbanden gereden. De Strandrups rijdt vlak langs de branding, en onderweg krijg je ook nog een verrekijker, en koffie. Ook zij hebben een Facebookpagina, waar je veel vrolijke foto's kunt bekijken van de strandtochtjes.

Leven in de brouwerij, plezier en verwondering: leeftijd speelt blijkbaar geen rol!


woensdag 28 maart 2018

Van oude mensen en de dingen die voorbij gaan

Er is inmiddels veel gebeurd. Precies op de avond van mijn vorige schrijven zakte mijn vader door zijn benen. Hij werd met spoed opgenomen in een nogal geestdodend verpleegtehuis, maar sinds januari hebben we gelukkig een betere plek voor hem kunnen vinden. Anderhalve week later kwam de kamer naast hem vrij, en is ook mijn moeder verhuisd.

Zo simpel als ik het hier schrijf was en is het niet. Mijn moeder wilde eigenlijk helemaal niet naar een verpleegtehuis, terwijl het al heel lang nodig was. Daardoor was de situatie enorm geëscaleerd. Ze konden allebei alleen nog maar door het huis strompelen, vielen steeds vaker, mentaal ging het hard achteruit, en mijn moeder was - en is nog steeds - zo depressief dat we moeten oppassen niet mee omlaag getrokken te worden.

Die problemen zijn niet minder geworden, maar ze zijn nu in ieder geval in handen van een geweldig zorgteam. Dat geeft ons een beetje lucht. Mijn ouders eten elke dag een warme lunch in het restaurant, ze hebben twee keer per week fysiotherapie (ze fietsen o.a. met videofilmpjes van Rotterdam, de Betuwe, Parijs of Yellow Stone Park, dus ze komen nog eens ergens), en er wordt van alles georganiseerd: sjoelen, kegelen, bingo, themadiners, uitstapjes. Ik was echt aangenaam verrast toen ik zag wat ze allemaal aan zorg ontvangen voor een relatief kleine eigen bijdrage.

Ter vergelijking: drie maanden geleden zat mijn moeder 's middags nog in haar nachtjapon, kookte niet voor zichzelf, had zo'n pijn bij het lopen dat ze mijn vader amper opzocht (dan bracht ik haar daar maar weer heen in de rolstoel), en ondertussen belde mijn vader haar voor ieder wissewasje op vanuit het verpleegtehuis: hij kon zijn bril niet vinden, hij moest van de zuster om acht uur al naar bed, er was een meneer die de afstandbediening van de TV constant bij zich hield, etc. Hij is gewend dat mijn moeder alles regelt, en inderdaad hing zij dan vaak weer foeterend aan de telefoon met de verpleging, of, nog vaker (zucht...) met ons.

Voor mijn zus was het helemaal zwaar, want die was (en is nog steeds) bezig met chemotherapie. Toch bezocht ze mijn ouders minstens 1x per week. Haar zag ik te weinig, in die periode. We belden en mailden wel veel, staken elkaar een hart onder de riem, maakten elkaar aan het lachen. Vooral mijn zus is daar een kei in. Zo stuurde zij mij onlangs deze link (dit geeft behoorlijk goed weer hoe wij ons af en toe voelen):


Die humor van haar blijft bewonderenswaardig, toch zag zij het, net als ik, vaak echt niet meer zitten.

Toen mijn ouders nog niet herenigd waren, was ik bijna elke dag óf bij mijn vader, óf bij mijn moeder, of ik regelde dat ze elkaar konden zien. Ik oefende in stoicisme en zen, als mijn moeder weer eens tegen mij uit haar plaat ging. Troostte mijn vader toen hij dikke tranen huilde omdat hij de hele dag tegen mensen aan zat te kijken die niet spraken, alleen maar onderuit in hun rolstoel hingen. Hij wilde zo niet meer verder. Ik heb hem toen meegenomen in de rolstoel om alvast zijn nieuwe kamer in het leukere verpleegtehuis te bekijken, die al een paar dagen later vrij zou komen. Toen zag hij het weer iets vrolijker in. En inmiddels is hij zelfs ontzettend blij met zijn nieuwe stek!

Meneer Fluitekruid was overigens een rots in de branding. Met de verhuizing was hij echt een bikkel, maar ook die hele ellendige periode daarvoor heeft hij me geholpen waar hij kon. Bij de verhuizing hielpen ook vrienden en schoonfamilie mee. Die laatste loodjes wogen zwaar, zeker toen mijn vader op de dag van de verhuizing nog even een tia kreeg, en ik de avond van de verhuizing alweer met hem op de spoedeisende hulp zat. Maar dat is allemaal weer goed gekomen.

Nu kunnen we gelukkig meer afstand nemen. We zien dat het op alle fronten beter gaat, maar mijn moeder zal de laatste zijn om dat toe te geven. Ze geniet echt wel even als ze iets leuks meemaakt, maar het beklijft niet. Een dag later loopt ze alweer te mopperen over iets kleins.
Het zij zo. Als wij de telefoon maar wat vaker negeren (mijn moeder staat op een goede dag 3x, en op een slechte dag 7x op mijn voicemail), is het best vol te houden.

En mijn zus had ook nog een hele goeie oplossing:





zaterdag 25 november 2017

Het kan altijd erger

Die 'rust in de tent' duurde helaas maar kort. Bij mijn vader is nu prostaatkanker ontdekt. Hij zit ook regelmatig op de spoedeisende hulp omdat hij weer eens gevallen is. Mijn moeder heeft al jaren chronische pijn, kan net als mijn vader nauwelijks lopen, en is zwaar overspannen van de hele situatie. En mijn zus is nog steeds bezig met chemotherapie. Die slaat voorlopig goed aan, maar er is wel gezegd dat ze niet meer beter gaat worden. Vroeger kwam je wel eens van die gezinnen tegen waarvan je dacht: 'Jee, hoe zwaar kan het mensen treffen', en ineens ben je zelf zo'n gezin.

Net toen mijn ouders veel begonnen te mankeren, werd de verzorgingsafdeling in hun flat wegbezuinigd. Ze hebben thuiszorg, maar vrijwel geen netwerk, dus de hulp die we verder krijgen is minimaal. Gelukkig hebben wij een dijk van een tante, die afgelopen week mee naar het ziekenhuis is geweest.
Mijn moeder is goed in hulp wegwuiven en roepen dat ze het allemaal wel alleen kan (om vervolgens haar dochters en schoonzoon in paniek op te bellen), maar mijn tante is gelukkig een standvastig type. Hierdoor krijgen wij nu iets meer lucht.

Pas hoorde ik het verhaal van een dakloze Amerikaan. Zijn ouders waren allebei kort na elkaar overleden aan een slopende ziekte, en hij was zoveel geld kwijt aan ziekenhuisrekeningen en het hospice, dat hij op straat was komen te staan. Het kan dus nog erger. Wij hebben in ieder geval nog zorg, een ziektekostenverzekering en een dak boven ons hoofd. In Amerika zouden wij waarschijnlijk op straat hebben geleefd ('O, wat valt alles meestal mee', hoor ik Jeroen van Merwijk nu sarcastisch zingen).


De Boeddhistische visie dat het leven lijden is, daar kon ik me nooit zo in vinden. Maar ik heb dit standpunt moeten bijstellen. Het leven is per definitie vergankelijk, onbevredigend en oncontroleerbaar. En de enige manier om daar mee om te gaan is accepteren dat dit zo is, en kijken hoe je er nog een beetje iets van kan maken. Het zien als een soort morbide examen in levenskunst. En ik blijf me verbazen over de veerkracht die mensen - ook wij - in dit soort situaties hebben.


Afbeeldingsresultaat voor you can't stop the waves but you can learn to surf

We krijgen het nog zwaar voor onze kiezen, maar dat zien we dan wel weer.
Als ik mijn vader's rolstoel duw, zingen we samen 'In een rijtuigie'.
Mijn zus en ik genieten van de herfstzon tijdens een wandeling door de duinen. We hebben goede gesprekken, maar ik moet ook nog steeds verschrikkelijk lachen om haar grapjes.
Meneer Fluitekruid haalt mijn ouders met de auto op om kroketten te gaan eten in Den Haag.
Meneer F. en ik blijven bovendien tijd uittrekken om samen te koken, kroelen, joggen en naar obscure bandjes te gaan.
En ondanks alle stress blijf ik me - vreemd genoeg- gelukkig voelen. Want ik ben nou eenmaal verliefd op het leven, ongeneselijk verliefd. Niemand weet hoe lang hij heeft, op deze planeet. Maar elke dag is er één. Ik leer veel van mijn vader. Hij leeft bij de dag, kijkt met liefde terug op zijn leven, is dankbaar voor wat hij gekregen heeft. Maar hij vindt het mooi geweest. Ik hoop dat ik het ook zo zal kunnen, als het zover is.

Heb het leven lief, met je ogen dicht of in het volle licht
Hou van wie je ziet - pak de liefde vast en verlies haar niet
Heb het leven lief , in de grijze nacht en als de morgen lacht
Heb het leven lief, en wees niet bang


(Han Kooreneef)

zondag 5 november 2017

FF rust in de tent

Na de schrik van een paar maanden terug zijn we in iets rustiger vaarwater terecht gekomen.
Eigenlijk gaat het - relatief - best goed met mijn zus. Ze heeft een chemokuur die minder belastend is dan die van drie jaar geleden. Het is in tabletvorm, dus ze hoeft er niet steeds voor naar het ziekenhuis. Haar haar valt er niet van uit. Ze wordt er wel heel moe van, maar niet misselijk. En, last but not least: de kuur slaat aan! Haar bloedwaarden zijn enorm verbeterd, ze heeft geen bloedtransfusies meer nodig, en ze heeft veel meer energie dan drie maanden geleden. Ze eet als een dijkwerker, dus is gelukkig weer een paar kilo aangekomen. Ze sport twee keer in de week, doet leuke dingen en ontmoet leuke mensen. Ook staat er inmiddels meer hulp op de rails, zoals vervoer op maat en huishoudelijke hulp. 


Dat wil niet zeggen dat ze het niet zwaar heeft, dat we nooit verdrietig zijn of dat we geen moeilijke tijd tegemoet gaan, vooral als je bedenkt dat onze ouders in de tachtig zijn en ook van alles mankeren. Maar we leven bij de dag en genieten van alle mooie dingen die we meemaken.



Er zitten af en toe wel ideeën voor blogjes in mijn hoofd, maar ik merk dat ik het fijn vind om wat minder tijd op internet door te brengen. Ik lees weer meer boeken; lang had ik daar de rust niet voor, maar nu wel. Dus wellicht volgen er binnenkort wat boekbesprekingen op dit blog.

Ook ben ik weer aan het tekenen. Daar heb ik in geen twintig jaar meer iets mee gedaan, en het voelt goed om weer een beetje te klooien met potlood, ecoline, pastelkrijt en verf.




Geefmaand November is dit jaar voor mij een Geefmaand-Light, zonder al te spectaculaire acties. Ik geef anderen net iets vaker voorrang in het verkeer en bij de kassa, probeer vriendelijk te blijven (zelfs tegen hufterige types) en minder snel te oordelen. En daar heb ik eerlijk gezegd mijn handen vol aan! Als we allemaal daarin slagen, zijn we al een heel eind, niet waar.

O ja, tot slot nog even een grappig voorval. Gisteren wilde ik een spurt nemen om de tram tegen te houden voor een aanstrompelende oude man. Meneer Fluitekruid hield me tegen en zei: nee joh, die meneer woont hier gewoon om de hoek! Wij meteen de slappe lach, we hadden al visioenen hoe die man tegen zou stribbelen: 'Neeee!', en ik: ' Niks mee te maken, u moet die tram in!' 

Meneer F. wist meteen een mooie titel voor een boek: 'De boosaardige Samaritaan', over een weldoener die elke keer helemaal uit zijn panty gaat als mensen niet geholpen willen worden... 
Ik geef jullie een seintje zodra het uit is. 

dinsdag 5 september 2017

Dichtinspiratie op de vroege ochtend

O, Groene goeroe!

O, Groene Goeroe, wat leer jij mij toch veel.
Van groente maak ik smoothies, maar fruit dat laat ik heel.
Ik hoef geen vlees of zuivel, ook brood dat laat ik staan.
‘k Geniet met volle teugen van quinoa en banaan.

O, Groene Goeroe, ik doe het nog verkeerd.
Ben zo blij dat jij er bent, dat jij me corrigeert.
Want door mijn consumptie, dat is ontzettend zuur,
wordt dus die quinoa voor een Peruaan te duur!

O Groene Goeroe, wat fijn dat ik dit weet.
‘k Zal voortaan nóg veel beter selecteren wat ik eet.
Ik ben gek op rauwkost, quinoa laat ik staan.
Ontbijten doe ik graag met avocado en banaan.

O Groene Goeroe, daar ging het toch nog fout.
Voor banaan en avocado kapt men regenwoud.
Ach, ik drink wel water. Wat, is dat ook verkeerd?
Het zit vol met rotzooi als je ’t niet eerst destilleert!

Dit hou ik niet vol, ik geef mij nu gewonnen.
Daarom ben ik toch maar aan mijn middagmaal begonnen.
Biologisch vlees, heel zuiver moet je weten.
Want ik heb zojuist mijn Groene Goeroe opgegeten.

Firma Fluitekruid

zaterdag 2 september 2017

Shit happens, the sequel

Alleen maar over vrolijke dingen bloggen, is dat niet vreselijk nep? Ja, misschien wel.
Het is ook niet zo dat ik helemaal niet over kloterige dingen wil bloggen, maar meer dat ik dat niet zo goed kan. En ook niet het gevoel heb er veel mee bij te dragen.

Sommige mensen vinden het fijn om de 'ellende van zich af te schrijven'. Ik heb nooit het idee het op die manier kwijt te raken, of er iets mee op te lossen. Hooguit ga je er meer in zwelgen (wat soms ook wel lekker is, maar dan liever gewoon met Nick Cave, Iggy Pop, The Swans of Jack White op volume 10).

Nou heeft schrijven over negatieve dingen wellicht ook, eh... positieve kanten. Het effect kan bijvoorbeeld zijn dat mensen zich bewust worden van een probleem, en gaan bedenken hoe ze het kunnen (helpen) oplossen. En als het gaat om problemen die niet op te lossen zijn, kan dit ook herkenning oproepen en troost geven: je bent niet de enige.

Met al die hysterisch gelukkige mensen met hun leuke blogjes en perfecte facebookbubbels, zou je - als mens met een probleem - kunnen gaan denken dat je een uitzondering bent. Terwijl het leven voor het grootste deel van de wereldbevolking extreem zwaar is. Leed benoemen kan ervoor zorgen dat je je alleen maar meer verbonden gaat voelen met alle andere stervelingen op onze aardkloot.

Daarom is het belangrijk dat er ook over ellende geschreven wordt, maar zoals ik al zei: daar ben ik niet zo goed in. Liever schrijf ik er achteraf over, als ik van de schrik bekomen ben, het weer een beetje kan relativeren en er eventueel lessen uit kan trekken.

Alleen: soms is er geen 'achteraf'. En heel vaak komen dingen NIET goed. Dan moet je alle zeilen bijzetten: je hoofd, hart en ziel aftasten ('scouring your conscience, raking through your memories'*) op zoek naar alles wat je geleerd hebt in je leven, alle verzamelde wijsheid die je nu keihard nodig hebt.

Ongeveer twee maanden geleden kreeg mijn zus kloterig nieuws van de dokter, en daar wil ik het - wat het slechte nieuws betreft - voor nu even bij laten. 

Het goede nieuws is dat wij - en zeker mijn zus! -  inderdaad heel veel blijken te hebben geleerd over levenskunst, liefde, troost en veerkracht. En we hopen erop dat die ons door een moeilijke tijd heen gaan helpen. Voorlopig kunnen we nog heel veel mooie momenten met elkaar delen, en daar ben ik immens dankbaar voor.



*) Uit 'This is the Sea', van The Waterboys